Dream Theater - Systematic Chaos (2007)

Heel eerlijk gezegd vind ik deze plaat na een aantal luisterbeurten wel een beetje tegenvallen. Er is geen een nummer dat echt sprankelt en het klinkt allemaal (op het tweeluik na) gewoon net niet boeiend genoeg. Verder mis ik eigenlijk een beetje een opbouw in het album. Ik vind het alom afgekraakte Octavarium in ieder geval stukken beter. Verlaagd naar 3,5*

Ik begin met 3* en zit daarmee iets hoger dan het "alom afgekraakte Octavarium". LaBrie's stem groeit, al heeft hij af en toe nog steeds van die momenten waarvan je denkt "he, moet dat nou?". Petrucci heeft een aantal nogal overbodige toonladders. Niettemin vind ik als geheel in deze plaat meer spanning en iets meer urgentie terug dan in zijn voorganger. Daarmee wordt voor mij vooralsnog het niveau van Awake en Train of thought niet gehaald, maar het valt toch alleszins niet tegen.

En dat zijn dan de eerste indrukken nog maar...

Ik heb precies hetzelfde.
De teksten vallen me ook erg tegen.

De titel voorspeld in ieder geval veel goeds Even checken dit!

Systematic Chaos

Verwachtingen lagen erg hoog bij deze, als je album na album zo een kwaliteit aflevert ga je er natuurlijk van uit dat het volgende ook zo goed wordt, maar ze moeten het toch elke keer weer doen hé...

Waar Dream theater in de laatste albums elk een wat andere weg insloeg, gebruikt het hier de voornaamste elementen uit die albums, waardoor we niet echt veel onverwachts horen maar zeker ook niets slechts horen.

in tegenstelling tot hun vorige albums, waar er altijd een wat mysterieuze intro het album voorafging, worden we hier direct voor de leeuwen gegooid met een lang instrumentaal stuk met daarin al een prachtige gitaarsolo. Erg mooi nummer met een outro a la train of thought.

Wanneer je naar een Dream theater nummer hebt geluisterd en je hebt niet het gevoel dat je het direct opnieuw wilt opzetten dan wilt dat zeggen dat het een wat minder nummer is, dit gevoel heb ik bij Forsaken, wat te melig gezongen en te weinig emotie.

Constant Motion en The Dark Eternal Night zijn 2 pareltjes, zo heb ik dream theater graag. Die rappere drumstukken zijn machtig, net als portnoy's zang die Labrie's zang kracht bij zet, prachtig gesoleer opnieuw, dit ruigere werk ligt me wel.

Repetance begint als een Procupine Tree kloon tot de prachtige gitaarsolo invalt, niet slecht bedoeld natuurlijk want het is een prachtig nummer en ze mogen er meer van deze maken. Want hier zit het gevoel en de emotie op de juiste plaats, in tegenstelling tot Forsaken en ook The Ministry of Lost Souls, waardat de zang me in het refrein niet ligt, de instrumentale stukken maken alles goed natuurlijk.

De intro van Prophets of War kon zo op het nieuwe muse album staan, ik hou er wel van als Ruddes van die electronische geluiden gebruikt. Er zitten een paar prachtige stukken in dit nummer, maar ook iets wat mindere. Het nummer moet nog wat groeien bij mij, dan zal ik het waarschijnlijk meer kunnen apprecieren.

Dan houdt Dream theater net als bij Octavarium het beste voor het laatst, In The Present of Enemys part 2.
Alles klopt aan dit nummer, het gevoel zit helemaal juist, mooie opbouw, prachtig gezongen, hier tonen ze dat ze het nog steeds in zich hebben en overtuigen ze me dat ze weer goed werk hebben afgeleverd.
Rudess heeft mij weer meerdere malen verrast op dit album, ook ben ik blij dat Petrucci meer soleert.
Misschien mocht er wel wat meer samenhang tussen de nummers zoals bij Octavarium, en Labrie heeft terug soms wat zwakke momenten, desalnietemin zingt hij op andere nummers fenomenaal en vind hem nog altijd een fantistische zanger.

voorlopig 4,5*

Iets minder avontuurlijk en daardoor minder verrassend dan voorganger Octavarium, maar nog steeds een geweldig album. De plaat bevat uitsluitend sterke songs en wordt naarmate hij vordert eigenlijk alleen maar beter. Qua sfeer zit het album in de richting van Train Of Thought: het iets hardere werk dus.

