Nick Drake - Five Leaves Left (1969)

Ik kan er online niets over terug vinden. Zou ik de eerste zijn die het heeft opgemerkt?

Kan zijn! Nu kan je queeste om uit te zoeken wiens stem het is, beginnen.

Hahaha Zo geweldig zulke dingen in opnames. Ik heb er net even heel hard met de koptelefoon op naar geluisterd. Maar volgens hoor ik ik iemand lachen!

Hoe is het mogelijk dat 'Man in a Shed' niet op 1 staat. Dat nummer heeft echt álles...Saturday Sun is wel heel erg chill voor als je wakker wordt (:

Ik vrees dat we het nooit zullen te weten komen Herman... Mij interseert het ook, pour la petite histoire dan...

Arrangeur Rober Kirby, die een grote rol had op dit Drake album (alsook op Bryter Layter), is deze week overleden op 61-jarige leeftijd ...

Pure genius!

Dit is het enigste album die ik in mijn bezit heb van Nick Drake. De donkere dagen komen er weer aan en dan is dit een perfecte plaat om te gaan draaien natuurlijk. Ik draai hem niet vaak, maar vind hem wel geweldig. River Man en Time Has Told me vind ik eigenlijk gewoon de beste 2 nummers op dit album. Vanwege het depressieve karakter van deze plaat heb ik er niet vaak zin in om hem af te spelen, maar als ik er op zijn tijd zin in heb, vind ik het zeker een topplaat.

Mary Jane is toch echt een van de mooiste romantische composities die ik heb gehoord, al had de fluit misschien vervangen kunnen worden door een meer ingetogen instrument als piano, cello, of gewoon gitaar. Man in a Shed, Fruit Tree vind ik ook erg mooi.

Maar bij River Man en Three Hours voel ik het niet.... Soms vind ik het echt moeilijk te slikken dat muziek zo subjectief kan zijn. Sommigen hebben deze nummers namelijk erg hoog zitten zag ik, en ik kan een (zware) jaloezie niet onderdrukken. Wie weet dringt het later nog tot me door.

Na ontelbaar veel geluisterd te hebben naar Five Leaves Left, kan ik niet anders dan tot de conclusie komen dat we hier een genie aan het werk horen. Vanaf de eerste noten van Time Has Told Me neemt Nick Drake me mee door de prachtige nazomerse bossen van ruraal Engeland, waarbij hij me zijn ervaringen, bedenkingen en zielenleed meedeelt. River Man bootst het kabbelen van een rivier na in zijn ongewone maat en akkoord-sequenties, zeker één van de beste uit zijn oeuvre.

Zijn opmerkelijk gitaartalent komt nog meer naar de voorgrond in Three Hours, dat 6 minuten ongelooflijk kort doet lijken. Zoals zowat heel het album is deze ook doorspekt met cryptische teksten en ze zijn met zoveel emotie en overtuiging gezongen dat het moeilijk te geloven is dat hij hier nog maar 21 jaar oud is! Als je hem hoort vertellen, zou je zweren dat hij een doorgewinterd veteraan des levens is, zeker als we dan verder gaan met Way to Blue waar enkel strijkers aanwezig zijn en een uiterst triestige sfeer neerzetten.

De arrangementen vormen op elk nummer trouwens een perfecte delicate balans. Het morbide Day Is Done dompelt je vervolgens nog wat dieper onder in melancholie en Nick lijkt mijn ziel te kunnen blootleggen met enkel zijn gitaar en zijn woorden. Terug naar het woud; met Cello Song wandelen we opnieuw tussen de bomen en komen we bij een open plek met prachtig lang gras glinsterend in de zon die zich even verborgen had achter het zware bladerdak van voorheen.

We leggen ons er even te rusten vooraleer verder te gaan. Hij vertelt nu een verhaal over een eigenaardige liefde die hem bezighoudt in The Thoughts of Mary Jane. Of je hier kiest voor de letterlijke opvatting of de subtekst, het blijft een verademing met de frivole fluittonen die weerklinken. Man in a Shed borduurt mijns inziens tekstueel eigenlijk verder op het vorige nummer. Hier dreigt het even wat minder te gaan boeien, maar dat komt alleen maar door het ontzettend hoge niveau van de eerste zes liedjes. Bovendien bevat deze de voor eeuwig in mijn geheugen ingeprente verzen: "So leave your house, come into my shed / Please stop my world from raining through my head".

