Bob Dylan - Blood on the Tracks (1975)

De teksten zijn geniaal :

She was married when we first meet
Soon to be divorced
I helped her out of a jam I guess
But I used a little too much force

Dit is gewoonweg fantastisch en zo staan er nog wel een paar op dit album maar wat er vooral zo goed aan is, is dat hij iets te vertellen heeft : erg mooie verhalen. En dat vind ik erg belangrijk, tegenwoordig zijn de lyrics in de popmuziek zo achterlijk maar deze muziek heeft een ziel en daarom vind ik dylan een groot artiest. De muziek straalt ook iets uit, lekker zacht en af en toe eens een mooi gitaarriedeltje. Mijn favoriet blijft blonde on blonde maar deze krijgt ook 5*. Een terechte klassieker

Natuurlijk een absoluut topalbum. Zowel de muziek als de teksten.

En dat was het tweede meesterwerk van Bob Dylan, na Highway'61 Revisited'. Ditmaal vanwege de vertaling van de emoties in de muziek. Ontreddering, verwarring, liefde, haat, (zelf)spot, genegenheid. Het krijgt allemaal een plaats op dit zeldzaam coherente album. Muziek die echt uit de ziel is gemaakt.

Vanmiddag maar weer eens opgezet, nadat het prachtige If You See Her, Say Hello in de serie Californication langskwam. Ik blijf mij erover verbazen hoe mensen dit niet het beste album van Dylan kunnen vinden. Hij staat op 1 in mijn top 10 nu...

Valt heel makkelijk te verklaren: hij heeft abnormaal veel goede cd's en daardoor wordt het moeilijk om er eentje uit te pikken, ik vind deze na blonde on blonde zijn beste

Zo ben ik ook achter dit album gekomen van Bob dylan. Ik ben zel een jongen van 16 en kende hiervoor alleen Blonde on Blonde en highway 61 maar dit album deed het hem echt, ongelofelijk. overigens ben ik het idd eens dat het moeilijk is om een selectie te maken aangeizen hij 10tallen albums gemaakt heeft (ookal ken ik er maar een paar)

Toch ben ik erachter gekomen dat ik deze Dylan's beste vind!

Van "If you see her say hello" krijg ik nog steeds een brok in de keel. Zo'n schitterend nummer is dat inderdaad. Een verloren geliefde (in dit geval Bob's Sarah), maar ze staat voor alle verloren liefdes.

Say for me that I'm allright
those things are kind of slow
she might think that I've forgotten her
don't tell her it isn't so

In feite geeft hij toe dat hij nog steeds hevig rouwt om het verlies, maar beseft tegelijk dat hij haar moet loslaten en dat hij liever niet heeft dat zij te horen krijgt dat hij er eigenlijk nog lang niet overheen is. Die tegenstrijdige gevoelens zijn hier schitterend onder woorden gebracht.
daarbij de aangrijpende stem en de prachtige gitaar....wonderschoon, al 34 jaar lang

bertus ik dacht to dat de 2e zin though things get kind of slow maar goed dat is ieder geval ook mijn favo passage.

Jazeker, als het zo is dan is het goed dat je me corrigeert. Maar Bob is niet altijd even goed verstaanbaar weten we. We mogen echter niet slordig zijn met het Woord van de Meester !!

Leuk trouwens dat ook zulke jonge muziekliefhebbers als jij Dylan weten te waarderen.

ach ja ik ben een beetje te laat geboren

Je moet ijskoud van binnen zijn wil dit album niets in je los maken. Het is prachtig van begin tot eind, het is verdrietig dat er een scheiding aan ten grondslag ligt.

Een masterclass in het schrijven en brengen van songs. Een simpele ballad als Simple Twist of Fate staat als een huis. Wat de elpee dragelijk maakt is de halve glimlach die door die door sommige nummers heenschijnt.

Het grijpt me niet zoals Blonde on Blonde deed. Maar ik laat 'm nog even groeien. Mijn stem volgt dus nog.

Zeker nog een paar luisterbeurten gunnen. Ik vond het album na één of twee luisterbeurten ook niets, maar na een tijd zag ik de ruwe schoonheid.

Het begint al langzaam te komen, ja.

Zag 'm vandaag voor een prima prijsje liggen bij de lokale platenboer, en kon deze Blood On The Tracks dan ook niet laten liggen. De eerste luisterbeurt doet 't me nog niet bijzonder veel, maar ach, dat was ook het geval bij Subterranean Homesick Blues en die staat inmiddels op 4,5*. Ik ben benieuwd hoe het gaat lopen met dit album, en ik heb zo'n voorgevoel dat 'ie ook wel weer eens redelijk hoog zou kunnen eindigen

Voor mij al heel lang het definitieve Dylan album, wordt met de jaren alleen maar beter en laat alle andere topalbums als Blonde on Blonde, Highway 61 Revisited, Bringing It All Back Home en Desire achter zich. Luister naar If You See Her, Say Hello en je weet waarom!

Indeed, een van Dylan's mooiste en meest persoonlijke songs. Misschien dat hij het daarom nooit live speelt, bij mijn weten. Wel jammer eigenlijk. Blood on the tracks is zijn geweldige comeback album in 1975 geweest, nog steeds net zo pakkend als de eerste keer dat ik het hoorde

Gisteren dit album meermaals gedraaid. Ik kon er niet genoeg van krijgen, zo prachtig zijn alle 10 songs en vooral de teksten, die persoonlijker van aard zijn en vooral handelen over zijn scheiding en liefdesverdriet. Zeer goed gezongen met veel emotie (dat iemand eens durft te beweren dat Dylan niet kan zingen), sober en efficiënt begeleid.
Misschien niet de belangrijkste, maar zeker één van de beste albums van Bob Dylan.

