Simple Minds - Walk Between Worlds (2018)

Leuke en uitgebreide recensies hierboven ! Ik ben echter hier en daar wel verbaasd dat er bij gematigd positief commentaar een aantal er in slagen een vrij lage score te geven

Dus de hamvraag is : Trekken de goede nummers het geheel omhoog, of halen de mindere nummers het niveau naar beneden ?

Dat je niet alle nummers op een album leuk vindt, dat zal voor 99.9% van de mensen gelden. Zelfs op NGD staan nummers die minder geslaagd zijn, maar die krijgt van mij (en vele anderen) toch echt het stempeltje 'Klassieker' (5 sterren). Dus hoe hoog leggen we de lat hier nu eigenlijk ? Zijn we gewoon niet veel te kritisch geworden ?

Elke band heeft in het beste geval 1 keer in hun leven de mazzel een album in elkaar te knutselen waarvan iedereen het eens is dat het een meesterwerk is. SM heeft dat moment gehad meer dan 35 jaar geleden en daar ben ik ze uitermate dankbaar voor. Maar zoiets elke keer weer blijven verwachten is niet realistisch. Geen enkele band heeft dat bij mijn weten ooit gerealiseerd.

Ik kan zonder problemen WBW opzetten zonder ook maar 1 keer in de verleiding te komen om 'next' te duwen. Dat is voor mij voldoende indicatie voor een dikke vette voldoende, dus minimaal 4 sterren. Ik kan namelijk niet zoveel recente plaatjes opnoemen waar ik hetzelfde van kan zeggen.

Ik zoek nog een kaartje.....

Het leuke aan Simple Minds is... dat deze topper mij toch iedere keer weer weet te verrassen. Echter, na de drie bijzonder aardige albums Black & White 050505, Graffiti Soul en Big Music ben ik kennelijk nu toch wel wat minder te spreken over Walk Between Worlds. Het zou natuurlijk zo maar kunnen dat ik morgen van gedachten verander, maar voor het eerst sinds tijden twijfel ik een beetje.

Want hoe graag ik ook naar The Signal and the Noise, Barrowland Star, Walk Between Worlds en Sense of Discovery luister en dat ondanks enkele referenties naar het matige Once Upon A Time, er staan net iets teveel composities op deze nieuwe langspeler, die mij niet of nauwelijks aanspreken. Dat laatste vind ik overigens veel belangrijker dan 'foute' synthesizers, bombast, wel of geen rustpuntjes, al dan niet kunstmatige violen en meer of minder Charlie op gitaar.

Weet je wat... ik zet nu het album gewoon even weg. Wie weet valt het spreekwoordelijke kwartje nog wel op een ander moment.

Het punt met "even wegleggen" is wel dat vanwege de matigheid van het album je gaat vergeten het album weer eens te draaien. Er is immers zoveel andere muziek die zoveel beter is. Dat gecombineerd met luistertijd die schaars is en, voila, het album zakt weg in de vergetelheid...Dat lot ondergaat de laatste van U2 hier in huis momenteel ook.

Na het gewauwel van onze zuiderbuurlijke smaakpolitie, is mij de zin tot nu toe ontnomen om hier weer eens te posten. De afgelopen week dit album een vijftal keren beluisterd, maar we worden nog steeds geen vrinden. Dit album heeft hetzelfde euvel als de laatste albums van U2, qua productie dicht geplamuurd en ik stoor me aan de te geforceerde pogingen van Kerr om hip te klinken. Alleen op Utopia bindt hij in en dat is gelijk het hoogtepunt van dit album. Sense of Discovery begint zeer fraai met een mooie synthese tussen gitaarlijnen en keyboard, maar verzand helaas in een Alive and Kicking refrein.
Als Simple Minds zich minder geforceerd zouden opstellen qua zang en muzikale volpropperij, zit dat goede album er nog steeds in. Ik wacht.....

Zelfs goede albums staan hier nog weleens te verstoffen door tijdgebrek en de grote hoeveelheden muziek. Zeker nu we de beschikking hebben over streamingdiensten enzovoorts. We hebben nu eenmaal maar 'één tijd'. Helemaal waar. Maar wat Simple Minds betreft... denk ik dat ik de mindere albums soms toch nog wel een tweede kans geef. Zeker na drie uitstekende voorgangers.

Had vanmiddag weer eens zn muziek momentje. Ken je dat: Er komt zonder enige aanleiding plots een paar noten in herinnering waar je van voelt: Wow wat goed !!!l Maar vervolgens : wat hoor ik eigenlijk Geen idee. Vanavond even zoeken wat het nu was. Heb m toch gevonden: DE gitaarsolo van Charlie in Sense of Discovery op 5:00. Verder heb ik nix bijzonders hoor.

