U2 - All That You Can't Leave Behind (2000)

U2 heeft in het verleden best albums gemaakt waar briljante nummers op zijn minst in de meerderheid waren. Toen gingen ze wat meer met techno experimenteren met wisselende, doch zeker niet onverdeeld slechte resultaten.

En tja, toen wilde men weer iets uit de eerste categorie maken. Men vergat alleen dat men daartoe niet alleen de oude ingrediënten moest hergebruiken, maar ook de oude passie. Dat leverde deze kleurloze miskleun op, met het tragische Stuck In A Moment als akeligste dieptepunt. 1*, met de kanttekening dat een onbekend bandje hier misschien wel een halve ster hoger op gescoord had.

Hoe schatplichtig de latere Coldplay ook aan de vroegere U2 is... deze plaat overklasten ze toch met gemak.

Mijn allereerste U2-album, het album dat van mij als 10-jarig jochie een fan maakte, en daarom is een review wel op zijn plaats.

Ik ga terug naar 2000, groep 6 van de bassischool. Ik had in eerste instantie een gigantische hekel aan U2, omdat ze destijds het zomerhitje van dat jaar, Que Si Que No? van Jody Bernal van de eerste plaats in de Top 40 hadden verdreven Gelukkig dat het snel goed kwam...

Op een dag kwam mijn vader thuis van zijn werk, en hij had van zijn collega een cd'tje geleend en gebrand: All That You Can't Leave Behind van U2.

Zodra het schijfje in de cd-speler lag, was ik verslingerd aan deze plaat. Elke ochtend in de auto onderweg naar school knalde hij uit de speakers.

Ik heb deze plaat altijd beschouwd als een 'kin-omhoog-borst-vooruit-album'. De opener Beautiful Day is daar meteen een goed voorbeeld van: Het eerste couplet is erg pessimistisch:
The heart is a bloom, sheets up through the stony ground
But there's no room, no space to rent in this town

Het refrein vormt hiermee een groot contrast, en gaandeweg wordt ook de tekst in het vervolg van het nummer steeds optimistischer en positiever. In mijn ogen is dit nummer een 'moderne' U2-klassieker, en ik draai het nog altijd als ik weer eens wakker wordt met een ochtendhumeur.

Stuck In A Moment You Can't Get Out Of is een heel lange titel. Het thema is echter niet veel anders dan in het voorgaande nummer: je zit nu even in de put, maar houd moed en raap jezelf bij elkaar, want op een dag zal het beter gaan:

And if the night runs over
And if the day won't last
And if your way should falter
Along this stony pass

It's just a moment
This time will pass

Een erg sterk nummer, met een rake tekst.

Elevation is het eerste mindere nummer. Een naar megalomanie neigende stadionkraker. Zeker geen slecht nummer, vakkundig en 'stadionproof' gemaakt, maar het raakt me niet.

Het volgende nummer raakt me des te meer. Walk On is m.i. het beste nummer van het album, en mijn lijflied tijdens mijn middelbareschooltijd. Jammer dat Bono live er zo'n politiek statement van moet maken, dat doet in mijn ogen afbreuk aan het nummer (net zoals bij One overigens). Goed, het is dan wel opgedragen aan Aung San Su Kyi, maar de tekst is wat mij betreft universeel en gaat over veel meer dan dat: Walk On, ondanks tegenslag en teleurstelling. Ook een heerlijke gitaarriff van The Edge!

Kite is ook één van mijn favorieten. Dan kun je een wereldberoemde rockster zijn, miljoenen platen hebben verkocht en spelen voor uitverkochte stadions, diep in je hart ben je nog steeds een jongen die zich tegenover zijn vader wil (moet?) bewijzen. (I'm a man, I'm not a child). De relatie tussen vader en zoon is erg moeizaam, en geen van beiden weet hoe het tussen hen zal aflopen ( There's a kite blowing out of control on a breeze. I wonder what's gonna happen to you, you wonder wat has happened to me)

In A Little While is Bono's 'ultimate hangover song'. Ik kan daar wel inkomen ( Friday night running to Sunday on my knees), maar ik zie het meer als een liefdeslied. Laten we het dan maar een dronkemansliefdeslied noemen Mooi, ingetogen nummer met weer een heerlijke gitaarriff aan het begin.

Wild Honey is voor mij het zwakste nummer. Het is een beetje country-achtig en daar houd ik persoonlijk niet zo van.

