Iggy Pop - The Idiot (1977)

Toch maar wat typen over deze LP\CD, deze LP is een perfecte soundtrack voor de tijdsgeest van eind 70-begin 80: de hippie tijd was op sterfen na dood en de jeugd van toen was eigenlijk als ik het me goed herinner, verdomd sjagrijnig, en sienies. we gingen lelijk gekleed in ouwe fodden, zagen eruit als zombies, en accepteerden maar het fijt dat we toch allemaal naar de kloten gingen(dat laatste is in mijn geval dus niet gebeurd, hoewel ik wel goed mn best heb gedaan ), All aboard for funtime!!!
Af en toe als ik nog'ns pissed off ben over wat dan ook, en geef toe vandaag de dag is de wereld een groot wespen nest, zet ik zo'n plaat als deze op. dat werkt voor mij behoorlijk relativerend; de berlijnse muur is tenlotte ook gevallen!

Deze plaat draaide Ian Curtis vlak voor hij zich ophing. Enough said

Een ongemakkelijke, maar brilliante plaat! Ondanks dat iedereen van Iggy's eerste solo plaat een punk classic verwachte, heeft hij samen met Bowie een album gemaakt dat een blauwdruk vormde voor Joy Division, Bauhaus en alle andere vroege Post-Punk/Gothic bands.

Zonder dit album was er waarchijnlijk nooit een 'Unknown Pleasures' geweest en misschien zelfs nooit een 'Low' of 'Heroes'.

Samen met Iggy Pop's long time boezemvriend David Bowie, die ook mee aan de songs schrijft, neemt Pop in Berlijn in '77 "The Idiot" op, minder punk en meer rock 'n roll. (met ondermeer China Girl, dat in 1983 voor Bowie een hit zou worden ). Een album "produced by David Bowie", net zoals de opvolger "Lust For Life", uit datzelfde jaar.

Weer een recensie van een plaat waar ik vanuit de historie een bijzondere band mee heb!

De geschiedenis achter het verkrijgen van mij van deze plaat is grappig.. op 9-jarige leeftijd zag ik Lust For Life op toppop, Iggy brak de studio af en besmeurde zichzelf met de kamerplanten, prachtig!! Vanaf dat moment begon ik te miauwen voor mijn verjaardag en later sinterklaas dat ik deze elpee wilde hebben. Het werd uiteindelijk sinterklaas, en ik kreeg hem van mijn oma. Aangezien oma natuurlijk geen flauw benul had van welke plaat of welke artiest (Ekkie Plop??!), moest ik mee. Zgn. verrassing natuurlijk van het cadeau af, maar so what.. ik zou de plaat 5 dagen later uitpakken onder het mom van "dank u, sinterklaas!"
Wat wilde het lot nu? Lust For Life was uitverkocht en deze plaat lag wél in de bakken! Ik dacht als kleine spruit, "Iggy Pop is Iggy Pop, het zal wel hetzelfde klinken", dus plaat mee! 5 dagen later, sinterklaas, ik uitpakken! "Dank u, sinterklaas" gepreveld.. en nog dezelfde avond opgezet. Holy submarines!! Dit was hééél geen Lust For Life! Not even close.. Na enkele luisterbeurten in de volgende weken kwam de rotatiefrequentie tot stilstand en besloot ik dat dit een kutplaat was. Ik wilde Lust For Life! Maar die was nog steeds uitverkocht en ik kon The Idiot niet meer ruilen, ik voelde me inmiddels zelf zoals de titel van deze plaat
Goed, deze plaat heeft de volgende 9 jaar van mijn leven liggen verstoffen in de kast en ik was vrolijk bezig met allerlei andere muziek (lust For Life is er trouwens ook niet meer gekomen, mijn vertrouwen in de heer Iggy Pop was opgezegd). Toen heb ik eens een enorme lading van mijn platen verkocht en daar zat deze natuurlijk ook bij. Ik heb er toen echter een tape van gemaakt (net als die andere platen) en heb die begin jaren 90 wel eens geluisterd. Wat bleek: ik begreep de muziek ineens een stuk beter! En eigenlijk was de plaat best goed ook!! Domme kleine orbit van vroeger

