Iggy Pop - The Idiot (1977)

Daar heb ik eigenlijk niets aan toe te voegen. Zo voel ik het ook.

Leuke wetenswaardigheid uit de documentaire Sound and Vision over Bowie: Iggy Pop zegt daar over deze LP dat er op staat "All music by Iggy Pop and his band" (staat inderdaad op de LP), maar dat die band eigenlijk bijna alleen maar Bowie is die alles in heeft gespeeld.

Sister Midnight heeft wel erg veel gelijkenis met Red Money van Bowie's Lodger. Blijkbaar had Bowie de behoefte om het concept ook voor zichzelf nog een keer te gebruiken.
Misschien was Sister Midnight het eerste nummer uit de Berlijn cyclus van Pop en Bowie en hebben ze met dat nummer geopend op The Idiot en met een gelijksoortig nummer afgesloten op Lodger. Zou kunnen... Zou een mooie verbintenis geven aan de albums.

The Idiot wordt door sommigen beschouwd als deel van Bowie's Berlijn-trilogie, Paul. Iggy voelde zich ook een beetje alsof hij een proefkonijn was voor Bowie's muzikale ideeën.

Ik denk dat Bowie Iggy een beetje vooruit wilde helpen. Kan me er weinig bij voorstellen dat Iggy zich een proefkonijn voelde, alsof hij zich niet weet te verweren ofzo. Ik denk dat hij gewoon mee is gegaan in deze flow. Er had wel Iggy Pop en David Bowie op de voorkant kunnen staan gezien Bowie's aandeel, dat wel.

Of neen, ik zeg het weer verkeerd. Afijn, dit is wat David zei:
'Poor Jim, in a way, became a guinea pig for what I wanted to do with sound. I didn't have the material at the time, and I didn't feel like writing at all. I felt much more like laying back and getting behind someone else's work, so that album was opportune, creatively.'

Gewoon een geweldige samenwerking lijkt mij, waarbij de chemie tussen Bowie en Pop er vanaf spat.
Wie nou van wie gebruik maakte doet er eigenlijk niet toe.
Wel cool: Enfant terrible Iggy met als band lid de toen al behoorijk gevestigde Bowie, die zich op de achtergrond houdt wat hem siert IMO.

Het citaat van Bowie hierboven is denk ik duidelijk: Iggy was op zoek naar hoe hij zijn nummers wilde laten klinken, op zoek naar een "passende sound". Bowie had daar concrete ideeën over die hij graag wilde uitvoeren, maar het ontbrak hem op dat moment aan geschikt songmateriaal van hemzelf en zijn pet stond er niet naar om zelf te gaan schrijven. Hij was meer bezig met bepaalde concepten ten aanzien van een "geluid".

Eenzelfde rolverdeling zag je een paar jaar later bij de productie van het album 'Unknown Pleasures' van Joy Division, waarop 'The Idiot' lijkt me zeker van invloed is geweest. Joy Division had toen ze de studio ingingen geen uitgewerkte of vernieuwende gedachten over hoe het album zou moeten gaan klinken, welke "sound" het beste bij de thematiek van de muziek zou passen. De band stond zelf eigenlijk gewoon een vrij rauw punkrock-achtig geluid voor ogen (zoals ze live ook klonken). Martin Hannett had daarentegen een heel eigen visie op hoe de muziek van JD zou moeten klinken en het beste opgenomen kon worden. Hannett was een echte geluidskunstenaar die heel veel tijd stak (tot diep in de nacht) in bijvoorbeeld het bewerken van het geluid van de drums. De band zelf had, tot hun grote frustratie, weinig in te brengen in het productieproces. Aanvankelijk was JD ook helemaal niet tevreden met het eindresultaat.....totdat het succes kwam.

Best leuk om al die albums van Bowie en Iggy uit de Berlijn periode achter elkaar te luisteren om te zien of daar een bepaalde lijn of ontwikkeling in zit. Weet iemand de precieze volgorde daarvan? Of zou Bowie met Low en The Idiot tegelijk bezig zijn geweest? Qua geluid toch wel compleet anders. In 1977 maakte Bowie twee solo albums en in de twee albums van Iggy Pop heeft hij een groot aandeel, ben dus benieuwd naar de volgorde van die vier platen.

