menu

U2 - All That You Can't Leave Behind (2000)

mijn stem
3,58 (1039)
1039 stemmen

Ierland
Rock / Pop
Label: Island

  1. Beautiful Day (4:08)
  2. Stuck in a Moment You Can't Get Out Of (4:32)
  3. Elevation (3:47)
  4. Walk On (4:56)
  5. Kite (4:26)
  6. In a Little While (3:39)
  7. Wild Honey (3:46)
  8. Peace on Earth (4:48)
  9. When I Look at the World (4:17)
  10. New York (5:30)
  11. Grace (5:30)
  12. The Ground Beneath Her Feet * (3:44)
  13. Summer Rain * (4:06)
  14. Always * (3:46)
  15. Big Girls Are Best * (3:37)
toon 4 bonustracks
totale tijdsduur: 49:19 (1:04:32)
zoeken in:
4,5
Von Helsing schreef:

Als ik dit album hoor, moet ik altijd aan mijnheer de Uil denken: "Oogjes dicht en snaveltjes toe".
Had jij een kwaaie dronk gisteren(vannacht)? Je smijt zo met 0.5* en 1.5*en. Dan kun je beter gaan slapen en zeker niet naar muziek gaan luisteren, die je toch niet mooi vindt.

avatar van StayVisible
4,0
Goed album, New York het beste nummer naar mijn mening.

avatar van hallo!
3,5
Het is een goed album. Op de eerste helft staan er een paar zeer mooie nummers. Ik vind Beautiful Day hun beste post-2000 nummer. De meer simpele liedjes vanaf In a Little While kunnen mij wel charmeren, maar na een tijd beginnen ze toch wat te vervelen. Als ik hem af en toe eens opzet vind ik het echter wel een goed album. Alleen Grace vind ik ronduit slecht dus mijn luisterbeurt duurt altijd maar 10 nummers. Toch 4* vooral voor de nummers 1 t.e.m. 5.

avatar van Ice Cream Man
5,0
Wat een belachelijk lage waardering voor zulk 'n topplaat (meer dan wsl de U2 plaat die ik het meest gedraaid heb, en dat wil wat zeggen ). Ik erger me een beetje aan het gezeik over het gebrek aan vernieuwing en saaiheid, dit is een plaat waarop U2 teruggrijpt naar de essentie, naar de organische sound waarmee ze groot geworden zijn. De muziek primeert, de rest doet niet ter zake. En de heren doen dat op bepaald indrukwekkende wijze: dit zijn elf ongelooflijk sterke, warme en vitale songs. Dat het mss niet zo je ding is, kan best, maar deze songs voor bagger verslijten, dat kan je als muziekliefhebber niet menen.

Beautiful Day, Kite en vooral In A Little While zijn imo van het strafste wat U2 ooit op plaat gezet heeft.

avatar van rkdev
4,5
Ik blijf een gemengd gevoel houden bij deze plaat.
In elpee termen: perfecte A kant, zeer zwakke B kant.

avatar van Niek
3,5
Wat rkdev zegt. Toch is die b-kant niet zo heel slecht. Maar omdat alle zwakste nummers elkaar opvolgen sluit je het album met een nare smaak af. Als de tracks iets gehusseld waren, had dit album denk ik een beter gemiddelde gehad.
Maarja, ik rond toch af naar boven omdat Walk On legendarisch goed is!

lowriderluuk
Gewoon een mooie degelijke U2 plaat. Als ik Elevation hoor moet ik altijd denken aan de elevationtour toen ze ook de Gelredome aandeden.
Bij opkomst kwamen ze al huppelend achter het decor vandaan, hylarisch. Ik zal het nooit vergeten, prachtig om een stel volwassen kerels zo te zien opkomen.
De 1e 6 nummers en When I Look at the World zijn m'n favorieten.

avatar van lennon
2,5
Ik weet niet precies waarom, mar dit album verveeld me echt heel erg snel. Daarom maar 2,5 ster.. gemiddeld

Beautiful day heb ik vanaf de 1e keer horen een draak gevonden, en vind dat nog steeds...