100% mee eens Luc

100% Kippenvel!

Uitstekend album van Mr. Bob; beslist één van zijn allerbesten.

Bob Dylan, heb ik altijd al een beetje de ultieme singer/-songwriter gevonden. Niet alleen omdat hij de 1ste was naar wie ik begon te luisteren ( het viel me ooit eens op dat al mijn favoriete Nirvana nummers de kalme waren…) maar ook omdat hij toch zoveel meer boven de rest uitsteekt. Er zijn er wel meer, mannen en vrouwen die met enkel een gitaartje mijn wereld op zijn kop wisten te zetten maar niet op dezelfde manier. Bob weet me te raken maar hoeft daar minder voor te doen, echte uitbarstingen zoals Damien Rice of een gebroken stem zoals Ryan Adams lijken niet nodig, Dylan draagt steeds een soort van waardigheid met zich mee. Hij doet ook altijd wat hij wil en heeft zo al meermaals zonder enige vorm van spijt een hoop fans tegen de borst gestoten door een bruuske stijlbreuk te plegen. En toch trok hij telkens weer een nieuw legertje fans aan.
Het zijn vooral de teksten die het hem doen denk ik. Buiten Jarvis Cocker en Morissey is er eigenlijk niemand die in dat aspect ook maar tot aan zijn spreekwoordelijke kleine teen komt. De verhalen die hij vertelt, blijven je bij, doen je iets en zijn altijd weer erg mooi en poëtisch verwoord. Bovendien zit er ook vaak een zekere humor in aanwezig, natuurlijk zal je nooit de slappe lach krijgen bij het luisteren naar 1 van zijn albums maar toch… Hij schept het soort personages dat zijn miserie met een pijnlijke grimas en de nodige zelfspot weet weg te werken in de mate van het mogelijke.
Dit vind ik weer erg sterk persoonlijk:

They say I shot a man named gray and took his wife to italy,
She inherited a million bucks and when she died it came to me.
I can't help it if I'm lucky.

En nu we toch bezig dit ook, best een leuke knipoog naar een ander groot poëet die hem voorging.

She lit a burner on the stove and offered me a pipe
I thought you'd never say hello, she said
You look like the silent type.
Then she opened up a book of poems
And handed it to me
Written by an italian poet
From the thirteenth century.
And every one of them words rang true
And glowed like burnin' coal
Pourin' off of every page
Like it was written in my soul from me to you,
Tangled up in blue.



Dat het niet alleen tekstueel snor zit moet ik u ook wel niet vertellen zeker? Ik blijf me er toch over verwonderen hoe eenvoudig hij het soms wel niet wist te houden. Tangled Blue mag zeker tot mijn favoriete songs ooit gerekend worden maar toen ik de tab voor het 1st naspeelde was ik echt verbaasd over hoe simpel het wel niet was: simpel ritme en nog makkelijkere akkoorden en toch… toch klinkt het zo verschrikkelijk krachtig en na al die jaren nog steeds niet verouderd.
En dat is ook wel knap, de man spreekt generatie na generatie weer nieuwe mensen aan en zal dat volgens mij tot in de eeuwigheid blijven doen. Net als bijvoorbeeld Bach en Mozart zal ook de herinnering van Dylan blijven verder leven in zijn muziek en dat is iets wat ik alleen maar kan toejuichen!

Met plezier je stuk gelezen wcs. TUIB is inderdaad een prachtsong. De openingsklanken van deze cd waar het nummer mee begint, die enorm krachtige akoestische ritmische akkoorden en dan de stem:
Early one morning the sun was shining, I was laying in bed
wondering if she she'd changed at all, if her hair was still red.

En dan komt het verhaal van een relatie die uitging op een "dark sad night" en een zwerftocht van de "ik" langs diverse plaatsen en baantjes.
Ik vraag me alleen af waarom in het voorlaatste couplet de derde persoon wordt geintroduceerd:
"I lived with THEM on Montague Street" en
"HE started into dealing with slaves"

Het nummer verhaalt in ieder geval over de zoektocht naar elkaar en het elkaar weer kwijtraken en refereert daarmee aan Dylans eigen scheidingsperikelen vooraf gaand aan het maken van deze plaat.
Even opgezocht: tangled up betekent: verward in, verstrikt in

Wie die He is, weet ik eigenlijk ook niet zo goed. Misschien zijn die Them de ouders ofzo of een vriend? Bij Dylan kom je het wel vaker tegen natuurlijk dat het een beetje gissen is naar wat hij nu precies bedoelt. Het zijn hoedanook altijd pareltjes van teksten natuurlijk.

Tangled up in Blue een van de beste, zoniet het allerbeste nummer van Dylan.

Zeg dat wel Maar vergeet de andere nummers ook zeker niet: een Simple Twist Of Fate, Idiot Wind en Meet Me In The Morning zijn stuk voor stuk pareltjes. Een halfje er bovenop voor mij.

Ja haha.....dat is een van de charmes van Dylan, altijd iets mysterieus, hij geeft veel, maar niet alles. je moet zelf ook wat doen. Dat is het kenmerk van elke goeie (song)schrijver

Op die manier vind ik zijn teksten wel intrigerend ja, vooral op Highway 61 Revisited staan er zo'n paar dingen waar je echt mee bezig kan blijven. Echt 1 van de grootste poeten in de muziekwereld.