We naderen opnieuw een hoogtepunt in onze reis wanneer we aan een prachtige Fruit Tree passeren. Hier lijkt Nick praktisch autobiografisch te werk te gaan als hij deze boom gebruikt als een metafoor voor de vergankelijkheid en de daarmee gepaarde roem. "Fame is but a fruit tree / So very unsound / It can never flourish 'till its stock is in the ground..." Om kippenvel van te krijgen is het, alsof hij in zijn eigen toekomst keek. En na amper 40 minuten naderen we alweer het einde van onze eigenaardige reis en vertelt hij me nog even over de Saturday Sun die hem die ochtend nog gewekt had en te veel te snel voorbij gegane dag inluidde...

Dit is werkelijk een folk-album dat voor mij zijn weerga niet kent. Ik vrees dat mijn zoektocht naar het album dat déze nog overtreft in het genre folk, een zéér moeilijke zal worden. Wat een fragiele schoonheid wordt hier toch tentoongesteld, ook al zijn enkele van de laatste nummers een treetje minder dan het briljante dat ervoor kwam. Nipt geen 5* (wat ik bijna nooit uitdeel) voor het uitstekende Five Leaves Left.

Ik heb deze CD nu diverse malen beluisterd, maar het is een heerlijke CD. Goede songs met een geweldige arrangementen. Tis weer zo'n CD voor de late uurtjes...ik heb daar de laatste tijd wat mee...

Ja, je moet hem echt laten groeien mettertijd, dan raak je er verslaafd aan.

Ik heb me nogal moeten haasten toen ik mijn review schreef, ik zou hem nog wat verbeteren als ik hem kon wijzigen, maar zoals hij is heb ik het meeste willen zeggen dat ik hierover te vertellen had. Ware het niet dat nummers 7,8 en 10 wat mij betreft het briljante niveau van de rest niet halen, dan zou Five Leaves Left bij mij zeker 5* gescoord hebben. Nu moet hij het doen met "maar" 4,5 en een plek op 3 in mijn top 10.

Man in a Shed misschien niet, nee, maar die andere twee nummers die je noemt wel degelijk! Ik ben persoonlijk overigens 'niet helemaal weg van' Way to Blue.

Zo nummer als The Thoughts of Mary Jane, hierbij ga ik uit van de letterlijke opvatting, die spreekt immers meer tot de verbeelding, krijgt mij met de eerste noten al helemaal week... Het gevoel dat het in mij naar boven weet te brengen is haast niet te beschrijven. Hij stelt vragen die ik mij ook stel, maakt observatie die ook mij niet zijn ontgaan... Jane is het mysterie dat ik, en ik denk Nick Drake ook wel, het liefst zo zou willen houden.

Who can know
What happens in her mind
Did she come from a strange world
And leave her mind behind
Her long lost sighs
And her brightly coloured eyes
Tell her story to the wind

Saturday Sun gaat niet alleen over een veel te snel voorbij gegane dag, maar ook het terugkijken erop. En het realiseren hoe achteloos men omgaat met al dat moois, maar dat mooie op het moment zelf niet inziet. Ik bevind mij vaak in de staat van nostalgie, dat doe ik graag: mij confronteren met mijn gebreken, en dan is het Nick Drake die dit in mijn oren lispelt:

Saturday sun brought people and faces
That didn't seem much in their day
But when I remember those people and places
They were rarely too good in their way

Ach, ik ben gelukkig niet de enige. Mooi is dat, om te vinden waar we eigenlijk altijd naar op zoek zijn: onszelf in een ander. Werkt een beetje geruststelled moet ik zeggen.

Ja, u merkt, ik heb het album weer eens gedraaid. Gisteravond om precies te zijn, samen met Pink Moon overigens. Het verschil tussen beide platen viel mij ook op. Dit album is wat meer zware melancholiek, waar Pink Moon de luisteraar laat vliegen in de wolken van weemoedigheid. Je zou kunnen stellen dat Five Leaves Left Weltschmerz is en Pink Moon eerder Sehnsucht.

