Dream Theater - Systematic Chaos (2007)

ik vind het een heel geslaagde cd van dream theater
alleen jammer dat hij een beetje de trekken mee heeft van train of thought alle dan toch kwa stijl, maar ik blijf de muziek heerlijk vinden

Ik ga het album binnenkort luisteren, omdat ik telkens hoop dat het ze niveau van awake/images/change of seasons gaan evenaren.
Ik heb de albums daarna allemaal geluisterd en soms zit er een mooi nummer tussen maar op de 1 of de andere manier mis ik de emotie van de eerste albums. (hoewel infinity ook wel nog kon)
Misschien zijn die albums niet van deze tijd maar verlang enorm naar dat soort muziek, hoop dat dit album er wat op lijkt maar vrees eigenlijk het ergste.
Vooralsnog dus ook nog geen waardering.

ps. grappig hoesje, lijkt wel op een hoesje van trackmania (pc-spel)

SYSTEMATIC CHAOS

Weet nog steeds niet wat ik van deze plaat moet denken, sinds ik hem gekocht heb, heb ik 'm 2 a 3 keer beluisterd. Het gevoel dat ik het allemaal al eens eerder gehoord heb heerst namelijk...

*Prophets of War doet mij teveel denken aan Never Enough van Octavarium, dit komt door het veelvuldig gebruik van "Muse-geluiden", niets dan lof over muse hoor, ik dacht dat ze het met Muse wel gehad hadden na Never Enough.

Een ander nummer: Repentance doet me vervolgens weer teveel denken aan Porcupine Tree/Opeth, hierdoor ben ik alweer geneigd te zeggen dat DT een Coverband begint te worden...
Gastzangers toevoeging was wel weer aardig, jammer dat ik Daniel Gildenlow's stem er nog steeds niet in terughoor.

Natuurlijk staan er ook weer een aantal nummers op die lekker in het gehoor liggen: The Ministry of Lost Souls, The Dark Eternal Night en In The Presence of Enemies Pt 1&2. Ik moet hierbij ook weer zeggen dat het jammer is dat The Presence of Enemies Pt 1&2 gesplit op het album staan, nummer klinkt beter als ze achter elkaar staan, gelukkig bied Winamp etc uitkomst.

Het lijkt wel of ze niet meer weten welke richting ze op willen, jammer! Ik ga maar weer eens A Change of Seasons luisteren, dat wel echt fantastisch is.

*3.5, vanwege het prachtige In the Presence of Enemies.

*Om nog maar te zwijgen over het 9/11 gevoel, reden dat ik Sacrificed Sons altijd skipte....

Wat een bescheten single versie van constant motion...

Ach, ik merk eigenlijk weinig verschil met het origineel. Wel heb ik zomaar het gevoel dat een deel van de clip beter bij een ander Dream Theater album past. Vraag me niet waarom

Sommige delen zijn lelijk weggeknipt voor mijn gevoel

Ach, maakt mij niet zoveel uit. Ik beluister het liever dan dat ik er naar kijk.

Super Album! Dit is de Dream Theater die ik wil horen.
Samen Met Train of Thought is dit de Beste van Dream Theater.
De hele CD is gewoon perfect! *5

Echt een album voor de fans!!! kortom muzikale krachtpatserij waar ondergetekende braakneigingen van krijgt

en daar trekt de DT fan zich weer niks van aan

Ik wacht tot deze plaat onder de 10 euro is. Wat ik er van heb gehoord klonk nogal teleurstellend en...gejat. Op de laatste drie albums lijkt Dt meer goede covers neer te willen zetten dan indruk te maken met een eigen stijl. het verweven van andermans' invloeden zie ik niet als iets negatiefs (Muse, Metallica, Pink Floyd etc.) , maar komt me te geforceerd over

Hmmm, dat Train of Thougt en Octavarium albums zijn waar de band zeer goede covers probeert neer te zetten, kan ik op zich wel inkomen. Systematic Chaos zou ik die betwijfelenswaardige titel alleen aan Forsaken (Evanescence ), Constant Motion (Metallica) en Prophets of War (Muse) willen meegeven. Toch zou ik bij The Dark Eternal Night, Repentance en The Ministry of Lost Souls niet iets kunnen verzinnen waar overduidelijk invloeden van andere bands heel dominant aanwezig zijn. En zeker In the Presence of Enemies mag toch wel een terugkeer naar Dream Theater's oude gloriedagen genoemd worden. In die zin durf ik dit album dan ook een stuk origineler te noemen dan Train of Thought en Octavarium.

Dat is natuurlijk goed dat ze de fans bedienen....! Is er een band dat niet commercieel wil zijn, maar juist die fans behouden, is het weer niet goed....