Ik vind dit ook helemaal niet lijken op Bowie in zijn Berlijn periode, dus of hij er nou wel of niet de credits voor zou krijgen, daar stopt dan ook iedere gelijkenis wat mij betreft. De rest is er bij verzonnen.

Het verschil is wellicht dat Eno juist weer een grote invloed was op het geluid van Bowie's Berlijn-albums en die hier niet van de partij was.

Uiteraard. En verschillende mensen wakkeren in een mens natuurlijk weer andere creatieve bronnen aan. Daarnaast denk ik dat Bowie zich op een bepaalde manier ook in dienst stelde van Iggy Pop, dus (want) het moest wel een Iggy Pop album worden.
In een nummer als Mass Production hoor ik toch wel wat van het experimentele van Low terug (die synths). Mijn gevoel zegt dat dit album het eerste is van de Berlijn platen en dat hierna dus Low kwam. Als ik ga zoeken vind ik dit op de wiki over The Idiot: Although issued after Low, the opening installment of Bowie's so-called Berlin Trilogy, the pair began writing and recording songs for The Idiot in mid-1976, before Bowie started work on his own album. As such, The Idiot has been claimed as heralding the unofficial beginning of Bowie's 'Berlin' period, being compared particularly to Low and "Heroes" in its electronic effects, treated instrument sounds, and introspective atmosphere.
Zat mijn gevoel hier toch goed.

De JD link zou ik vooral leggen met het nummer Dum Dum Boys. Inhoudelijk leunt dit nummer naar mijn gevoel zeer dicht aan bij -Where have they been- Decades. Leg beide songteksten eens naast elkaar en je hoort dat de kans groot is dat Ian hier inspiratie haalde.

Sowieso haalde Ian Curtis vast wel inspiratie bij dit album. Deze plaat van Iggy Pop draaide nog op Ian's draaitafel toen hij dood werd gevonden. Bizar idee wel...

De kans is niet alleen groot, die is al uitgemaakt. Curtis heeft al meermaals toegegeven zich erg op dit album te hebben toegelegd, en dat is te horen in meerdere nummers. Maar ook daar zitten grote verschillen tussen, evenals tussen Bowie in de Berlijn-periode en Iggy ten tijde van dit. Zal door dingen als Eno komen en bij JD dat het een kompleet nieuwe band was uit een ander geografisch gebied, maar om die platen allemaal langs een lat te leggen gaat gewoon niet. Zeker niet een Low tov The Idiot, dat is een non-vergelijking. Gaat mank aan elke kant. Zelfs Heroes komt hier niet bij in de buurt. Dan heeft JD er nog meer mee gemeen zou ik denken. Het begin van de totale wanhoop en ineenstorting van de wereld zoals we die kenden. De gemeenheid van The Idiot hebben echter slechts weinig platen geëvenaard. Alleen daarom al een uniek tijdsdocument.

Je hoeft platen natuurlijk niet langs een lat te leggen wanneer je ze vergelijkt. Je kan op verschillende manieren kijken. Het zijn allemaal unieke platen, maar leuk als je bepaalde links kan ontdekken. Is bijvoorbeeld het experimenteren met een bepaalde geluid verder uitgewerkt op een volgend album? Dat soort dingen. Een miniem stukje van een nummer op deze plaat, kan bijv. massaal uitvergroot terugkomen op Low. Ik vind het gewoon leuk om te zoeken naar ontwikkelingen die muzikanten hebben doorgemaakt. (en hier met name dan als Bowiefan )

Ik ben ook een Bowiefan pur sang! Maar ik hoor toch minder terug van zijn trilogie als hier wordt beweert. Dit is veel zwaarmoediger dan alles wat Bowie zelf deed. Ook een andere sound dan op zijn eigen albums, doet me vermoeden dat meneer Pop hier toch ook een aandeel in had. Verder kan ik de ontwikkeling van The Idiot naar de mooie post-punk periode erna natuurlijk alleen maat toejuichen. Iggy was een wegbereider zoals dat heet.

Dit is een interessant boek over Bowies Berlijnse periode. Voornamelijk vanwegede feitjes en chronologie. Ook Reptiles opmerking over Bowie als (bijna) enige bandlid in Iggy''s band wordt hier enigszins genuanceerd. De basale ideeen voor de muziek zijn vaak van Bowies hand, maar de uitvoering is veelal wel degelijk door diverse sessiemuzikanten.