Tijdens de tour heb ik in Antwerpen in het hart gestaan, dat was wel een top belevenis, maar ja, live is U2 natuurlijk ook erg goed!

avatar van Cor
3,5
Cor
Het begint met 'Beautiful Day' en 'Elevation' wel heel megalomaan. Goede nummers, maar als dat het hele album doorgaat, dan wordt je platgewalst. Maar het is een mooi, beetje ingetogen gespeeld, rockalbum geworden, waarmee U2 zelfs op zoek gaat naar de eenvoud. Aangename plaat.

Father McKenzie
bertus99 schreef:
In a little while blijf ik erg goed vinden. Het toont waar U2 toe in staat is als ze eens alle bombast,galm,echoottjes en effectjes achterwege zouden laten. Het is zo jammer dat de band dit soort lekker kale nummers niet meer maakt. In a little while is vooral zo goed omdat het net is of ze in je kamer staan te spelen en de stem van Bono heeft op dit nummer zoveel soul dat het me me doet denken aan zangers als Otis Redding of James Brown

VInd ik ook. Ook Kite is zo'n simpel nummer dat me altijd weet te beroeren.
In tegenstelling tot How To Dismantle... dat ik nogal een bombastische plaat vind, vind ik deze erg geslaagd. Van begin tot eind, eigenlijk.
New York is ook lekker dreigend.

avatar van daniel1974nl
4,0
Het album waarmee U2 back to basic ging (inclusief de tour, die na Popmart zijn meeste extravaganza wel had gehad). Op Pop had U2 zich ook al een beetje van die kant laten zien, met Please (een van de mooiste nummers die ze ooit hebben gemaakt) en Staring At The Sun...maar dit album is inderdaad meer dan ooit een teruggreep op de magische dagen van voor Achtung Baby.....Het album ademt dan ook The Joshua Tree all over...en dat komt het album en de nummers ten goede.

In het algemeen is het album wel wat rauwer en harder en laat U2 van tijd op tijd van een andere kant zien, zoals bijvoorbeeld met New York, wat echt een stevig middenstuk kent....Het mooiste nummer op het album is zonder twijfel het nummer dat alleen op de Engelse persing staat en een nummer dat door Salman Rushdie is geschreven...The Ground Beneath Her Feet...die solo van The Edge op het einde.....Wow !!!

avatar van gherdt
4,0
In mijn puberjaren was dit al de ultieme levenslustige opbeurplaat in zware tijden. En op deze zware avond werkt het nog steeds, hoe zo tijdloos? Samen met Achtung en Joshua completeert deze voor mij de grote drie van U2, kwaliteitsverschil tussen deze platen hoor ik eigenlijk niet meer.

avatar van Ice Cream Man
5,0
gherdt schreef:
In mijn puberjaren was dit al de ultieme levenslustige opbeurplaat in zware tijden. En op deze zware avond werkt het nog steeds, hoe zo tijdloos? Samen met Achtung en Joshua completeert deze voor mij de grote drie van U2, kwaliteitsverschil tussen deze platen hoor ik eigenlijk niet meer.


Damn right!

avatar van Ice Cream Man
5,0
In A Little While

3,5
Back to basic album, met wat geslaagde songs maar toch ook een draak van jewelste Peace On Earth.
Vind zelf New York het lekkerste nummer (vooral als je daar bent). Beautiful Day misschien wat te vaak gehoord en die stijl van Stuck In A Moment hou ik nooit zo van bij U2.
Vond dat ze met het album hierna (...Atomic Bomb) zelfs op herhaling gingen met Vertigo en Sometimes You Cant Make It.
Vanaf deze plaat begint U2 echt wat in te leveren.
Jammer!

avatar van DjFrankie
4,0
Erg goed album, met de all time favorite Kite erop.
Cd begint natuurlijk ijzersterk met de knaller Beautiful Day.
De halve ster die ik niet geef is inderdaad dat de laatste nummers iets minder zijn, zijn al meer liefhebbers die dit ook vinden, maar overal zeker 4,5 ster waard.