Mooi stukje, Social_Mask! En zeer herkenbaar! Ik heb iemand ergens zien schrijven: Nick Drake is misschien wel eenzame muziek, maar het is nog veel meer muziek om alleen bij te zijn. En dat is gewoon zo, alleen, in kalmte en rust, komt deze pas echt tot zijn recht. Re: Saturday Sun: Ja, daar ben ik nogal snel over gegaan omdat ik te lui was mijn review op te slaan en hem snel gepost wou hebben voor ik weg moest. Hij staat wel mooi op het einde, als afsluiter; minder zwaarmoedig qua geluid en, zoals je zei, meer nostalgisch. The Thoughts of Mary Jane is ook meer dromerig dan melancholisch, wat een aangename afwisseling vormt met de gitzwarte thema's van sommige andere nummers. Het is inderdaad heel herkenbaar, dromen over iemand die altijd buiten bereik is en dat ook zal blijven.

Ik zeg ook niet dat de in mijn vorige post genoemde drie nummers slecht zijn, integendeel; ik sla ze ook niet over als ik het album beluister, maar zo'n kippenvel als een Fruit Tree of een Day Is Done krijg ik er persoonlijk niet van. Ook niet verwonderlijk, die zijn ook griezelig goed. Way to Blue vind ik beter omdat het zich onderscheidt van de rest door enkel strijkinstrumenten te gebruiken; heel sfeerzettend, nog versterkt door de poëtische teksten die zo kenmerkend zijn voor Nick's muziek.

Dankzij MM gister aangeschaft.
Deze artiest was bij mij nog niet bekent, maar drie albums boven de 4**** en een verzamelaar met al zijn werk op 4,56! Dat moest ik hebben. Ik heb de cd nu eenmaal beluisterd en moet zeggen klinkt oke, maar ja, eenmaal een cd beluisteren zegt niets! Mijn officiele mening plus stem kunt u over een maandje of twee verwachten. Bedankt voor het onder de aandacht brengen...

Ik vind deze engelse muzikant zó geweldig!

uitgebreide recensie volgt!

Ik kijk er al naar uit! De mijne mag ook wel 's herschreven worden, ik ben er niet echt tevreden over. Hij doet het album niet genoeg eer aan.

daarom ben ik er nooit aan begonnen

Vandaag twee cd's gekocht van Nick Drake, respectievelijk: Five Leaves Left en Pink Moon. Dilemma, ik was van plan om één van beide als cadeau te geven aan mijn Sloveense uitwisselingsstudent. Na lang dubben heb ik besloten dat ik Five Leaves Left, als nummer 2 in mijn top 10, toch echt origineel moest hebben. Maar nu over het album:

Het album opent geweldig met Time Has Told Me
Ik kan niet naar dit nummer luisteren zonder dit mee te zingen (fluisteren). De tekst slaat de spijker op zijn kop. "one day our ocean wil find it's shore", echt geniaal. De geruststellende woorden van dhr. Drake, die met zijn 21 jaar toch al heel wat levenservaring lijkt te hebben.

5*

River Man
Betoverend nummer. Vreemde cryptische teksten, maar o zo mooi gebracht! Het gitaarwerk is ook echt mooi.

4.5*

Three Hours
Over dit nummer kan ik niet veel zinnigs zeggen. Compositie dik in orde. Met zijn 6 minuten geen seconde te lang. Dit is hoe muziek moet zijn!

4*

Way To Blue
Er zijn veel mensen die de kale gitaar van Nick Drake het allermooist vinden, maar ik kan de extra composities zeer waarderen! De strijkers op dit nummer vind ik erg mooi. Alweer die breekbare, doch krachtige stem van Nick. Vooral wanneer hij die lage tonen uitstoot krijg ik een aangenaam onderbuikgevoel, hebben meer mensen dit?

4*

Day Is Done
Wat een weemoed op dit nummer! Hij had nog al eens last van depressies, dat hoor je mede op dit nummer erg goed terug. Zijn pessimistische levensvisie onder het mom van: wat je ook doet, het heeft toch allemaal geen zin (althans zo vat ik het op). Prachtig!

