Bob Dylan - Blood on the Tracks (1975)

"Mensen vertellen me telkens weer: "We hebben enorm genoten van je "Blood on the Tracks, Bob" - ik snap het niet: genieten ????" dixit Bob Dylan

Ja - hoe kun je "genieten" van een plaat die bij sommige mensen rijkelijk zout in gapende wonden strooit? Goeie vraag - ik onderga "Blood on the Tracks" graag - dat wel

tien nummers - tien hoogtepunten. Maximum rendament, zegt de kleine accountant in mij

Neem dat eerste nummer Tangled Up in Blue : we drove that car as fast as we could - abandoned it up west , één enkel zinneke - en mijn mentale bioscoop gaat aan 't werk

Simple Twist of Fate begint met de machtige regel they sat together in the park/as the evening sky grew dark. Twee menskes op een bank, samengebracht door het toeval. Inderdaad - "het toeval" en niet die "het-moest-zo-zijn"-zin!!! Kan verontrustend werken, nietwaar?

En dan heb ik het nog niet gehad over het magistrale anekdotische Lily, Rosemary and the Jack Of Hearts - wel, wanneer ik dat nummer hoor sta ik dus écht tussen die mensen. Zo dwingend klinken Bob's woorden.

Het antidotum voor die salvo's (soms) moordende woorden ligt voor de hand - u mag het raden ... 1 ... 2 ... 3: inderdaad - de muziek! De percussie hier is zondermeer subliem (ze komt dicht in de buurt van de super-de-luxe percussie op Highway 61 Revisited ), de orgelgeluiden zijn enorm warm (mocht je Bob's stem wegdenken - zou je zelfs mijn grootouders kunnen plezieren met deze plaat - pittige schuifelmuziek bij uitstek )

Als ik deze plaat zou moeten samenvatten in één zin: Bob staat voor de venster naar de vallende regen te turen

Oh ja - ik hoop dat Bob nooit de nobelprijs literatuur wint. Daar zou ik dus echt zwaar het land aan hebben. Popmuziek gerecupereerd door het literaire establishment - the horror

Ik kan er naar eer en geweten niet minder dan 3,5 * aan geven, maar zeker ook niet méér. Z'n kwaliteiten als tekstschrijver staan buiten kijf, en hij brengt ze met veel persoonlijkheid ten gehore. Toch gaat z'n stem me na verloop van enige tijd steeds weer irriteren, mijn God, wat klinkt die man toch steeds weer zeeeuuuuuurderig! En als er instrumentaal nou iets ECHT interessants tegenover zou staan, maar het stijgt nergens uit boven (zeer) degelijke vakkundigheid. Muziek moet mij ook kunnen boeien zónder het tekstvel er constant bij te hebben, en ondanks dat ik de plaat wel doorkom, vind ik 't uiteindelijk allemaal niet bijzonder genoeg.

De beste van Bob Dylan voor mij, ik hoef alleen maar naar het eerste nummer te luisteren en ik weet weer hoe mooi muziek kan klinken.
Eventjes snel mijn top 10 aanpassen hehe.

Nu moet ik het niet meer typen

Ik gebrijp de door Zachary Glass geuitte afkeer tege n een nobelprijs voor Dylan, maar ben van mening dat het vooral een onderkenning zou betekenen van het feit dat ook binnen de popmuziek uitzonderlijke dingen met taal gedaan worden. Het hoeft niet per definitie in te houden dat vanaf dat moment alle popmuziek aan de goedkeuring van de "literaire establsihment" onderworpen dient te worden.

Feit is gewoon dat de manier waarop Bob Dylan de Engelse taal controleert en stuurt niets anders dan geniaal te noemen is.

Dat weet iedereen toch onderhand toch al?

Hiphop betekende ook een soort herademing voor de taal, dus in analogie met Dylan zouden bijvoorbeeld Flavor Flav en Chuck D. tevens die nobelprijs dienen te ontvangen.