avatar van stef212
3,5
Ik snap echt niet dat mensen vitten op nummers als 'Beautiful Day' . Het is niet omdat dit nummer populair is, dat er weeral is mensen zich keihard moeten gaan afzetten tegen zo'n nummer, om anders te doen. Dit nummer blijft toch één van hun besten , of zie ik dat zo verkeerd?

avatar van bertus99
4,0
Ice Cream Man schreef:
In A Little While


In a little while........had Bono maar méér, veel méér van dat soort songs bedacht en ze dan ook zo soulfull gezongen!

avatar van Toob
4,0
In A Little While inderdaad, mijn favoriete U2 nummer en dit is mijn favoriete U2 plaat. Paar mindere nummers maar dat zien we wel door de vingers, de rest is zo goed Toch geen perfecte waardering, want hoe erg ik ook van U2 houd het behoort niet tot de favorieten.

avatar van Mctijn
4,0
Beste plaat sinds Achting Baby. De eerste 6 tracks kunnen eenvoudig op de nieuwe best-of. De tweede helft is wat minder, maar niet van een storend laag niveau. 4*

avatar van bertus99
4,0
Gisteren nog eens goed beluisterd met de koptelefoon. En eigenlijk vind ik No line on the horizon toch wel beter. Daarop staat namelijk geen enkele kwijlerige inkakker zoals hier Peaco on earth en Stuck in a moment is dat ook een beetje.
Hoewel dit album alweer een hele verbetering was ten opzichte van de albums ervoor. The ground beneath her feet staat er helaas bij mij niet op.

avatar van Guinness1980
3,5
Elevation, Peace on earth en Stuck in a moment vind ik de minste nummers op dit album. Ik heb de versie met The ground beneath her feet!

Kite, In a little while, New York en Beautiful day vind ik toch wel de uitschieters op dit album.

Dit album draai ik net als How to dismantle an atomic bomb nog maar zelden, zeker in tegenstelling tot No line on the horizon.
Maar als ze de beste sonds van All that you van't leave behind en How to dismantle an atomic bomb hadden genomen had je wel een heel goed album gehad!

3,0
De eerste vijf nummers... Wow! Daarna wordt het toch wel wat minder hoor.

avatar van Saldek
3,5
Mij betreft staan er zeker wel zwakke(re) momenten op, maar tien jaar na dato lijk ik deze qua beleving toch iets hoger te plaatsen.
Een nummer als 'Wild Honey' bijvoorbeeld, niet opvallends, maar wél lekker! 'Peace on Earth'.....ja! Bést oké! Of nummers als A little While.......prima waar bescheiden expressie een sfeertje neerzet dat me best lekker aandoet.
Nu moet ik deze niet naast Oktober leggen, want dan kom ik beslist terug van mijn optimisme denk ik. Maar los van alles vind ik dit gewoon een sympathieke plaat.

avatar van Hans Brouwer
Guinness1980 schreef:
Maar als ze de beste sonds van All that you van't leave behind en How to dismantle an atomic bomb hadden genomen had je wel een heel goed album gehad!
Gelukkig dan maar dat er cd 's zijn die je kunt branden. Een goede compilatie van deze twee wonderschone U2 albums is in een poep en een zucht gemaakt. Fijn voor op de camping, in de auto of waar dan ook.

avatar van TvO
4,0
TvO
Guinness1980 schreef:
Ik heb de versie met The ground beneath her feet!

Een vreemde bonustrack voor dit album omdat het er verder totaal los van staat. Het is geen left-over of b-side o.i.d. geweest. Het nummer is al ruim vóór dit album uitgebracht.
Desalniettemin blijft het een mooi nummer maar ik zou hem persoonlijk niet meenemen in de beoordeling van dit album

avatar van Guinness1980
3,5
TvO schreef:
maar ik zou hem persoonlijk niet meenemen in de beoordeling van dit album

Dat doe ik sowieso nooit met bonusnummers.