Nu bekeken is er inderdaad veel overeenkomst tussen deze fase van Iggy Pop en de latere postpunk van Joy Division of andere bands. Ik was daar toendertijd evident nog te jong voor en had er ook helemaal niets mee. Maar nu kan ik dit zwaarmoedige cynisme wel waarderen. Alhoewel ik erbij moet zeggen dat bands als Joy Division of dit nooit mijn favoriete muziek zal worden. Ik vind die gesproken lage en bijna lallende overhellende stemgeluiden van Iggy hier of Curtis net iets te theatraal en eentonig. Iemand als Lou Reed heeft daar ook een handje van. Daarnaast is de muziek net als bij Joy Division vaak nogal grauw en minimaal. Van het leven afgekeerd zullen we maar zeggen Maar in samenspel met de stem van Iggy en de toch sterke composities af en toe levert dat een aantal vrij bijzondere nummers op. Op het eerste gehoor lijkt het simpel, bij nadere beluistering gaat er een tintelende dreiging vanuit.

Het openingsnummer is meteen al zo'n Bowie-achtige post-VU decadent avondgebedje. Prima nummer! Raar frivool (western) pianoriedeltje in Nightclubbing met weer duidelijke Lou Reed invloeden (of moet het andersom zijn?). Funtime is een wreed nummer, wat meteen erg de aanzet tot Joy Division vormt. Eén van de betere nummers ook op deze plaat. Baby vind ik ook wel een mooi verlopen rocksong, weer erg die Reed-klank. China Girl is natuurlijk een bekend nummer, maar in de oorspronkelijke uitvoering beslist rauwer en minder blij als de Bowie-versie. Dum dum boys is een bijna ouderwetsche rocker, met het lallende stemgeluid van der Iggy als zoemende wesp om je heen. Veel van de plaat put toch wel meer uit oude rock 'n roll patronen, wat Joy Division bijvoorbeeld al een stuk minder doet en veel andere 80s bands ook niet. Die staan toch nog weer meer op zichzelf dan Iggy of Reed dat doen. Misschien is dat waarom ik deze plaat toch wat gedateerder vind dan een "Closer" bijvoorbeeld. Behalve de thematiek, die ook wat basaler is bij Berlin of The Idiot. Verder met de laatste twee nummers: Tiny Girls is een rokerige jazzcafe balad op zijn Iggy's. De afsluiter van de plaat is met afstand het zwaartse nummer van de plaat, met vervreemdende tekst, uithalen en dreigend overhellende vervormde geluiden... ik stel me zo voor dat Curtis zichzelf heeft verhangen tijdens dit nummer.

Al met al wel een ijkpunt in de carrière van Iggy Pop en tesamen met Berlin van Reed en het werk van de Stooges en Velvet Underground inderdaad de aanzet tot sommige postpunk bands. Zeker geen meesterwerk, maar wel van historisch belang. 3.5*

Dit album gepindakaasd na het zien van wereldgasten met Iggy Pop. Dit album omdat Ian Curtis zich verhangen heeft, luisterend naar deze plaat en omdat ik de hoes om de één of andere reden altijd zeer boeiend heb gevonden.

Net maar weer eens op m'n iPod geluisterd na het werk. Ik merk dat ik de laatste dagen steeds weer de neiging heb dit album op te zetten maar waarom?

Ik kan niet zeggen dat ik de muziek 'mooi' vind. Ik vind het vooral fascinerend. Het klinkt allemaal nogal gemakkelijk, maar het heeft een zekere duistere ondertoon en ik vind het steeds weer boeiend die te horen in de nummers.
Waar ik het selftitled album van The Stooges prettiger vind om te luisteren, spreekt de sfeer op dit album me veel meer aan en zet ik deze ook liever op dan The Stooges.

4* voor deze fascinerende idioot.

Dit is dan ook een stuk interessanter dan The Stooges vind ik. The Stooges was natuurlijk wel zijn tijd vooruit en de eerste inofficiele punkband, maar daar blijft het dan ook een beetje bij. Ik vind het in ieder geval een beetje door de tijd ingehaald, terwijl The Idiot iets tijdsloos in zich heeft. Fascinerend album, beetje angstaanjagend ook wel..

Ik vind Iggy Pop niet goed. Toch wil ik even een eerbetoon geven aan dit 'selftitled' album waarmee hij Ian Curtis schijnt geinspireerd te hebben. Dit is dan ook het enige album waar ik emotie kan ontdekken, en dan met name in de teksten.

Cd op de kop getikt voor 1 euro !!! Eerst even luisteren en dan zien we wel weer...