Nou ... Nobelprijs impliceert dat je bijgeschreven wordt in de canon ... en éénmaal je daar terechtkomt, ben je gedetoneerd. Grosso modo ben je verworden tot gespreksstof op "cultureel verantwoorde" recepties.

En sja ... nobelprijs. Ontving Zola hem? Neen, ze schonken hem aan Sully Prudhomme bij de eerste editie ... want die Zola was toch een tikje té subversief geweest voor de heren van Stockholm. Joyce? Neen, te betwist. Céline? Njet, De man had immers een verleden ...

De relevantie van de nobelprijs is in mijn ogen absoluut niet heilmakend ... net zoals elke prijs ernstige vraagtekens met zich meebrengt. Leuk voor de geldsom, denk ik dan.



Het woord "geniaal" wordt (te?) veel van stal gehaald ... Maar in de context van Dylan krijgt inderdaad dat woord z'n glans terug

benni_jolink geeft dit album 0,5 sterren!!!!!!!!
Enige verklaring hiervoor?

Het eerste album dat ik ooit van deze man heb leren kennen.
Album, want de "hits" waren ook wel bekend bij mij.
Het opvallende is dat ik nooit echt de behoefte heb gehad om de andere volwaardige albums te leren kennen, ondanks dat ik dit album erg goed vind.
De laatste tijd is dat aan het veranderen en denk ik dat er meer albums zullen volgen (zeker nu de cassettebandjes die er vast nog ergens liggen niet echt draaibaar meer zullen zijn).
Een dikke 4* (neigend naar iets meer).

Ik ben bang dat het nooit wat wordt tussen Bob en mij. Ik hoor dat dit album klasse heeft, maar het raakt me niet en ik vind Bob (net als Van Morrison en in mindere mate Neil Young) een matige en irritante zanger. Zoals hij bijvoorbeeld in Tangled up in blue en Idiot wind continu van toonhoogte veranderd met zijn stem, brrrrrrr. 3*.

Mijn favoriete Dylan-plaat! Het hoogtepunt wordt al bereikt bij het eerste nummer, het prachtige Tangled up in Blue! Maar daarmee is het natuurlijk nog niet afgelopen; 9 prachtige andere songs volgen. 4,5* voor een schitterende klassieker!

tangled up in blue is pure poëzie, echt heerlijk. Maar ook de andere nummers zijn super. ik begrijp Titan want neil young vind ik ook zagen af en toe maar BOB is een en al ritme en harmonie

De laatste drie nummers zijn voor mij de beste afsluiting van een album ooit.

Ik zal nooit uitgekeken raken op dit album.
Met de heerlijke eer verklaar ik dit als mijn persoonlijke favoriete plaat.

Ik sluit me bij je aan, Rokol.
Dit is worldclass-poetry en sublieme vocale overtuiging.

mee eens, voor mij het beste album van dylan!

Bitter, sentimenteel, spijt, berouw, boosheid, ... Dylan laat hier in het diepste van zijn ziel zien na een traumatische ervaring; de scheiding van zijn vrouw. Dit is het emotioneelste album dat ik ken, zo goed dat ik er geen woorden voor heb. 'Idiot Wind' is voor mij Dylan's briljantste nummer; het is zijn manier om af te rekenen met iemand die hem diep gekwetst heeft.
"Blood on the Tracks" is niet Dylan's belangrijkste album, maar het is wel zijn beste!
5/5

Voor mij is dit niet zijn beste ..ik vind Highway 61 of the times they are a-changin' veel beter.
Desondanks is blood on the tracks een prachtig album.

Bob Dylan's finest hour. Wat een lyrics en wat een muziek. Geweldige album die ik door de jaren heen steeds beter ben gaan vinden. Tangled Up in Blue is het beste nummer ooit geschreven over het vrouwelijke geslacht. Andere favorieten: Buckets of Rain en If You See Her, Say Hello. 5*

Ik heb het al eerder gezegd, maar ik vind er dus niks aan.