4.5*

Cello Song
Ook hier vind ik de composities erg mooi. Dit vind ik toch wat vrolijker dan het vorige nummer. Dit is echt zo'n nummer waarbij iemand, die na het horen van Day Is Done van een gebouw af wilt springen, na de eerste akkoorden toch maar weer even gaat nadenken. Dit doet mij goed

4*

The Toughts Of Mary Jane
Deze is ook weer zo speciaal! Hoe dat nummer begint! Ik waan mezelf al op een open veld, waar alle bloemen in volle bloei zijn. Langs mij stroomt een riviertje en het zonnetje schijnt vrolijk. Nick en ik zitten samen te filosoferen over het leven onder het genot van een lekker wijntje.

4.5*
Man In A Shed
Dit is voor mij het voorspel op het sublieme einde van deze plaat. Een weer wat vrolijker nummer. Het lijkt alsof hij toch weer zin in het leven heeft. Alsof hij net een goed bericht heeft gekregen. Of dat een goede vriend net langs is geweest. Wat klinkt dit onschuldig, maar spoedig zal hij vervallen in zware melancholie en nostalgie. Ja deze is toch ook fijn!

4*

Fruit Tree
Ik ga niet kiezen. Anders kom ik er nooit uit. Deze is zo mooi, ik kan het haast niet bevatten. Toch ga ik het proberen: Nick Drake op zijn kwetsbaarst, hierbij heb ik de teksten opgezocht. Wat een verdriet straalt dit nummer uit, hoewel het op het eerste gehoord toch niet zo heel negatief klinkt. Met name als hij op het laatst zo mooi "Fruit Tree, Fruuuit Treeeee" zingt, lijkt het zo onschuldig. Ik vind dit zó mooi, dit is pure kunst!

5*

Saturday Sun
Er is één ding wat ik niet begrijp. Waarom heeft dit nummer het minst aantal stemmen? Waarom?!
Ik vind dit nummer zo prachtig. Alleen al hoe het opent met die piano. Het centrale thema: nostalgie.
Wie kent het niet? In feite is nostalgie een trucje van de geest, maar wat geeft het? Iedereen kent die momenten. Die momenten die zo ongelofelijk prachtig waren als je er op terugkijkt, terwijl ze toen zo vanzelfsprekend waren. Het geeft ook gelijk een gevoel van: benut je tijd goed, het is kostbaar. Een betere afsluiter had deze plaat voor mij niet kunnen hebben. De laatste minuut van dit nummer vind ik daarbovenop zo schitterend. Echt kippenvel. Die lage stem dringt door mijn hele lichaam.

5*

Ik denk dat mijn uitwisselingsstudent heel blij zal zijn met Pink Moon. eEhter,ik kon Five Leaves Left gewoon niet laten gaan. Misschien een klein kansje om ooit nog op nummer één te komen, maar aangezien dat het magnus opum is van mijn eerste liefde, is een tweede plek ook zeer verdienstelijk.

Wat een prachtig album en wat een prachtige artiest. Ik vind 't trouwens erg opvallend dat Man In A Shed niet zo geliefd is, terwijl ik het een van de mooiere nummers op dit album vind, samen met het prachtige Day Is Done en het haast even prachtige Time Has Told Me. Hoewel de rest eigenlijk ook van een buitengewoon (goed) niveau is.

Naar mijn mening staat erop dit album geen enkel slecht nummer, alleen maar pareltjes waar ik elke dag weer van kan genieten. Ik ben de trotse bezitter van alle albums van Nick Drake en moet toch eigenlijk wel toegeven dat dit zijn beste is.

Wat is dit goed zeg! Vreemd dat ik dit nog niet eerder was tegengekomen.

Als ik jou was, zou ik dan ook maar de andere twee CD's (Bryter Layter en Pink Moon) maar snel gaan beluisteren.. Er gaat een wereld voor je open!

Wat interessant is dat veel mensen dit album depressief noemen (en om eerlijk te zijn, die indruk maakt het op mij ook wel wat, al is het meer melancholie), terwijl mensen die dicht bij het maken van de plaat dit helemaal niet zo zagen.

ik vind het überhaupt vreemd dat mensen dit depressief noemen.

Tja, deze muziek wordt sowieso nooit echt depressief met die zachte, 'zalvende' stem van Nick Drake.