Ik deel je mening: klinkt te vol / te veel en daardoor geforceerd. ik vermoed dat het ook is om het wegkwijnen van Jim zijn stem wat te verdoezelen. En ik mis toch ook wat sterke melodieën, maar dat is dan ook weer deels omdat ze vaak weggestoken zitten onder lagen synths & productie.

Even by the way, ik heb begrepen dat Mel Gaynor's vertrek ( hopelijk tijdelijk) te maken heeft omdat hij op dit moment zelf met een solo-project bezig is en een kleine tour geeft, net op het moment dat Simple Minds dat ook doen. Hij heeft blijkbaar op dit album van SM nog gewoon veel nummers mee gedrumt.
Ik heb trouwens over dit album "WBW" al heel wat recensies gelezen van verschillende muziekbladen, van zeer negatief tot zeer positief en alles wat er tussen ligt,..we zullen wel zien of het een blijvertje is.

Dat kan ik bevestigen.

Vorige week na de eerste luisterbeurt had ik enige reserve of ik het wel goed genoeg vond. Ben nu een week en veel luistersessies verder en kom tot de conclusie dat ik de drie albums hiervoor toch iets beter vindt. Ouder werk mag je sowieso niet vergelijken dus daar waag ik mij al helemaal niet aan. Is zinloos! Andere tijden, andere muziek.

WBW vind ik best vernieuwend en ik kijk uit naar de live uitvoeringen dit jaar. De bonustrack zijn niet slecht maar overbodig. Waarom het niet bij deze 8 nummers gelaten?
Ook blijf ik het vreemd vinden dat Mel Gaynor na 36 jaar aan de kant geschoven is. Prima drummer en hoorde er wat mij betreft helemaal bij.

Mel drumt mee op het album;
Is niét aan de kant geschoven, maar is met andere dingen bezig (Jazzproject)...
En inderdaad een prima drummer. Maar dat geldt ook voor Cherisse Ossei ...

Off-topic bericht verwijderd.

Vanmiddag de plaat aangeschaft en een eerste luisterbeurt achter de rug, kan er nog niet enthousiast van raken, deze plaat heeft een aanloop nodig. De eerste 3 nummers doen mij vooralsnog weinig. Wordt vervolgd.

En dan behoren tracks 2 en 3 nog wel tot het beste dat het album te bieden heeft....

Niet met je eens , in de eerste 3 nummers hoor ik ( nog? ) geen ( groei ) potentie.
In Barrowland Star dan weer wel, lekker nummer!
Zet ik even op repeat

De plaat staat in het regionaal dagblad hier geclassificeerd onder galmrock?.
Recensent is redelijk positief al zijn de Minds in zijn ogen een meester in het copieren van hun eigen sound ( lees gelijkenis Sense Of Discovery versus Alive And Kicking ) en vermeld vervolgens ; het niveau van New Gold Dream wordt nergens bereikt ( sorry het staat er echt ? )

Lijkt me een zeer juiste constatering. Een understatement in het kwadraat...en meer dan dat.

Na 1 week op 4 in de UK charts albums ! Knap en beste resultaat sinds vele jaren.
Niet een doel op zich maar leuk dat ze dit nog kunnen realiseren en zelfs zonder een hitsingle.
Ik lees hier soms wel wat kritiek en is het mij niet altijd helemaal duidelijk wat er dan wel van hen nog moet verwacht worden. SM ijvert al jaren om terug het beste uit de kast te halen en blijkbaar wordt dit algemeen sterk geaprecieert. Dit in combinatie met een algemeen - terecht - warm positief onthaald nieuw album door de pers die hun na die jaren terug in de armen sluiten zijn indicatoren die er op wijzen dat er iets moois gebeurt is en dat wordt erkent door velen; fan of geen fan. Als echte SM-fan kan je dan maar enkel happy zijn.

Gewoon een goed album maken zonder die geforceerdheid en dikke laag productieplamuur, niets meer niets minder...

Volgens mij zijn alle simpe minds platen behoorlijk geproduceerd, luister maar naar sparkle in the rain en alles wat daarna is gekomen. ?

Gevoel voor humor kan je niet worden ontzegd. Al kan het ook zijn dat je luidsprekers met een heel laag rendement hebt

Erik, je geeft een algemeen oordeel vooral gebaseerd op wat "men" van de plaat vindt, en . Ik begrijp dat je heel positief bent, 4,5 ster en je bent "happy" maarre... ik lees graag waarom je zelf de plaat goed vindt! De site heet weliswaar "musicMETER" maar ik vind de site vooral leuk omdat het vaak over meer dan cijfers en oordelen van anderen gaat.

Ik ben zelf onder de indruk van de nieuwe stijl van synths en elektronische beats. Het vertrek van Mel Gaynor (drums) en Andy Gillespie (keys) was wat mij betreft niet nodig maar deze nieuwe stijl is best lekker, verfrissend, energiek.