De tekst is goed, meer dan goed zelfs, en ik geloof dat Dylan veel passie legt in wat hij doet. (In de tijd van deze plaat tenminste) Maar die stem is gewoon verschrikkelijk zeurderig om naar te luisteren, kan er gewoon niet tegen. Daarbij is het instrumentaal en melodieus al helemaal niet om opgewonden over te raken, een 3.

Dit is 1 vd beste platen aller tijden. Ongelooflijk mooie plaatjes. Hij wordt of werd ook steeds beter met zijn zang. Instrumentaal vond ik dit album ook heel mooi.

tot nu toe valt het lichtelijk tegen, zal hem nog wat vaker draaien,maar hij verveelde me op een gegeven moment.bij sommige cd's moet je leren om de sfeer aan te voelen wanneer het beste tijdstip is om die cd te draaien.
ga het dus binnenkort op een ander tijdstip draaien.feit blijft wel dat ik dit niet op elk tijdstip van de dag een mooi album vindt.

Zeker doen!!
Ik had precies hetzelfde met deze cd, maar naarmate je deze cd vaker zal gaan luister, komt hij net als bij mij vast in je top 5 beste Dylan albums!

Dat heb ik ook met Blonde on Blonde en Highway 61 Revisited. Komt bij mij het beste tot zijn recht op zondagmiddag.

ik zal het zeker doen, ben er zeker van dat het een half puntje op moet leveren.

Heeft iemand ooit de originele versies van deze nummers gehoord? Volgens de fans zijn die nog beter dan de versies op dit uiteindelijke album. Meer stripped-down naar verluid.

Ja, ze staan op de bootleg 'Blood on the Tapes'. Persoonlijk vind ik die versies minder goed dan de definitieve versies, alhoewel de originele versie van 'Idiot Wind' eigenlijk zeker niet moet onderdoen voor de definitieve.

Ja ik had er ook al wat nummers van gehoord. Ik vind ze best zoals ze zijn eigenlijk. Op 1 van die officiele bootlegs is er echter wel een mooie rustigere versie van idiot wind.

Gister was het vijf mei.... En zoals bijna 799.999 andere mensen was ik te vinden op een bevrijdingsfestival. Ik was met een aantal vrienden in Zwolle te vinden. 't Was een goed programma en ik had me er best wel op verheugd. Zita Swoon was er onder andere, nou dan kan het wat mij betreft al niet meer stuk. Ik was zelfs in zo'n goed humeur dat ik best wel heb staan genieten van de muziek van de band Normaal.... Niks mis mee.
Na Racoon te hebben aangehoord, zucht, kwam een ander Nederlands bandje op de buhne: Roosbeef.
En daar gaat dit stukje over. Ze begonnen met een Dylancover: Simple twist of faith. In een één of andere Nederlandse vertaling..... Een hemeltergende performance. Een verschrikkelijke verkrachting van één van de mooiste liedjes ook.
Ongeïnspireerd gezongen, zwakke instrumentatie.... Vreselijk!
Vanmorgen draai ik de originele versie, en nog een keer, en nog een keer.
Alleen maar om te vergeten hoe slecht het optreden van Roosbeef gister was.

Dit album is echt supermooi, en ik draai 'm al jaren met veel plezier.

Dylan is een meester in songwriting. Dit album is daar een prima voorbeeld van.
Klassieker uit 1975. Ook de opvolger zou een schot in de roos worden...

4.5 sterren voor tijdloze schoonheid. ****1/2

Die eerste 2 nummers maar weinig albums die zo sterk beginnen als dit album met zulke nummers.

Het hele album overigens is geweldig

Wat te denken van de twee afsluiters, ik ken op mijn beurt maar weinig albums die zo sterk eindigen.