Anderhalve maand geleden aangeschaft, en tientallen malen gedraaid! Wat een topplaat! De rustige nummers, weinig poeha, gellukig niet kapot genmaakt door de productie.
Wat mij betreft ook niks niet depressief! Kan hem gewoon in de auto draaien en genieten van de warme ietwat hese stem van deze Nick Drake. Vooralsnog een 4,5*, maar het zal me niks verbazen als ik hier over een maandje of wat, er stiekum nog een halve ster bijop gooi.

Pink Moon vind ik echt een geweldig album, een van de beste die ik ooit heb gehoord, dus ik heb de andere 2 ook aangeschaft, deze eerst en wat valt het tegen! Pink Moon was wel met minder instrumenten, maar veel interessanter, komt waarschijnlijk ook door de tijdsduur. Deze vond ik de eerste keer wel goed, maar bij de vierde keer begon ik nummers te skippen, het kabbelde echt te veel voort, ik begon er zelfs van te geeuwen (en het was ´s middags), sorry daarvoor! Maar ik zal het album vaker proberen, maar ik had er wel wat meer van verwacht na Pink Moon, 3 sterren, omdat er ook hele mooie nummers op staan.

Nooit was het in me opgekomen om me eens te verdiepen in Nick Drake. Puur afgaande op de verhalen over hem en zijn muziek. Ik hoorde het al voor me: een vervelende sombermans die saaie ene-oor-in-andere-oor-uit liedjes speelde, onderwijl wat pielend op een akoestische gitaar net zoals allerlei andere saaie sombermansen.

Man o man, wat kan een mens zich vergissen. Ik schaam me inmiddels bijna voor deze gedachtegang. Een week geleden hoorde ik voor het eerst Five Leaves Left en sindsdien bestaat het muzikale universum voor mij enkel nog uit Nick Drake.

Wat een ontdekking.

Het is en blijft een mooie plaat. Verstild, intiem en eerlijk. 'River Man' en 'Cello Song' springen er voor mij iets uit. Hebben iets heel aparts. Toch heeft dit album voor mij niet de magische status, die het voor velen op deze site wel heeft. Je hebt dat wel eens (of moet ik zeggen ik heb dat wel eens): zo'n plaat die je altijd kan draaien, maar niet tot mijn persoonlijke uitschieters behoort.

Trieste blik naar buiten zegt genoeg.
Regendruppels kleven aan als natte tranen.
Allergische reactie op de herfst.
Overgevoeligheid voor depressies.
Grote kolossale eik die beschutting bood in de zomer.
Groen natuurlijk dak als grote parasol.
Takken als vangarmen om zich heen grijpend.
Windvlagen die het hun moeilijk maken.
Vergeeld door het gebrek aan warmte door de nerven.
Nog maar vijf blaadjes over……

Vaak ziet men de onrust terug in deze periode.
Fase van eenzaamheid.
Zomer nodigt uit om je te vertonen.
Gevolgd door een opgelegd kluizenaarsbestaan.
Contacten onderhouden worden moeizamer.
Men kiest voor geborgenheid binnenshuis.
Geluk zoekend binnen het gezinsleven.
Het licht van buiten kunstmatig in leven gehouden.
Warmte bij de openhaard of brandende kaarsen.
Voorbereiding tot het nieuwe jaar.

Voor Nick Drake is juist elke dag een beetje sterven.
Uitkijkend over de plaatselijke rivier.
Hopend op het einde van de dag.
Waardoor het uitzicht op de dood weer dichterbij zal komen.
Niet vooruit kijken.
Maar telkens een afsluiting van momenten.
Leven in het verleden.
Dagelijks herhalend ritueel.

Soort van ontroering die ik ook bij Ian Curtis terug hoor.
Hulpeloos luisteren naar reddeloze zielen.
Zielig soort van verwantschap.
Troost zoekend in eigen gecreëerde teksten.
Begrijpbaar voor die ene persoon.
Hulpkreet naar de onbegripvolle buitenwereld.
Zichzelf vervreemden.
Een blocnote vol schrijven met gevoelens.
Om als afsluiting uit het leven te stappen.
Nog vijf bladzijdes te gaan….