Nick Drake - Five Leaves Left (1969)

Welkom in je nieuwe leven: studeren.
Nieuwe verwachtingen over je toekomst.
Nieuwe gezichten die langzaam maar zeker vorm krijgen.
Grote verantwoordelijkheden.
Het is als voor het eerst fietsen zonder zijwieltjes, op je bek gaan is fataal.
Je identiteit die op de proef gesteld wordt.
het socialisatieproces wordt vast onderdeel van je nieuwe mindset.

Voor het eerst op kamers.
Blij met je eigen stulpje, maar het warme familiegevoel van weleer toch een beetje missen.
Nog geen internet, je mist facebook als verlengstuk van je ziel
De grote stad, boerenjongens spreken er schande over.
Het is schakelen of overhit raken..
Een brutaal mens heeft de halve wereld.
Jij hebt niets, nog steeds zoekende.
Muziek biedt houvast in deze periode.
Turbulentie versus Five Leaves Left.

Mooi

Muziek kalmeert zo fijn!

Herkenbaar ook, Protonos. Behalve dat op kamers, daar heb ik me om redenen die jij al aangeeft (te veel verandering in één keer) nog niet aan gewaagd.

Nick Drake's gitaarspel is werkelijk geweldig. Ik houd van nummers als Cello Song en Fruit Tree waar je als luisteraar van de ene geweldige melodie naar de volgende wordt gestuurd en voor je gevoel al een muzikale reis hebt gemaakt voordat Nick uberhaupt is begonnen te zingen. Het gitaarspel op Cello Song is daar wellicht het beste voorbeeld van. Wat mij betreft ook met stip het beste nummer uit zijn oeuvre. Road van Pink Moon is ook zo'n geval. Waarbij het ook volledig instrumentaal een fantastische song had kunnen zijn. Dit album in zijn geheel is nog niet helemaal ingewerkt op me. Het komt pas bij nummer 5 echt goed op gang. Daarna vind ik eigenlijk alles geweldig. Het eerste deel van de plaat is me nog iets te rustig.

Cello Song en Road vind ik ook absoluut de hoogtepunten uit Drake's oeuvre! Het overige half uur van dit meesterwerk voelt overigens aan als een coherent geheel dus is mijns inziens wel onmisbaar voor de volledige ervaring, maar dat gitaarspel van deze man.. Weergaloos!

Sjezus! Eindelijk heb ik je ontdekt! Je kinderen en achterkleinkinderen kende ik al en die kan ik ook zeker waarderen. Maar jij bent de vader. De grondlegger. Heb nu alle 3 je albums beluisterd. En kan concluderen dat je eigenlijk alleen maar pareltjes hebt gemaakt!
Bedankt Nick. Helemaal mijn muziek!

Nu lekker Three Hours aan het luisteren.. Episch nummer!

Eerder zei ik dat de strijkers op Way Too Blue verbluffend waren. De piano-demo mag er echter ook wezen hoor! Goh, wat een brok gevoel!
Vind de piano-versie mooier, emotioneler. Maar dat neemt niet weg dat de strijkers 'iets toevoegen'.

Geef mij Pink Moon maar. Dat album komt veel intiemer op me over, omdat er op Five Leaves Left veel te veel andere instrumenten worden bijgehaald die voor mij weinig meer toevoegen dan chaos en drukte.
Natuurlijk staan er prachtige nummers op dit album (met al even prachtige teksten), maar helaas staan er ook wat nummers op die op mijn zenuwen werken. En laten dat nu toevallig de twee eerste nummers zijn...
Ondanks dat herstelt dit album zich knap (Day Is Done is subliem!) en zodoende zit er toch nog een redelijke beoordeling in.

Wat van het fenomenale eerste nummer werkt op je zenuwen dan? Even intiem als Pink Moon als je het aan mij vraagt, daar heeft de toevoeging van extra geluiden niet veel mee te maken.

Drake's intonatie. Op de een of andere manier stoort die me heel erg. Bovendien vind ik de melodie van Time Has Told Me ook niet zo geweldig en dan ga je je al snel aan andere kleine dingetjes storen.

Na de kleine teleurstelling die pink moon heet, vind ik dit een stuk leukere plaat. Heerlijke, sfeervolle folkmuziek. Cello song is mijn favoriete nummer hier.

Subliem gewoonweg...

Toppers:
River man
Three hours
Way to blue (heerlijk triestig maar zo troostend)
Cello song
Saturday Sun

Ik ben het eens met de heer Fop. Fraai album met een sterke folk-inslag, iets minder melancholisch dan Pink Moon. Vooral Three Hours is sterk met zijn dreigende sfeer en Ways to Blue heeft de krachtige strijkers. Cello Song vind ik ook erg mooi.