Peace On Earth is het meest idealistische nummer op dit album. Bono vraagt om iets wat utopie lijkt: wereldvrede. Hij wordt ziek van het verdriet en de pijn, en vraagt de Heer om hem bij te staan in zijn streven. Mooie tekst, maar ook weer een niet al te subtiel politiek statement, waardoor ik dit een wat minder nummer vind. Zeker niet slecht, maar het ligt er wat te dik bovenop, wat mij betreft.

Ook op When I Look At The World gaat Bono in conclaaf met de Heer. Hij kijkt naar de wereld en ziet dat er allerlei zaken verkeerd gaan. Hij geeft ruiterlijk toe dat hij af en toe de Messias probeert uit te hangen, maar dat hij daar toch niet heel erg in slaagt:

So I try to be like you
Try to feel it like you do
But without you it's no use
I can't see what you see
When I look at the world

Zowaar een beetje eerlijkheid, nederigheid en introspectie in dit nummer, wat ik wel kan waarderen

New York begint met een onheilspellende beat, waarbij je voelt dat er een uitbarsting zal komen, en die komt er ook: Larry gooit z'n echte drums erin (zoals rkdev ook al aangaf) en Edge gaat los, terwijl Bono zijn 'unquenchable thirst for New York' bezingt.

Ik vind het jammer dat Grace het album afsluit. Ik had liever gezien dat de volgorde New York-Grace was omgedraaid. Zo'n rustige afsluiter past m.i. niet bij de plaat, en doet hem een beetje uitdoven. Toch zeker niet als een nachtkaars, al ben ik het hier wel (gedeeltelijk) met rkdev eens:



Ik vind het ingetogen voortkabbelen niet zo'n probleem, al vind ik het dus niet geschikt als afsluiter. Wel is het erg leuk hoe er met het woord 'grace' gespeeld wordt (enerzijds 'elegantie', anderzijds een meisjesnaam).

Eindconclusie (voor wie nog niet afgehaakt is na dit epistel, dat toch wel erg omvangrijk geworden is;)): al met al een erg sterk album, met desondanks enkele mindere songs (Elevation, Wild Honey) en een nummer dat niet op de juiste plaats staat (Grace)

4*

Na het geweldige "Achtung Baby" is U2 naar mijn mening iets te veel doorgeschoten met voor mij "Pop" als dieptepunt. Met "All That You Can't Leave Behind" keert U2 weer terug naar het vertrouwde geluid. Helaas moet ik constateren dat ik het allemaal iets te braaf vind en het kabbelt allemaal teveel voort. Ik mis de scherpe randjes in zowel de teksten als in het gitaarspel van The Edge. Ook de ritmesectie "grooved" minder en lijkt een beetje een gastrol te vervullen. "Elevation" klinkt mijn inziens weer te bombastisch en zal het live als stadion athem ongetwijfeld goed doen, maar op de plaat valt hij ook een beetje buiten de boot in vergelijking met meer ingetogen nummers als "Walk On", "Kite" of "Piece on Earth". Over het algemeen zeker geen slechte plaat (maar over de gehele linie net geen voldoende), het klinkt vertrouwd, maar voor mij persoonlijk iets te braaf. Ik mis de urgentie die U2 uitstraalde op bijvoorbeeld "The Joshua Tree" en "Achtung Baby".

Beautiful Day is voor mij het nummer van de Olympische zomerspelen van 2000, gehouden in Sydney.
Telkens als Pieter van den Hoogenband en Inge de Bruijn een gouden medaille binnen haalden klonk dit nummer door de luidsprekers.
Deze geweldige prestaties hebben natuurlijk ook een grote rol gespeeld in het behalen van de nummer 1 positie in de Nederlandse muzieklijsten, dit kan bijna niet anders.
Beautiful Day ademt ook iets positiefs uit, en natuurlijk is het een geweldig motiverend nummer voor sporters om nog beter te presteren.
Voor mij is All That You Can't Leave Behind dan ook een optimistisch album geworden.
Het grote gebaar staat meer naar de achtergrond, ik denk dat Bono heeft geprobeerd om zijn ervaringen klein en vooral dicht bij zichzelf te houden.
Deden ze bij Pop nog bijna dwangmatig hun best om verfrissend te klinken, hier lijkt het op een meer natuurlijke manier wel te lukken.
Gewoon weer de bekende popmuziek, zonder de elektronica en overige poespas.
Eigenlijk hun laatste echte cadeautje voor de fans uit de jaren 80.
How to Dismantle an Atomic Bomb ligt uiteraard behoorlijk in het verlengde van deze, maar het spontane was wel een heel stuk naar de achtergrond verdwenen.