avatar van vielip
3,0
Het album wat bij mij de interesse in U2 weer deed aanwakkeren! Na jaren van zeg maar ellende (Zooropa en Pop) keerden de heren gelukkig weer terug naar hun meer vertrouwde geluid.
Ben het wel met de meesten hier eens dat kant A sterker is dan kant B. Ik heb alleen Stuck in a moment altijd een misbaksel gevonden. Een zeikerig nummer wat maar voortkabbelt en negens spannend wordt. Ik lees hier veel commentaar op Peace on earth en dat begrijp ik niet zo goed eerlijk gezegd. Oké, het is geen top maar toch hoor je hier geweldige dingen in die een vleugje Unforgettable fire over het nummer gieten.
Beautifull day is een knaller van een opener! Toen ik dat nummer als eerste single op de radio hoorde destijds, dacht ik gelijk; WAUW het gitaargeluid van The Edge is terug!! Schitterend nummer!! Walk on is ook een juweeltje net als Kite; kippevel!!!

avatar van rkdev
4,5
Vanavond dit album van mijn favoriete band na lange tijd weer eens gedraaid, en ik moet zeggen dat 'ie als een bom insloeg.
Over de eerste 6 nummers heb ik nooit twijfels gehad en deze nummers hebben ook altijd al een 5* waardering van me gehad.

Maar vanaf 'Wild Honey' begon altijd het klad erin te komen. Nou blijven deze nummers echt wel achter op de eerste 6, maar op 'Grace' na zijn het toch wel erg lekkere nummers hoor. Heerlijk back-to-basics.

'Peace on Earth' raakt me vooral door z'n scherpe, rake tekst waarbij de sobere begeleiding perfect past.
'New York' heeft die heerlijke backingtrack ('drumcomputer' achtige beat van Larry) en gaat in het 2e deel lekker los als de 'echte' drums van Larry erin komen samen met de gitaar van Edge.
Met 'Grace' heb ik zoals gezegd niks. Het nummer kabbelt maar voort en komt nooit los.

Mijn versie van het album heeft als kers op de taart nog het werkelijk briljante 'The Ground Beneath Her Feet'. Een heerlijk sfeervol nummer met tekst van Salman Rushdie. Het einde van het nummer, vanaf 2:00 ("Let me love you...") is van werkelijk ongekende schoonheid!!

Het nummer past eigenlijk niet bij de rest van het album, niet gek natuurlijk omdat het geschreven en bedoeld is hiervoor: The Million Dollar Hotel (2000) ).

Halve * erbij.

avatar van Allard-A
3,5
Mijn allereerste U2-album, het album dat van mij als 10-jarig jochie een fan maakte, en daarom is een review wel op zijn plaats.

Ik ga terug naar 2000, groep 6 van de bassischool. Ik had in eerste instantie een gigantische hekel aan U2, omdat ze destijds het zomerhitje van dat jaar, Que Si Que No? van Jody Bernal van de eerste plaats in de Top 40 hadden verdreven Gelukkig dat het snel goed kwam...

Op een dag kwam mijn vader thuis van zijn werk, en hij had van zijn collega een cd'tje geleend en gebrand: All That You Can't Leave Behind van U2.

Zodra het schijfje in de cd-speler lag, was ik verslingerd aan deze plaat. Elke ochtend in de auto onderweg naar school knalde hij uit de speakers.

Ik heb deze plaat altijd beschouwd als een 'kin-omhoog-borst-vooruit-album'. De opener Beautiful Day is daar meteen een goed voorbeeld van: Het eerste couplet is erg pessimistisch:
The heart is a bloom, sheets up through the stony ground
But there's no room, no space to rent in this town


Het refrein vormt hiermee een groot contrast, en gaandeweg wordt ook de tekst in het vervolg van het nummer steeds optimistischer en positiever. In mijn ogen is dit nummer een 'moderne' U2-klassieker, en ik draai het nog altijd als ik weer eens wakker wordt met een ochtendhumeur.

Stuck In A Moment You Can't Get Out Of is een heel lange titel. Het thema is echter niet veel anders dan in het voorgaande nummer: je zit nu even in de put, maar houd moed en raap jezelf bij elkaar, want op een dag zal het beter gaan:

And if the night runs over
And if the day won't last
And if your way should falter
Along this stony pass

It's just a moment
This time will pass


Een erg sterk nummer, met een rake tekst.