Op The Thoughts of Mary Jane na alleen meesterwerkjes op deze LP, zwaar georkestreerd, lekker sentimenteel.

Dat nummer is toch niet minder dan de rest eigenlijk? Als ''minste'' nummer zou ik zelf voor Way To Blue gaan denk ik, maar eigenlijk zijn alle nummers van zeer hoge kwaliteit.

echt, kan MJ niet aanhoren, terwijl de opvolger vol staat met dat soort nummers.
Way To Blue is fantastisch.

In al die lange jaren dat ik met muziek bezig ben heb ik nooit 'iets' van Nick Drake gehad. Zo'n artiest die aan me voorbij is gegaan. Kan zijn dat ik er nog niet rijp voor was. Kende enkel het nummer River Man (luister trouwens eens naar de prachtige uitvoering op de laatste van Lee Ritenour) Ik heb alle 3 de cd's van Nick gekocht en ben begonnen met deze Five Leaves Left. Prachtig album. Met zijn levensverhaal erbij krijgt deze cd nog meer zeggingskracht. Bijzondere artiest.

Zo breekbaar. Tijdloos. Net als zijn andere 2 albums...

Toppers: alles
Hoe is het mogelijk om een favoriet te kiezen uit zo'n schitterend geheel?

Kan bijna niet he . Toch is Fruit Tree voor mij de absolute uitschieter.

Als aanvulling op de 3 albums, is zeker Made To Love Magic, aan te raden. Nummers die niet op de 3 reguliere albums staan en afwijkende uitvoeringen.

Schitterende debuutplaat van Nick Drake. Favorieten zijn Thoughts of Mary Jane (hemels mooi gearrangeerd) en Time Has Told Me. Na die opener kan je me eigenlijk al opvegen. Op dat Nick Drake nooit vergeten wordt.

Volgens mij heb je zijn tweede album nog niet gehoord!? Kunnen ze je volgens mij weer een keer opvegen

De tweede is ook fraai, maar haalt het toch net niet bij dit debuut. Dit album is net wat coherenter wat betreft de composities en vooral ook wat betreft....sfeer.

Ach het maakt niet uit welke van de drie je neemt, ze zijn allemaal prachtig.

Zelf vond hij de tweede beter. Grappig, ik vind de tweede beter vanwege... de sfeer. Het blijft muziek

Drake was niet de meest assertieve. Joe Boyd had de indruk dat hij vond dat hij, de producer, en de sessiemuzikanten met Bryter aan de haal gegaan waren en, als stil protest, met 2 instrumentale nummers op de proppen kwam. Boyd trad om die reden terug en droeg John Wood voor als producer voor Pink Moon.

En dat is nog eufemistisch uitgedrukt.

Die plaat doet mij eigenlijk het minste van de drie. Maar even goed een weergaloze plaat hoor.

Ik leerde Nick Drake aan het eind van deze zomer kennen. Dat wil zeggen: zijn muziek, want ook deze kunstenaar is helaas al van ons heengegaan. Ik heb altijd wel een zekere interesse voor die jong overleden artiesten en Nick Drake was daar geen uitzondering in. Na zijn biografie op Wikipedia gelezen te hebben (triest verhaal) was mijn interesse helemaal gewekt en besloot ik wat van hem te luisteren. Ik koos als kennismaker voor zijn laatste album, het ingetogen Pink Moon, wat door liefhebbers ook wel zijn beste album genoemd werd.

Toen ik Nick Drake ontdekte was ik helemaal weg van Jeff Buckley's Grace. En hoewel totaal niet vergelijkbaar in muziekstijl, maakte Drake op mij een even grote indruk. Grace is bombastisch, spannend en de toeren die Buckley met zijn stem uithaalde dwingen het grondig luisteren van de muziek af. Nick Drake is alles behalve bombastisch. Het is juist heel rustig en zijn stemgeluid is warm en zalvend. Je kunt er naar luisteren, maar je kunt er ook bij in slaap vallen. Pink Moon overdonderde ook niet gelijk, zoals Grace dat deed. En ik kan voor mezelf wel zeggen dat Drake's platen niet gelijk overdonderen. Eerst klinkt het wel mooi, maar heb je nog niet door hoe bijzonder het is. Na meerdere luisterbeurten begint Drake je in zijn ban te krijgen, alsof je gehypnotiseerd wordt. Uiteindelijk wist Drake's muziek onder mijn huid te kruipen en nu is hij wel een van de grote muzikale ontdekkingen die ik dit jaar heb gedaan. Pink Moon wist mijn hart te veroveren. Toen besloot ik me te wagen aan het debuut, Five Leaves Left. En dat bleek zelfs nog beter.