Simple Minds - Walk Between Worlds (2018)

Klinkt nergens naar. Waarom doen ze dit? New Gold Dream was het plafond. Krijgt van mij 10 sterren. Nu al 20 jaar de kelder en niet meer dan 1 ster waard.

Als je zuurpruimerig cynisch wilt zijn: is W.B.W een bombastische galmbak met kitscherige violen, maar ik ben juist heel positief over deze Minds. Binnen de mogelijkheden van een band met een rijke historie zijn er weer nieuwe wegen ingeslagen en presenteren de 2 mannen een ambitieus album, vol geïnspireerde nummers die moeiteloos over de 5 minuten gaan zonder een moment te verslappen. De eerste single vergeef ik ze, dat is het minste nummer. De andere 7 nummers doen niet voor elkaar onder. En de andere singles vallen binnen het album veel beter op zn plaats dan los. Dit is ook een typisch conceptalbum, dat als totaal beluisterd dient te worden. Alle songs zijn zo volgestopt met details, dat elke her-beluistering iets nieuws oplevert.

Wat me nog opviel bij de eerste beluistering:
In Summer trekt Jim alle vocale mogelijkheden uit de kast om er iets bijzonders van te maken.
Barrowland Star & Walk Between Worlds lopen in elkaar over en wordt een symfonie.

Met andere worden: geweldig muzikaal kado uit Schotland.

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Simple Minds - Walk Between Worlds - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Na 1985 brak een lange periode aan waarin ik niet of nauwelijks geïnteresseerd was in nieuw werk van de Schotse band Simple Minds.

De band die de vroege jaren 80 kleur had gegeven met prachtplaten als Empires And Dance en vooral New Gold Dream (81-82-83-84) en Sparkle In The Rain viel van haar voetstuk met het nog niets eens zo heel slechte Once Upon A Time en was lange tijd geen schim meer van de grote band die het ooit was.

De laatste tien jaar is mijn interesse voor het werk van de band uit Glasgow langzaam en voorzichtig teruggekeerd.

Aan het begin van het nieuwe Millennium ging het niveau van de Simple Minds platen langzaam maar zeker weer wat omhoog en Graffiti Soul uit 2009 vind ik nog altijd een plaat die zich voorzichtig kan meten met de beste platen van de band. Ook Big Music uit 2014 was weer een prima plaat van de band die ik aan het eind van de jaren 80 definitief had afgeschreven en ook op het podium begon het heilige vuur van de vroege jaren 80 weer te branden.

De akoestische bewerkingen van de beste songs van de band uit 2016 zijn Jim Kerr inmiddels vergeven en dus kan alle aandacht worden gericht op de nieuwe plaat van de band.

Ook Walk Between Worlds wordt natuurlijk weer driftig vergeleken met de bovengenoemde beste platen van de band, maar dat ga ik niet doen. Met name New Gold Dream en Sparkle In The Rain zijn onaantastbare platen en bovendien platen die een periode in de muziek definiëren die enorm veel invloed heeft gehad; daar kom je niet zomaar meer aan.

Van de bezetting van destijds zijn alleen zanger Jim Kerr en gitarist Charlie Burchill nog over. De twee oude rotten hebben gezelschap gekregen van een handvol gastmuzikanten, maar desondanks klinkt Walk Between Worlds als een vintage Simple Minds plaat. Dat is niet zozeer de verdienste van Charlie Burchill die zijn zo herkenbare gitaarmuren vaak ziet ondergedompeld in een flinke bak met elektronica of strijkers. Vooral Jim Kerr moet dus voor de herkenning zorgen en doet dat met verve.

Walk Between Worlds opent wat slapjes met single Magic, die met een beetje fantasie van Coldplay had kunnen zijn, maar vervolgens borduurt de band prima voort op platen als Graffiti Bridge en Big Music. Net als op deze platen eert de band haar eigen klassiekers. Dit levert in tracks als The Signal And The Noise en het soms wat New Order achtige In Dreams raakvlakken op met de meer op elektronische dansmuziek geënte albums als Empires And Dance en Sons And Fascination/Sister Feelings Call, maar de meeste raakvlakken hoor ik toch met Once Upon A Time, zeker wanneer de achtergrondzangeres de spotlights mag opzoeken.

Simple Minds sloeg met die plaat voor het eerst door met haar grootheidswaanzin, maar op Walk Between Worlds weten Jim Kerr en zijn medemuzikanten zich te beheersen, waardoor de nieuwe plaat van de band groots en meeslepend klinkt, maar vrijwel nergens doorslaat richting holle bombast. Het is bovendien een plaat die na een wat zwakke start een hoog niveau aantikt en ook lang vast weet te houden.

De holle bombast zorgde er destijds voor dat ik nauwelijks meer naar de muziek van Simple Minds kon luisteren, maar luisteren naar Walk Between Worlds is wat mij betreft een genoegen. Net als op de eerder genoemde andere twee platen uit het recente verleden, slaagt de band er in om flarden uit het verleden te combineren met songs die gewoon lekker klinken en die hoorbaar met veel plezier zijn gemaakt. Het zijn songs die ook nog eens een nieuwe impuls krijgen door de ruim aanwezige gastmuzikanten, die het soms wat gedateerde geluid van de Schotse band een frisse impuls geven.