DT maakt ook in mijn ogen té ver doorgevoerde gefröbel (hoe schrijf je dat eigenlijk ) maar dat wil nog niet zeggen dat andere mensen het wel mooi vinden... Ik ben nu hun werk een beetje opnieuw aan het ontdekken. Soms draai ik bijv Systamatic Chaos, of Ocatvium en ga ik uit mijn dak, maar soms heb ik bij een nummer zoiets van; "Tjonge jonge, konden ze het nog moeilijker bedenken?". Maar al met al kan ik mij goed voorstellen dat sommigen dit geweldig vinden.

Ik weet dat Dream Theater bekend staat om het spelen van nummers van andere bands (Metallica, Iron Maiden), maar volgens mij staan op Octavarium en Systematic Chaos geen covers van andere bands. Misschien dat sommige nummers heel erg klinken als die van andere bands, maar daarmee zijn het geen covers. Je kunt hooguit spreken van na-aperij, maar dan wel heel virtuoos gespeeld

Overigens voor mensen geïnteresseerd in wie wie heeft gecoverd: http://coversproject.com

Covers was inderdaad niet de juiste bewoording . Ik bedoelde na-aperij inderdaad. Alhoewel ik van mening blijf dat dat wel heel erg meevalt op de laatste albums van de band.

Je hoort soms duidelijk waar ze hun invloeden van gehaald hebben maar toch hebben ze telkens hun een eigen origineel geluid. Na-aperij zou ik meer toeschrijven aan de wannabe coldplay en wannabe franz fardinant bands van tegenwoordig.

Iedereen mag van mij zeggen wa ze willen over na-aperij en al diene zever.

Dream Theater zijn goden waar al die nageaapte bands alleen maar voor kunnen buigen PUNT

soms heb ik toch de indruk dat het retorisch niveau op deze site zich in een neerwaartse constant motion bevindt

Tja, je bevindt je nu ook eenmaal overal in the presence of enemies.

Alweer een super cd van deze goden van de progmetal, nooit overdone, altijd precies wetend waar ze mee bezig zijn, ik ben dan wel een fan van het genre, maar er geen één band die het zo goed uitvoerd...

Nooit overdone????

Zeker net zoals Ayreon dat ook nooit overdone is....

Touché

Ik kan na deze cd een paar maanden in mijn bezit te hebben maartot 1 conclusie komen, wat is deze plaat geweldig, een perfecte balans tussen melodie, technische kwaliteiten en prachtig song matriaal. Heerlijk Dream Theater op zijn best 5*

Ik blijf LaBrie's baardje eng vinden (zie clip).

"In The Presence Of Enemies Part 2" is een zwaar heerlijke plaat.
Dream Theater flikt het weer!

Iemand al opgevallen dat rond 11:18 in In The Presence Of Enemies de achtergrond gitaar heel erg lijkt of zelfs is gekopieerd van de intro van Constant Motion ? Ik vind het er namelijk verdacht veel op lijken ^^

En gekocht voor een prikkie bij de Mediamarkt. Tijd voor een oordeel van thuisluistersessies, in plaats van kleffe platenzaakkoptelefoons

Of het nou komt dat ik ouder wordt of om andere redenen, ik weet het niet, maar ik moet de laatste tijd steeds vaker wennen aan een nieuw DT album. Maar daar is een goede remedie voor; je stopt de schijf in de cd speler van je auto, zet het op repeat en neem verder geen andere schijf mee als je een kilometertje of driehonderd moet tuffen. Dan groeit de schijf tussen je oren, hoor je uiteindelijk elk detail en besef je, dat met name deze schijf waanzinnig goed is opgenomen; uiteraard vanwege het spel van de heren (waaraan het steeds minder hinderlijk - te hoog -schreeuwen van dhr LaBrie debet is), maar ook de kwaliteit van de opname zelf. Zo langzamerhand blijft de schijf vrijwillig in mijn auto zitten en beginnen zelfs de familieleden, meer rock dan metalrock liefhebbers, mee te blerren en te fluiten. Dat hij vanavond als verplichte kost richting Ahoy wordt aangezet is uiteraard vanzelfsprekend. Vanochtend om 05.00 uur al opgezet richting werk en ervaarde stiekum al de kippevel momenten, die ik vanavond zeker zal ervaren.

Zo, net mijn stem verhoogd naar 4*. Ik heb de CD nu vaker gehoord en hij wordt inderdaad steeds beter. Het kost gewoon even wat tijd. Wellicht dat hij nog beter wordt, dus ik hou hem ook nog even op repeat in de auto