Fullcaps bericht verwijderd.

Heb het album nu drie dagen in huis en een tiental keren beluisterd. Ik moet zeggen dat SC Octavarium ruimschoots voorbijstreeft (vond alleen TROAE, PA en Octavarium daar de moeite waard). Dream Theater is weer progmetal (I walk beside you > bah!)!
Het tweeluik ITPOE is geniaal! Dit nummer kan ik niet toelichten. Dit dien je gewoon te ervaren.
Forsaken en Constant Motion zijn duidelijk de singles van het album en liggen iets makkelijker in het gehoor. Vooral het instrumentale deel van laatstgenoemde kan ondergetekende zeer bekoren.
Hierna volgt The Dark Eternal Night met een riff die zich qua hardheid kan meten met The Mirror. Ook hier een instrumentale sectie die werkelijk fantastisch is!
Dan wordt het tijd voor een adempauze met Repentance. Dit nummer kabbelt heerlijk voort en wordt opgeluisterd met een geweldige solo van Petruccci.
Bij Prophets of War luister ik als Muse fan toch enigzins met gekromde tenen. Na Never Enough op Octavarium had ik gehoopt dat die overduidelijke Muse invloeden eenmalig waren. Helaas, ik vind die stijl niet de heren DT passen. Er is weinig mis met het nummer, maar ik vind het een vreemde eend in de bijt .
Na Sacrificed Sons had ik het een beetje gehad met LaBries teksten. Die semi-dramatische inslag m.b.t. 11 september is niet iets dat in mijn straatje past. The Ministry of Lost Souls is in dat opzicht iets beter geslaagd. Het nummer blijft echter vooral overeind vanwege de instrumentatie.

Topnummers > In The Presence of Enemies I & II, The Dark Eternal Night & Repentance.

Prophets of War is het enige mindere nummer.

Voor mij komt dit album na Scenes From A Memory & Train of Thought. Op de voet gevolgd door Six Degrees, Images & Words en Awake.

Het geluid van Images and Word en Scenes komt weer een beetje terug op dit album wat mij betreft. En daar ben ik eigenlijk wel blij mee. Nu een paar maal beluisterd en tja, de kwaliteit druipt er weer van af.

Voorlopig 4*

Na 2 jaar wachten op een nieuw album van DT was ik benieuwd welke weg ze zouden ingaan.

Ik heb de cd een aantal keren beluisterd en in het algemeen kan ik zeggen dat het een goede uitgebalanceerde cd is met voor elk wat wils.

Muzikaal zit het weer goed in elkaar maar ik heb toch moeite met 2 nummers namelijk constant motion en the dark eternal night.

Ik vind het persoonlijk veel te hard en en ook niet mooi, het zijn typische songs die niet bij een band als DT horen, maar dat is een persoonlijk mening.

De mooiste nummers zijn phrophets of war en in the presence of enemies part 1 en 2.

ik zou voor dit album graag een 5 willen geven maar kom toch tot een 4 uit 5, dankzij die 2 slechte nummers die ik hierboven al noemde.

Hmm, moeilijk. Ik heb het album alleen nog maar in de auto gehoord, en ik moet zeggen dat het geluid me in eerste instantie een beetje tegenvalt. Heb de indruk dat de keyboards wat meer op de voorgrond staan en ik ben er nog niet uit of dat bevalt. Later meer....

Beter luisteren, hier krijgt petrucci meer ademruimte vergeleken met hun vorig album. veel lusiterplezier

Je hebt gelijk Meyer! Weet niet waar het aan gelegen heeft, maar het idee dat de keyboards vaak op de voorgrond stonden hoor ik nu eigenlijk niet meer zo. Waarschijnlijk net met te laag volume gedraaid... Het gitaarwerk is inderdaad geweldig, en zeker de hardere nummers Constant Motion en The Dark Eternal Night kunnen mij zeer bekoren...!
Raar zo'n eerste indruk soms...

Ik heb express dit album niet gedownload voordat ik m kocht, omdat ik wist dat dit weer een mooi album zou worden!

Dus ik m kopen op de dag dat ie uitkwam en ik stopte m in mn cd speler...lichtelijk teleurgesteld, wat ik best raar vond.