Elevation is het eerste mindere nummer. Een naar megalomanie neigende stadionkraker. Zeker geen slecht nummer, vakkundig en 'stadionproof' gemaakt, maar het raakt me niet.

Het volgende nummer raakt me des te meer. Walk On is m.i. het beste nummer van het album, en mijn lijflied tijdens mijn middelbareschooltijd. Jammer dat Bono live er zo'n politiek statement van moet maken, dat doet in mijn ogen afbreuk aan het nummer (net zoals bij One overigens). Goed, het is dan wel opgedragen aan Aung San Su Kyi, maar de tekst is wat mij betreft universeel en gaat over veel meer dan dat: Walk On, ondanks tegenslag en teleurstelling. Ook een heerlijke gitaarriff van The Edge!

Kite is ook één van mijn favorieten. Dan kun je een wereldberoemde rockster zijn, miljoenen platen hebben verkocht en spelen voor uitverkochte stadions, diep in je hart ben je nog steeds een jongen die zich tegenover zijn vader wil (moet?) bewijzen. (I'm a man, I'm not a child). De relatie tussen vader en zoon is erg moeizaam, en geen van beiden weet hoe het tussen hen zal aflopen ( There's a kite blowing out of control on a breeze. I wonder what's gonna happen to you, you wonder wat has happened to me)

In A Little While is Bono's 'ultimate hangover song'. Ik kan daar wel inkomen ( Friday night running to Sunday on my knees), maar ik zie het meer als een liefdeslied. Laten we het dan maar een dronkemansliefdeslied noemen Mooi, ingetogen nummer met weer een heerlijke gitaarriff aan het begin.

Wild Honey is voor mij het zwakste nummer. Het is een beetje country-achtig en daar houd ik persoonlijk niet zo van.

Peace On Earth is het meest idealistische nummer op dit album. Bono vraagt om iets wat utopie lijkt: wereldvrede. Hij wordt ziek van het verdriet en de pijn, en vraagt de Heer om hem bij te staan in zijn streven. Mooie tekst, maar ook weer een niet al te subtiel politiek statement, waardoor ik dit een wat minder nummer vind. Zeker niet slecht, maar het ligt er wat te dik bovenop, wat mij betreft.

Ook op When I Look At The World gaat Bono in conclaaf met de Heer. Hij kijkt naar de wereld en ziet dat er allerlei zaken verkeerd gaan. Hij geeft ruiterlijk toe dat hij af en toe de Messias probeert uit te hangen, maar dat hij daar toch niet heel erg in slaagt:

So I try to be like you
Try to feel it like you do
But without you it's no use
I can't see what you see
When I look at the world


Zowaar een beetje eerlijkheid, nederigheid en introspectie in dit nummer, wat ik wel kan waarderen

New York begint met een onheilspellende beat, waarbij je voelt dat er een uitbarsting zal komen, en die komt er ook: Larry gooit z'n echte drums erin (zoals rkdev ook al aangaf) en Edge gaat los, terwijl Bono zijn 'unquenchable thirst for New York' bezingt.

Ik vind het jammer dat Grace het album afsluit. Ik had liever gezien dat de volgorde New York-Grace was omgedraaid. Zo'n rustige afsluiter past m.i. niet bij de plaat, en doet hem een beetje uitdoven. Toch zeker niet als een nachtkaars, al ben ik het hier wel (gedeeltelijk) met rkdev eens:

rkdev schreef:

Met 'Grace' heb ik zoals gezegd niks. Het nummer kabbelt maar voort en komt nooit los.


Ik vind het ingetogen voortkabbelen niet zo'n probleem, al vind ik het dus niet geschikt als afsluiter. Wel is het erg leuk hoe er met het woord 'grace' gespeeld wordt (enerzijds 'elegantie', anderzijds een meisjesnaam).

Eindconclusie (voor wie nog niet afgehaakt is na dit epistel, dat toch wel erg omvangrijk geworden is;)): al met al een erg sterk album, met desondanks enkele mindere songs (Elevation, Wild Honey) en een nummer dat niet op de juiste plaats staat (Grace)

4*

Gast
geplaatst: vandaag om 10:02 uur

geplaatst: vandaag om 10:02 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.