Net als Graffiti Soul en Big Music doet ook Walk Between Worlds me weer verlangen naar een dosis New Gold Dreams en Sparkle In The Rain, maar daarna is er weer alle tijd en ruimte voor de nieuwe plaat van de band. Walk Between Worlds zal ongetwijfeld ook veel minder positief worden besproken, maar geloof me, er is niets mis mee, zeker niet voor een ieder die zich ooit fan noemde van deze bijzondere band. Erwin Zijleman

Geen mis album op zich, maar stoor me vooral aan de productie. Het lijkt net alsof ze Simple Minds zo 'eigentijds' willen laten klinken door die elektronische elementjes en effectjes - en dat klinkt erg geforceerd. Op sommige nummers hoor je echt geen band spelen en zit het vol studio-trickery. Overproduced.

Simple minds heb ik ontdekt rond 1981 met NGD en daarna SITR. Fantastische muziek en tussenin ontdekte ik hun vorige platen waaronder E&D, S&F en SFC. Nog meer puur kippevel, maar de meeste hier herkennen dit gevoel wel. Oké, de jaren 90 waren niet altijd geweldig; ondertussen waren Derek en Mick al weg en bij het horen van Glitterball ben ik zelf ei zo na afgehaakt. De volharding van Jim & Charlie zijn echter zo bewonderingswaardig en aanstekelijk; ook het oprecht plezier dat ze beleven van optreden. SM-fans zijn ook van het trouwste soort. Ze hebben me bovendien meermaals aangenaam weten te verrassen met hun latere werk. Net zoals nu: deze cd is wat mij betreft topkwaliteit en nog beter dan BM dat bij momenten ook sterk was. Ja, SM hebben evoluties doorgemaakt maar (ver)wachten we nu nog echt nog een cc van begin jaren 80 ? Derek en Mick waren fenomenaal maar wat zouden zij vandaag nog bijgebracht hebben - ik kan zelf bijna niet geloven dat ik deze halve heiligschennis neerpen - maar ere wie ere toekomt. Met WBW combineren ze kunde, durf en puur muziekplezier met muzikanten die ook geprikkeld werden door de passie van Jim & Charlie.
Magic is idd een groeier en van Dirty old Town ben ik niet gek van maar al de rest van deze cd pakt je bij de keel. - Utopia is momenteel mijn favoriet - en daarom 4,5. Maar vooral, ik heb oprecht terug het kippevelgevoel van het eerste uur.
Dus chapeau en dikke merci SM.

Het leuke aan Simple Minds is... dat deze topper mij toch iedere keer weer weet te verrassen. Echter, na de drie bijzonder aardige albums Black & White 050505, Graffiti Soul en Big Music ben ik kennelijk nu toch wel wat minder te spreken over Walk Between Worlds. Het zou natuurlijk zo maar kunnen dat ik morgen van gedachten verander, maar voor het eerst sinds tijden twijfel ik een beetje.

Want hoe graag ik ook naar The Signal and the Noise, Barrowland Star, Walk Between Worlds en Sense of Discovery luister en dat ondanks enkele referenties naar het matige Once Upon A Time, er staan net iets teveel composities op deze nieuwe langspeler, die mij niet of nauwelijks aanspreken. Dat laatste vind ik overigens veel belangrijker dan 'foute' synthesizers, bombast, wel of geen rustpuntjes, al dan niet kunstmatige violen en meer of minder Charlie op gitaar.

Weet je wat... ik zet nu het album gewoon even weg. Wie weet valt het spreekwoordelijke kwartje nog wel op een ander moment.

Goldendream: luister eens = uitnodigend bedoeld, niet belerend. Begrijp dan - begrijp dán = ook niet belerend bedoeld, maar nuchter constaterend, wat iedereen voor zichzelf kan constateren.

De Schotse band Simple Minds werd in 1977 in Glasgow opgericht en bracht in 1979 zijn eerste album uit, “LIFE IN A DAY”. De albums die volgden zorgden voor weinig groot succes, maar album nummer 5 veranderde dat. “NEW GOLD DREAM (81/82/83/84)” bracht het grote succes en groeide uit tot een klassieker. Het in 1982 uitgebrachte album bevatte ook de eerste Top 40 hit voor Simple Minds, “PROMISED YOU A MIRACLE”. In 1985 werd wereldsucces behaald met “DON’T YOU (forget about me)” uit de filn “THE BREAKFAST CLUB”. Dankzij de hits “ALIVE & KICKING”. “SANCTIFY YOURSELF”, “BELFAST CHILD” en “LET THERE BE LOVE” bleven de Schotten succesvol tot medio de jaren ’90. Op dat moment bestond de basis uit zanger Jim Kerr en gitarist Charlie Burchill, die vanaf 1977 deel uitmaakten van de band. Ondanks teruglopend succes, bleven de heren albums uitbrengen. Die werden niet allemaal even enthousiast begroet, maar sinds het album “BLACK & WHITE” uit 2005 lijken ze het juiste spoor weer gevonden hebben. Dat is zeker ook het geval op het prachtige, 18e studio album “WALK BETWEEN WORLDS”. Simple Minds oud en nieuw ontmoeten elkaar in de 8 songs die op dit ruim 41 minuten durende schijfje staan. Moderne invloeden, zoals synthbeats en elektronische dansbeats, worden smaakvol afgewisseld met typische Simple Minds melodieën en de stem van Jim Kerr zorgt voor het verbindende element. Minder prominent is de gitaar op dit album, maar als Churchill de spotlight krijgt, maakt hij daar goed gebruik van. Persoonlijk vind ik “WALK BETWEEN WORLDS” een prachtig album van deze band die inmiddels 41 jaar bestaat, maar versleten zijn ze nog lang niet.