Nu ben ik ongeveer 15 luisterbeurten verder en die teleurstelling is helemaal weg!
Wat een mans album is dit zeg, ik bedoel, hij kan in mijn ogen niet tippen aan scenes / train of thought, maar hij doet het er ook zeker niet voor onder

hele leuke making of zit erbij trouwens met onze mike "westside" portnoy

ik geef hem een 4,5*

Een beetje vreemde zin.

Ik heb de speciale editie met bonus dvd vooral gekocht vanwege de 5.1 surround sound mix. Deze mix is gedaan door Paul Northfield. Op In the Presence of Enemies - Part I - Prelude is dit erg goed gedaan. Zodra de zang echter begint is het surround sound-effect vrijwel verdwenen. Jammer!
Wat het album betreft heb ik er gemengde gevoelens over. Bepaalde nummers zoals In The Presence of Enemies Part I en Part II duren mij te lang en bevatten te veel bekende symfo-lijnen. Deze doen me dan ook weinig. Echter, er staan ook goede nummers op zoals Constant Motion en Repentance. Constant Motion bevat een aantal aparte muzikale elementen. Veel variatie in dit nummer en dat maakt het erg goed.
Aan Repentance doet een hele waslijst aan bekende namen uit dit genre mee als 'special guest voices': o.a. Mikael Akerfeldt, Steve Hogarth, Neal Morse, Joe Satriani en Steven Wilson. Repentance is een rustig nummer. Doet me denken aan de rustige nummers van Opeth. Vooral het tweede deel 'IX Restitution' van Repentance vind ik prachtig.
Op dit moment houd ik het op een 3,5*.

Tja, Wat kan ik hier van zeggen. Onbetwist dat dit een goed album is, en het eerste wat ik van Dream Theater gekocht heb. Dat wil niet zeggen dat ik de band voor het eerst hoor, ik ben wel degelijk bekend met hun eerdere werk. Ik kan het alleen niet vaak waarderen omdat het voor mij teveel "power"metal is. Ik vind Systematic Chaos goed, maar de nummers worden mij te gecompliceerd na een tijdje. Te veel gefröbel en gepiel, en te ver gezocht, na mijn mening om erg creatief over te komen. Hadden ze de nummers eenvoudiger gelaten, dan had ik dit album hoger kunnen waarderen dan de 3,5 van nu.......Toch zijn met name "Repentance", "Prophets of War" en zelfs het vervoeide "Forsaken" juweeltjes in de dop.....

bwa, naar mijn inziens heeft een favoriete band van jou, Ayreon, een veel hoger powermetal-gehalte dan het gemiddeld Dream Theater werk.

Heb deze natuurijk gelijk gekocht op de dag van release
1 juni (niet gedownload zoals de meeste het gedaan hebben
op het forum)
Nu 4 keer geluisterd en moet zeggen dat hij niet tegenvalt
(Was bang dat het ook een Scream bandje zou worden op dat
verschrikkelijke label die er een sport van maakt om een jaar na
release zelfde cd uit te brengen met extra's zoasl de laatste van
Stone Sour )
Ik dwaal af
Nieuwe Dream Theater is goed maar zeker niet de beste
4 sterren

Dream Theater is echt over hun hoogtepunt heen. Ze weten van gekkigheid niet meer wat ze moeten verzinnen en dat is op deze cd te horen. Enkele interessante instrumentale stukken zoals er ook op Scenes from a Memory staan. Een hoop vervelende zanglijnen en tergende stemvervormers. Een leuk single-achtig liedje 'Constant Motion' met een leuk refrein. Een vervelend op Muse lijkend stuk en natuurlijk de orchestraties die vrij weinig toevoegen. Ik kan er niet meer van maken dan 2,5, DT heeft veel betere dingen gemaakt.

Voor de mensen die het nog niet ontdekt hebben: er is momenteel een Dream Theater KO

Deze week de special edition gekocht en voordat ik ook maar iets had gehoord van het album, eerst de documentaire 'Chaos in progress' bekeken. Wat heerlijke kijk in de keuken van de band en de perfecte manier om jezelf op te warmen voor het uiteindelijke beluisteren van het album.

Allereerst vind ik het uitbeelden van 'Systematic chaos' dmv mieren een hele mooie vondst. Artwork is als door een ringetje te halen.