Toen we van 1999 naar 2000 gingen, was de populariteit van de Ierse band U2 veel kleiner dan 10 jaar eerder. Tegen het einde van de jaren ’80 was het kwartet uitgegroeid tot de grootste band van de wereld, “THE JOSHUA TREE” was een millionseller en het in 1988 “RATTLE AND HUM” bevestigde de populariteit alleen maar. Toen in 1991 “ACHTUNG BABY” verscheen, leek het erop dat U2 ook in het nieuwe decennium een bepalende rol zou gaan spelen. “ZOOROPA” in 1993 was al een minder succesvol album, maar met “POP” in 1997 werd de tanende belangstelling alleen maar duidelijker. De hits waren er nog wel, maar ze spraken geen van allen tot de verbeelding.
Toen Bono, The Edge, Adam Clayton en Larry Muller Jr. de studio ingingen om een nieuw album, de opvolger van "POP" op te nemen, namen ze zich voor dat deze nieuwe anders moest klinken dan de voorgangers. Minder elektronica, minder kil geproduceerd, warmer dus. Daarin zijn ze volledig geslaagd.
De eerste single was “BEAUTIFUL DAY”, dat tijdens de laatste week van de Olympische Spelen die toen in Sydney gehouden al gebruikt werd door de NOS om beelden van de sporters op te luisteren. Het werd dan ook een nummer 1 hit in Nederland en de eerste top 3 hit in de Top 40 sinds “DESIRE” in 1988. “ALL THAT YOU CAN LEAVE BEHIND” volgde op 30 oktober en is geproduceerd door Daniel Lanois en Brian Eno. Het was voor het eerst sinds “ACHTUNG BABY” dat de twee producers U2 weer begeleiden met de opnames van een album en het resultaat is erna. Het klinkt als vanouds, prachtig! De eerste 4 tracks zijn allemaal op single verschenen, waarvan “ELEVATION” zelfs de eerste plaats in de Nederlandse Top 40 wist te bereiken.
Met “KITE” volgt dan mijn persoonlijke favoriet, prachtige melodie en tekst. “IN A LITTLE WHILE” is een midtempo songs, met lekker beat, “WILD HONEY” een uptempo songs met mooie samenzang, waarbij de stemmen van Bono en The Edge prachtig matchen, “PEACE ON EARTH” is ballad met een voor U2 bekend politiek thema, vrede. In “WHEN I LOOK AT THE WORLD” laat The Edge horen emotioneel te kunnen spelen, kippenvel! “NEW YORK” is een track die rustige, zachte delen afwisselt met hardere, heavier stukken. Met “GRACE” wordt het album in stijl, sfeervol en rustig afgesloten.
Met “ALL THAT YOU CAN LEAVE BEHIND” was U2 weer terug aan de top. Het album verkocht meer dan 12 miljoen exemplaren. Opvolger “HOW TO DISMANTLE AN ATOMIC BOMB” verscheen in 2004 en was ook nog een groot succes. Sindsdien verkopen de albums beduidend minder, maar de tournees die ze ondernemen zijn nog steeds succesvol.
Dit album zette de Ieren weer op de kaart en daar plukken ze nog steeds de vruchten van. Alleen daarom is dit al een klassieker in hun oeuvre!

Wederom een U2 album waar de meningen behoorlijk uiteen lopen. De een vindt het geweldig dat ze terugkeren naar een sound die doet denken aan hoe ze in de jaren 80 klonken, terwijl anderen vinden dat voorganger Pop het laatste spannende U2 album is en ze vanaf All That You Can't Leave Behind vooral op safe gaan spelen.

Tot welke groep ik behoor kan ik nog niet zeggen. De omstreden albums uit de jaren 90 - Zooropa en Pop - heb ik immers nog te gaan. Wel moet ik zeggen dat ook ik niet per se geweldig enthousiast ben over dit album. Dat wil overigens niet zeggen dat ik me hier niet mee vermaakt heb. Er staan zonder meer fijne nummers op. De eerste vier nummers zijn overduidelijke singles en ook kleine nummers als Kite, In A Little While en New York luisteren erg lekker weg. Toch merk ik ook af en toe dat mijn aandacht wat verslapt. Het is allemaal dusdanig ingetogen dat het soms wat saai dreigt te worden. Met name afsluiter Grace vind ik een beetje cheesy. Wat dat betreft komt de band wat beter uit de verf op How to Dismantle an Atomic Bomb naar mijn mening. Dat album ligt enigszins in het verlengde van All That You Can't Leave Behind, maar kent net wat meer 'uitbarstingen'. Een nummer als City of Blinding Lights mis ik hier namelijk wel. Een ruime voldoende kan ik er echter wel gemakkelijk weer aan kwijt.

3,5*