Bowie in Berlin: A New Career In A New Town: Amazon.co.uk: Thomas Jerome Seabrook: Books

Ik vraag me trouwens af of de voornaam van de auteur puur toevallig overeenkomt met die van Bowie's personage in The Man Who Fell to Earth.

In volgorde van opnamedatum:

The Idiot
Low
Lust For Life
Heroes
Lodger

Heb overigens nooit geweten dat in Nine Inch Nails' Closer een duidelijke sample zit van Nightclubbing. Als je het weet ligt het eigenlijk wel voor de hand.

Ok, thanx

Uit eerder genoemd boek:

The Idiot:

Iggy Pop: vocals, piano
David Bowie: guitar, piano, synthesizers, sax, drum machine, backing vocals
Laurent Thibault: bass, tape loop
Michel Santangeli: drums
George Murray: bass
Dennis Davis: drums
Phil Palmer: guitar

Leuk stuk uit de nieuwe Kraftwerk-biografie Publikation van David Buckley, over Iggy en David en dit album:



Zie The Quietus | Features | Tome On The Range | David Bowie, Iggy Pop, Madonna & Asparagus: Kraftwerk In 1976 - thequietus.com voor een langer excerpt.

Ik vind Lust For Life een hele goede plaat. Is dit enigzins vergelijkbaar ?

zeker

Dan staat deze op mijn lijstje voor beluistering. Ik vind de combi Bowie/Pop wel interessant eigenlijk.
Dank devil-hunt.

Nee, oneens. The Idiot is veel beklemmender en zwaarder. Lust For Life is een prima plaat, maar wel volgens het credo 1234 let's rock. Deze is veel introverter en heeft een zwartgallige bijklank. Het is daardoor vind ik ook een stuk interessantere plaat geworden, maar niet voor iedereen.

Is juist waar ik niet voor weg loop. Ik heb namelijk wel iets met wat zwaardere albums.
Bedankt voor je toelichting.

Al lang naar uitgezien, maar zo zijn er vele. Even zo vele kwamen in gedachten voorbij tijdens deze 1e luisterbeurt: Lou Reed, Captain B., Dostojevski (ach nee, dat zal de titel zijn), The Residents, crooners, Ween (later, okay). En het klinkt behoorlijk eigen ondanks de genoemde associaties...

All songs written by Iggy Pop and DAVID BOWIE (ja, die was ik nog vergeten!), except "Sister Midnight" co-written by Carlos Alomar (wiki/Eng.).

Niet wat ik verwacht had (Iggy Pop doet toch punkrock?)... maar des al: niet te min!


4,5*.
(En de volle mep zit er in...)

Iggy was actief in ''77''. Onder de vleugels van David Bowie bracht de oerpunker der oerpunkers(mag ik dat zo zeggen ?) maar liefst 2 albums uit dat jaar.
The Idiot was mij nog niet bekend. Lust For Life overigens wel.
In de lijn van wat Bowie deed op dat moment, heeft dit album ook een donkere zwartgallige klankkleur.
De gitaren brommen, Iggy zijn stem is afwisselend zwaar en wanhopig en de songs zijn rauwig, rafelig en verdomd, ook wel iets Berlijnsachtig.
Bowie heeft hoorbaar (ook qua produktie) een behoorlijke vinger in de pap.
Sister Moonlight (later Red Money op Lodger) en China Girl ( wat een intense versie hier) zijn later weer heropgenomen door Bowie, en waarom ook niet.
Deed ie overigens met Tonight (van Lust For Lif) ook.
Favoriet is het lang uitgesponnen Dum Dum Boys, voorzien van een herhalende smerige, maar pakkende gitaarriff.
The Idiot is een eenheid, puur en eerlijk.
Een prima samenwerking van twee vrienden toendertijd.

Wow, deze plaat brengt me naar donkere plekken en weer terug...geen enkel slecht nummer op dit meesterwerk! Evenaart Joy Division zeker en vast in zwartgalligheid en duistere klanken. Hiervoor geef ik graag "de volle mep", zoals men hier wel eens zegt.