Iggy Pop - The Idiot (1977)

Als ik dit album beluister vraag ik me af waarom de voorganger zoveel meer aandacht heeft gekregen dan deze. Betere nummers, geluid, sfeer etc., blaast Lust for Life met gemak omver.

Deze is stukken ontoegankelijker.. de meeste mensen tasten niet door na enkele luisterbeurten. Als je dat wel doet blijkt deze veel interessanter en aangrijpender, maar sommige houden meer van oppervlakkigheid en een soort vrolijkheid. Dan pakt Lust For Life je veel makkelijker en eerder..

Klopt, dit is kaviaar en Lust for Life is een zak chips. Ik kan vooral Lust for Life, het nummer zelf, niet meer aanhoren. Doodgedraaid op ieder feestje en een te hoog huppelkut-gehalte .



Leuke smiley is dat trouwens, ik doe 'm nog een keer:

Het is het waard om eerst Low van David Bowie, en daarna dit album te luisteren. Low krijgt altijd veel meer aandacht, maar The Idiot staat eigenlijk op gelijke voet, op muzikaal niveau. Het album van David Bowie zelf is wat zoeter, iets vrolijker misschien dan deze donkere, holle nummers op The Idiot.

En omdat ik altijd iets meer van de donkere kant hou, zoals ik de B-kant van Low beter vind dan de A-kant, krijgt The Idiot 5* van mij, en heeft hij een plekje verovert in mijn Top 10.

Fuck dit, plaat is gewoon te geniaal. Ademt misschien wel pure Bowie uit, maar toch geeft Iggy met zijn stemgeluid en charisma er een eigen draai aan. Verrekte lekker alles gewoon. 1 van de meest onderschatte platen hier op musicmeter.

Helemaal mee eens,.. plaat die zijn weg vanzelf naar me terug heeft GEVRETEN..(zie ook mijn lange recensie) dit is een soort roestig industrieel treinspoor dat zich een weg door je hersenen heen dendert! Een van de meest beklemmende en sinistere rockalbums die ik ken, en prima composities/muziek inderdaad.

Ik kom er wat langzaam in maar vanaf Funtime heeft Bowie, excuus, Iggy mij volledig in zijn greep. De power van die track, de gitaarsolo van China Girl en de waanzin van de afsluiter. Ik hoor veel steekjes van Lou Reed voorbij komen maar dat draagt alleen maar bij aan het sferische geheel van deze plaat.

Lust For Life verscheen na dit album.

Knap om in een jaar tijd 2 zeer mooie solo albums te maken.
Samen met Lust For Life is dit zijn beste solo werk.

Dat is wel zeker. The Idiot is echter wel wat meer dan een Iggyplaat, m.i. de aanzet voor de betere zwartgallige wave die erna kwam, daar bedoel ik zelfs Pornography mee.. alhoewel dat wel weer is uitgetild naar een heel ander muzikaal niveau. Maar de beklemmendheid van deze plaat is eigenlijk nooit echt geëvenaard mijn inziens.

Het is niet voor niets de plaat die Ian Curtis draaide toen hij het tijdelijke voor het eeuwige veruilde.....

Na iedere keer dat ik deze plaat draai wordt die sinistere situatie me ook steeds duidelijker. Iggy was hier zijn tijd vooruit.. en ik zie eigenlijk ook niemand dit meer echt evenaren, een tijdsdocument!

Iggy zijn tijd ver vooruit ik denk eerder Mr Bowie, die dit album geproduceerd heeft, en dat is ook wel te horen ook, niet dat Iggy geen inbreng heeft gehad hoor maar.....zonder David zou het.....erg anders klinken.........

Ik ken nochtans geen platen van Bowie die zo klinken.. niet dat ik zijn invloed wil onderschatten verder, ik weet dat hij een dikke vinger in de pap had. Maar dat donkere nihilistische dat deze plaat zo bijzonder maakt komt denk ik toch eerder van Iggy toen en niet zozeer van Bowie.

Check China Girl op Let's Dance

Haha, maar serieus, de donkere kanten van Bowie zijn wel naar bovengekomen in zijn Berlin periode, Ashes to Ashes klinkt ik mijn opinie ook erg donker, ik denk dat Bowie het erg goed kan verpakken.....maar als je het uitgepakt hebt

Toch wat anders als de oncompromisloze benadering van Iggy hier. Bowie had altijd veel lucht en tiempo in zijn albums.. de oncompromisloze dendervaart richting apocalypse hoor ik echt in geen van zijn platen zo erg als hier. Ik denk toch echt dat we die eer aan de heer Pop moeten gunnen. Hoezeer ik Bowie ook waardeer (en dat doe ik ultima forma!)

Luister anders Subterraneans eens. Misschien ligt het er niet zo dik bovenop als hier, maar wat mij betreft een gitzwart nummer. Moet zeggen dat dit album me ook niet echt heel grijpt, maar het is wel een intrigerende plaat. Wie weet eentje voor de lange termijn.

Zeker weten, deze plaat is echt enorm gegroeid bij mij, en ik vond Low eerst ook beter dan The Idiot. Maar deze blijf je aanzetten, ook al is het alleen maar voor Mass Production.

Nu mijn nummer 4 in mijn Top 10: een zeurend, dreigend, rauw, hard, metalen, ruw, vies, stinkend, donker, plat, koud, hol, industrieel, diep, triest, dreunend, wanhopig, bizar, geisoleerd, schokkend, slim, en vooral heerlijk album. De roestige, volle stem van Iggy spuwt teksten die snijden door de krakende en soms sluimerende melodieën.