Het album begint met het eerste deel van de epic 'In the presence of enimies'. Een epic volgens de DT traditie, veel bombast met veel muzikaal spierballenwerk. Muziek welke je verwacht van DT.
Het nummer 'Forsaken' vind ik een van de hoogtepunten van het album. Een lekkere vette riff van Petrucci en een mooie melodielijn. Heerlijk strak nummer.
'Constant motion' brengt wat de titel aangeeft. Als een stoomtrein dendert dit nummer voort, zonder ook maar de intentie te hebben waar ook te stoppen.
Heel donker wordt het met 'The dark eternal night'. Geen lichte kost en je wordt er haast claustrofobisch van wanneer zoveel muziek in 8:53 over je wordt losgelaten. Geen tijd om te ademen en de adrinaline helpt je dit nummer overleven. Voor mij toch wat teveel van het goede. Maar ja, wordt ook alweer een dagje ouder.
Het volgende hoofstuk van Portnoy over zijn strijd tegen de alcohol is te horen in 'Repentance'. Berouw komt na de zonde. Het nummer komt met een riff die even van OSI is geleend, maar wel heel mooi en sfeervol gedaan. Even tijd om te ademen en tot bezinning te komen. Dat doen ook mede prog-collega's zoals Mikael Akerfeldt, Jon Anderson, Daniel Gildenlow, Steve Hogarth, Neil Morse, Steven Wilson e.a. Ze mogen allemaal even op de biechtstoel zitten. Een mooie vondst, die dit nummer nog meer diepgang geeft.
In het boekje bedankt DT ook 'Muse research'. Natuurlijk is dit louter toeval maar 'Prophets of war' is natuurlijk een complete rip-off van Muse. Door deze gelijkenis is het jammer dat de boodschap van dit nummer wordt onderbelicht; de leugens over het vermeende wapenarsenaal in Irak.
Het album wordt waardig afgesloten door 'The ministry of lost souls' en het tweede deel van de epic 'In te presense of the enemies'. Beide symfonische metal nummers, muziek waar je mij voor kunt wakker maken.
Het is zeker niet de beste DT, maar wel een goed DTalbum en de special edition is zijn aankoopbedrag meer dan waard.

Ik sluit me hier volledig aan!! Alleen repentance vind ik dan zeer de moeite waard! Voor de rest dikke tegenvaller en van mij part mogen ze het album chaos noemen i.p.v. systematic chaos

Als het zo slecht is voor doorwinterde DT fans is het dan normaal dat ik dit als beginner bijzonder goed vind ? Of is de plaat echt matig.

De plaat is gewoon anders dan andere DT platen. Daarom zal het de die-hard DT fan net ietsje minder aanstaan. Toch heb ik genoeg fans gehoord die dit album wel geweldig vonden

Zelf ben ik het album toch wel wat meer gaan waarderen na behoorlijk vaak en lang ernaar geluisterd te hebben. Het is een groeiertje.

Dit kreeg 100 punten in Aardschok. Toch maar de band eens gaan checken.

zou ik zeker doen

DT pas laat gaan waarderen. Moest erg wennen aan de sound van Lead zanger Labrie, vond zijn stem in het begin ronduit irritant.
Met Octavarium en Systematic Chaos is de band naar mijn mening gegroeid, met name Rudess en Petrucci zijn virtuoos. De special editions van Systematic Chaos klinkt ook zeer goed.
Ook op 20th Anniversary Score is Petrucci en Rudess ook in goeie doen.
Klasse band.
Oordeel 4,5
Ben beniewd hoe een volgend album zal bevallen.

Sommige riedeltjes ken ik intussen wel, dat slapstickachtige piano-gejengel van Rudess hoeft voor mij niet meer, dat doet ie op ongeveer ieder album tegenwoordig.
Plaat heeft meerdere draaibeurten nodig. DT klonk nog nooit zo Metallica-achtig als op Constant Motion. Verrassing: In The Presence of Enemies Pt.2

Ik kan er nog steeds weinig mee. Het klinkt me niet verrassend genoeg in de oren. Ik heb het allemaal al es beter gehoord van ze. Ook de productie lijkt wat gelikter, maar dat kan verbeelding zijn. Een 3* voor een DT plaat vind ik erg laag, maar ik kna er niet meer van maken. Wel hoor ik dat deze plaat probeert meer richting TOT te gaan, maar het helpt allemaal weinig.