Ik verwacht een niveau dat ergens tussen de overdreven optimistische lofzang van sommigen en het voorspelbaar pessimistische gewauwel van anderen ligt.

Of anders gezegd: de dagen van 'Cacophony', 'Empires', 'Sons', 'Sister' en 'Dream' komen logischerwijze niet terug. Bijna 60'ers zijn geen jonge 20'ers. Het niveau van de albums na 2000 blijft verzekerd. Dat is voor mij mijlenver beter dan wat huidige bands of een Radiohead voortbrengen.

En ook: gelukkig dat meningen mogen verschillen. Alleen is het aanstekelijke enthousiasme van c-moon, StayVisible en Erik veel aangenamer om te lezen.

Goldendream: luister eens naar het laatste album van de 50 jarige Steven Wilson en begrijp dan, dat blijvende - griezelig hoge - kwaliteit leeftijdsongebonden is. Simple Minds is (eigenlijk al sinds jaren 90) verworden tot Jim Kerr en Charlie Burchill solo met een wisselende begeleidingsband daar om heen. Afgezien van een enkel spannend loopje (gitaar/keys) of idee, haalt 'Walk between..' nergens het niveau uit de jaren 80. Het is al wat als de 'heart and soul' Derek Forbes en Michael MacNeill tweede helft jaren 80/begin 90 vertrekken, het is daarna nooit meer echt goed gekomen. Black and white en Graffity Soul waren aardig. Big Music had alweer een paar echt mindere nummers (tussen een paar echt goede als Bittersweet en Liason (extra nummers). Ik wordt gewoon niet heel blij van 'Walk between..' ook niet bij herbeluistering. Barrowland star heeft nog dat spannende, onverwachte. Eerlijke, oprechte zang.
Luister eens naar Derek Forbes zijn solo cd 'Echoes' (álles zelf gespeeld) en zie wat ik bedoel. DEREK FORBES - THE AMERICAN - YouTube

Zomaar een commentaar van iemand uit Engeland, waarvan ik denk dat het het aardig opsomt:

This is exactly what I would have expected after hearing the last few. They're all fine in their 3 star millennial kind of way, but doesn't remotely compare to any of the early classics, and the comparisons above are laughable. Their might be some decent tunes on here underneath the heavy handed smothering production. We're in desperate need for space and air to breath in modern recordings I believe, and this has none. Almost all of the instruments / music is unremarkable in character and sound. As far as contemporaries that are getting it right in the millennium look to The Church, OMD, and to a lesser degree but still enjoyable, New Order. I guess I had my hopes too high, after reading the above review. What's really frustrating is that they toured the first 5 albums in 2012 (See 5x5 Live), and it's fantastic, so it's not like they can't pull it off.

Voor zover ik me herinner, was ik de eerste die hier 'Echoes' vermeldde. Het is inderdaad een sterk album. Van veel artiesten van 50 en meer kan ik enorm genieten. Chris Rea is als oude wijn. Leonard Cohen behoort tot mijn absolute helden. Bij bands als Simple Minds, U2, The Cure, Depeche Mode, Echo & The Bunnymen ... verwacht ik niet dat ze op oudere leeftijd hetzelfde kunnen brengen. Een deel van hun aantrekkingskracht heeft te maken met jeugdigheid en energie. Gelukkig toch dat meningen mogen verschillen. Gelukkig ook dat een belerend toontje (luister eens naar en begrijp dan ) genegeerd wordt.

Tja, en het verborgen B-kantje van 'Magic' heeft al meer in zijn pink dan heel 'Walk between..' bij elkaar.
Simple Minds Direction Of The Heart (audio) - YouTube

Opener geluid, kleiner gehouden. Men kán het wel dus..

Goldendream: luister eens = uitnodigend bedoeld, niet belerend. Begrijp dan - begrijp dán = ook niet belerend bedoeld, maar nuchter constaterend, wat iedereen voor zichzelf kan constateren.

Ik was erbij, 5x5 in Paradiso en deel het enthousiasme, dit was een van mijn favoriete concerten ooit. 1,5 jaar later in de HMH was het dan weer prut. Ik hoorde alleen bas en drum en ergens ver op de achtergrond zang, keys en gitaar. Maarja, HMH is volgens de deskundigen geluidstechnisch perfect dus t zal wel aan mij liggen.
Ik heb geen kaartje voor aanstaande maandag in Paradiso maar ik ga deze nieuwe plaat nog een paar keer luisteren en verwacht dat ik dat goed genoeg vind om te proberen naar binnen te komen. Dat lukt meestal wel (bij 5x5 had ik ook geen kaartje). Wordt vervolgd:)