Waar het begint met droombeelden, op Sister Midnight, horen we de nachtmerries die Bowie had willen dromen: zo donker klonk zijn werk nog nooit. Langs de clubs en bars van de stad, gestuwd door een electronisch ritme, een machine, worden we gedwongen door te lopen. Als slaapwandelaars stampen we Funtime door, de tonen van Iggy zijn onbeschrijfelijk hard en gemeen. De dreiging van Baby lonkt, en let hier op de teksten, ze zijn namelijk tamelijk briljant: 'baby there's nothing to see/I've allready been/down the street of chance'. Nu we langzaam wakker zijn geworden begint de kern van het album (Iggy's wraak?) hij bezingt zijn liefde voor zijn China Girl, maar nadat we de eerste twee minuten hebben gehoord krijgt het nummer een afschrikwekkende wending: galm benadrukt de krijsende Iggy, dramatische synths zingen boven ons langs. We eindigen met gitaren zoals gitaren horen te klinken, en beter, beter zal zelfs een Bowie nummer nooit meer worden. Nog even langs de bandleden van meneer Pop, en we zijn klaar voor een heuze ballade. Tiny Girls bevat een Bowie-Saxofoon, typisch, maar het past perfect in het plaatje. Na deze ode aan de kleine meisjes is het eindelijk zo ver, de fabrieken zijn leeg, de straten verlaten, de stad donker. Tijd voor Mass Production, wat zelfs enkele Joy Division nummers weet te overtreffen wat betreft zwartgalligheid. Heerlijk.

Wat blijft er hangen? De grafstem van Iggy Pop? De doordachte Bowie liedjes? Nee, het is de combinatie van alles, van elk woord en elke klank, van elke kreet tot elke scheurende synth: alles versterkt elkaar in een soort tijdloze chaos van zware gevoelens, een depressie is nabij, en uiteindelijk ademt The Idiot één woord:

SFEER

Mooi beschreven sander.! Heb deze nooit zoveel geluisterd, maar dit klinkt toch wel naar meer!

Enkele..? Zeg maar gerust alle hoor Zulke naargeestigheid kent Joy Division niet. Mass Production komt over als een verkeersongeluk waarbij je langzaam tot bewustzijn komt om te ontdekken dat je helemaal bloedend in puin ligt en je medereizigers ook.. of anders als een fabrieksincident, om bij de titel te blijven. Ik ken maar een handvol van zulke zware en naargeestige nummers. Maar het nummer weet je elke keer weer helemaal op te slokken! Adembenemend.

Hallo het is 21 maart 2009 ik heb net spaghetti gegeten en jannes bruine bonen.
Vanavond gaan wij heel veel bier drinken, maar eerst laten we 8 parels onze hoofden doorboren. Pure Bowie stroomt door mn bloed.
Iggy pop!

bon appétit

Kandidaten voor de MuMe-Oscars van 2009?
Ik kan het in ieder geval niet treffender vertellen!

Goed, invloedrijk album en hierboven mooi omschreven; lijkt hier wat een "ondergeschoven kindje op Mume. Ligt dit album je minder en zoek je wat lichter/meer rock materiaal dan kun je beter voor dat andere Iggy album uit '77 kiezen, nml. Lust For Life.

Beklemmend, duister en zuigend. Langzaam maar zeker ontsnapt alle zuurstof uit de ruimte waarin je je bevindt.

Prachtplaat.

Zo horen we Oom Iggy graag.

Wiegen jullie ook heen en weer bij de dum dum boys?

Na gisterenavond Control te hebben gezien, was ik toch wel weer benieuwd naar deze plaat. Ian Curtis, Joy Division-voorman, draaide dit album immers voorafgaand aan zijn zelfmoord.

Iggy Pop vocht al jaren tegen een heroine-verslaving en toog samen met kameraad David Bowie, die hetzelfde probleem had, naar Berlijn om daar van zijn verslaving af te komen. Dat leverde o.a. dit gitzwarte album op, wat door Pop zelf een soort kruising werd genoemd van Kraftwerk en James Brown. Voor mijn gevoel is het toch vooral een zeer gruizige rockplaat, een soort met keien bedekte treinrails richting duistere oorden.

Tot zover de feitjes, nu mijn eigen beleving. Die blijft helaas nog wat achter de bij het historisch 'belang' en de mythevorming. Misschien moet dit album nog wat rijpen, wellicht moet ik meer aandacht besteden aan de teksten, maar vooralsnog hoor ik blijkbaar niet wat sommige smaakverwante hoogstemmers hier wel in horen. Favorieten zijn vooralsnog het openingsnummer (dat in een andere gedaante weer opduikt op Bowie's Lodger), Nightclubbing (ook wel een beetje door Trainspotting) en het intrigerende slotnummer.

Bowie is zelfs in zijn donkere Berlijn periode blijven denken aan de verkoopbaarheid aan het grote publiek, omdat Iggy daar altijd schijt aan heeft gehad durfde en kon hij nog verder gaan. Waar David stopte ging Iggy verder.

Aparte plaat, eigenlijk niet mijn stijl maar Iggy is gewoon meesterlijk en levert hier ook weer geweldige nummers af. Zit momenteel helemaal in de sfeer van Iggy en deze plaat komt dan meerdere malen voorbij.