Ben benieuwd. Ik kan Joy Division ook aan, dus moet dit ook wel lukken.

Ik vind dit een stuk naargeestiger eigenlijk.

dat lijkt me onzin, david bowie heeft zelf meegewerkt aan deze plaat en Brian Eno weer aan Heroes en Low

Jeetje, Fuckface, wat een vondst voor die prijs!
Ik had 'm voor 5 euri op een platenbeurs. Ook lang niet mis!

Deze cd doet me denken aan een grauw landschap met roestige, oude fabrieken. Erg decadent en ontdaan van alle hoop. Ik denk dat het perfect Iggy's toenmalige (ontwennings-)staat weergeeft.

Met Lust For Life en deze hier ben ik klaar met de beste man, voor de rest ben ik geen al te zware fan, zeker niet van de voor mij totaal onbeluisterbare Stooges, maar elk zijne meug, zoveel is zeker;

Dit vind ik dan weer wel een genietbare plaat.

Ik kan me voorstellen dat met name Funhouse een flinke bak herrie is waar je van moet houden, maar sommige meer toegankelijke Stooges-nummers moeten ook jou toch wel kunnen bekoren. Bekijk anders eens No Fun en/of (ietsjes punk-achtiger) Search and Destroy.

Apocalypse now

Jaaaaaaaaaa! Wat een gaaf filmpje zeg. Een van mijn favoriete films met een van mijn favoriete nummers. En ook Full Metal Jacket is een meesterwerk.

New Values mag er ook zeer zeker zijn, hoor!

Dum Dum Boys is echt fantastisch, om over Mass Production nog maar te zwijgen. Toch wel een fascinerend plaatje hoor.

Zo is dit een zwartgallige donkere broeiierige plaat waar je ook van moet houden overigens Neemt niet weg dat China Girl hier ook op staat..

Het eindnummer blijft een van de meest vervreemdenste nummers die ik ken! Fascinerend!

ja, samen met zusteralbum ' lust for life ' van het beste dat iggy gemaakt heeft , al moet hij den bowie wel bedanken in hun berlijnse periode met dank ook aan eno ???

China Girl (wel een invloedrijk album overigens)

Iggy' s meesterwerk! De mix van invloeden alleen al doet deze plaat je een hartaanval bezorgen! Hierop hoor je Kraftwerk, David Bowie en Lou Reed in één. Uitschieters op dit album zijn het naar Bauhaus en Joy Division geurende Funtime, alsook het leuke China Girl waarvan het gitaarwerk je doet denken aan dat van Phil Manzanera, zoals hij op de solowerken van Brian Eno de snaren bewerkt. Verder is er ook nog het uitstekende Mass Production waarvan uit muzikaal oogpunt een overdosis Kraftwerk druipt en het tekstueel toch op en top Pop is.

Wat? Speelde Manzanera op Eno's platen? Welke zoal?

Naar deze plaat ga ik maar eens op zoek.

Z' n debuut, Here Come the Warm Jets! Wel niet op alle tracks, op sommige speelt Robert Fripp.

Ben het eens met je diagnose met het feit dat dat een briljant nummer is.. maar Kraftwerk? Dat hoor ik dan weer totaal niet. Op welk werk van Kraftwerk doel je?
Verder vind ik het nog steeds een van de meest ondergewaardeerde platen van de jaren 70. Waar iedereen schijnbaar Berlin een klassieker vind en spontaan een druiper krijgt van Unknown Pleasures, is dit toch vele malen donkerder, spannender en vooral overtuigender!

Kraftwerk kan ik ook niet meteen plaatsen, maar het mag toch wel duidelijk zijn dat krautrock toch wel van een heel grote invloed was op deze plaat.

Mass Production lijkt wel een kruising tussen Spiegelsaal en Franz Schubert van Kraftwerk' s album Trans-Europa Express, maar dan minder kil, minder synthetisch en donkerder. Ik had het ook meer op het gevoel bedoelt dan puur op de instrumentatie alleen.

Nu ik dit album, ruim 30 jaar na dat ie uitkwam, opzet, klinkt het nog steeds heerlijk. Tja, het blijven oerdegelijke synthesizer punk/pop nummers, die lekker loom en soms monotoon doordreunen. Night Clubbing is een top nummer. Mass Production staat dan weer net kop en schouders boven de rest uit... Én een geweldige hoes!

De volle 4.5* waard hoor.