Nick Drake - Bryter Layter (1971)

Het eerste album dat ik ooit in handen kreeg van deze artiest. Northern Sky is prachtig. Het album is een geheel en ik vind zeker niet dat er van Nick Drake's magie verloren gaat door de instrumentatie. Zowel dit album als z'n andere twee studioalbums verdienen 5*.

Northern Sky lijkt wel erg veel op het werk van John Cale op Paris 1919.

Klopt, hij is fysiek aanwezig in ‘Fly’ en ‘Northern Sky.’

Weet niet of het al gezegd is.
Maar dit is toch echt heerlijke muziek.
Of het nu winter, lente herfst of zomer muziek is.
en ja misschien ben ik een oude muziekliefhebber....
Dit is zelfs na 40 jaar echt heerlijk.

Mag ik voor alle drie zijn "echte albums" en het nakomertje uit 1986 5 echte sterren geven?

Het is wel zo jammer dat het zoveeljaren heeft moeten duren dat Nick Drake zijn erkenning heeft moeten krijgen!

Wat breder gearrangeerd dan het debuut met meer strijkers, maar weer een erg mooi album, sfeervol, melancholisch en breekbaar. Het soort albums dat ik op een late avond vaak wil draaien. "Northern Sky" vind ik het hoogtepunt hierop gevolgd door "At the Chime of a City Clock".

3 prachtige albums heeft Nick Drake ons nagelaten. Het debuut "Five Leaves Left " vind ik het beste, deze "Bryter Layter" en "Pink Moon" doen er nauwelijks voor onder.

Zijn pianospel op Northern Sky is het mooiste wat hij ooit gedaan heeft en dat wil wat zeggen.

Eerste luisterbeurt viel wat tegen. Ik voelde het wat minder dan Five Leaves Left en Pink Moon. Dat het hier en daar wat jazzy werd vond ik vreemd genoeg wel jammer. Naar mijn mening paste Nick Drake daar niet zo bij, het klonk niet vertrouwd.

Daar is wel verandering in gekomen. Nick Drake zelf blijft fantastisch en met die dromerige teksten krijgt hij het telkens weer voor mekaar. Northern Sky is mjin grote favoriet met inderdaad prachtig pianospel en ook Hazey Jane II vind ik sterk.

4*

I never felt magic crazy as this
I never saw moons knew the meaning of the sea
I never held emotion in the palm of my hand
Or felt sweet breezes in the top of a tree
But now you're here
Brighten my northern sky -

Hazy Jane I is toch wel niet zó perfect hè. Zo subtiel. Northern Sky is hier wel de absolute Drake-topper, maar die kan ik niet altijd aanhoren. Geweldige tweede plaat van de heer Nick Drake, de derde zou 't beste worden.

Toch wel een stuk minder dan de andere 2 albums. Ik kan m'n vinger er niet op leggen, maar het mist iets wat Five Leaves.. en Pink Moon wel hebben.

Alleen vanwege Northern Sky al 5 sterren waard.

Toch maar terug naar 4*, had wat tijd nodig. Mijn grote favoriet is nu Hazey Jane II.

And what will happen in the morning when the world it gets
so crowded that you can't look out the window in the morning

Ik vind deze evenwaardig aan Five Leaves Left; het is minder duister door de poppy/jazzy insteek, maar daarom zeker niet minder mooi. De strijkers zijn vervangen door blazers, wat het in combinatie met Nick's gitaar en stem toch een unieke sound geeft. Naast natuurlijk Northern Sky is mijn grootste favoriet One of These Things First, maar het album is opnieuw sterk zonder uitzondering. 4* en op naar Pink Moon, waar ik misschien wel nog het meest naar uitkijk, want volgens wat ik hoor, is dat een diep, duister meesterwerk.

Dit is zonder meer zijn belangrijkste EN beste album. Na het uitblijven van het grote commerciële succes is het snel bergafwaarts met hem gegaan, met zijn trieste dood als gevolg.

Heb meerdere associaties bij dit album. Onwillekeurig hoor, niet specifiek gericht op inhoud van tekst of instrumentatie. Het roept bij mij soms de sfeer op van de begin jaren van America, het dromerige van de rustige nummers van Bread (of het prachtige Clouds-suite van David Gates solo). Ja zelfs bij Hazey Jane II heb ik een link met Burt Bacharach, het gevoel van de intro van Sultans of Swing van de Dire Straits, maar goed met een geweldige Richard Thompson op gitaar, is dat ook niet zo gek. Dit album is idd. rijkelijk muzikaal ondersteund. Jammer voor Nick als dit niet helemaal naar zijn smaak geweest zou zijn. Des te leuker voor mij als luisteraar, omdat binnen de 3 albums dit -die ik na Pink Moon, als de wiedeweerga heb aangeschaft- een breed scala aan muziek geeft. Nummers al Northers Sky , Fly en At the chime of a city clock, varen er wel bij. Het album begint al met een prachtige intro middels de Introduction. Eigenlijk is het vanaf dat moment een en al genieten voor mij. Wat een gemis dat deze jonge man -blijkbaar is 26 t/m 28 jaar een kwetsbare leeftijd voor veel muzikale talenten- niet meer albums heeft kunnen maken. De Jeff Buckley van uit die tijd, wat mij betreft dan. Gevoelige teksten, een breekbare stem, vooruit, een intrigerende verschijning, maken hem tot een singer/songwriter legende. Ik heb hem pas 'ontdekt', -het mooie van MM, de naam word hier en daar gedropt en blijft hangen- en ben zeer content met wat ik tot nu toe gehoord heb. Had ik Pink Moon al 5* gegeven, hier kan en wil ik ook niets anders van maken.
Het zal voor eenieder wel anders zijn, maar de volle mep geven doe ik vooral op basis wat voor een gevoel het mij geeft. Daar heeft deze jonge man wel een handje van.

Weet niet of dit hier al gezegd is, maar de titel Bryter Layter slaat op een uitspraak die Engelse weermannen zouden gebruiken op grijze dagen ("Brighter Later"). Losjes vertaald wil het zeggen "later wordt het beter". Een optimistische gedachte in Nick's hoofd die echter later zou blijken ijdele hoop geweest te zijn, met de neerwaartse spiraal na het uitblijven van het grote succes zelfs na dit album, dat een heel stuk toegankelijker is dan zowel zijn voorganger als zijn opvolger.

Ook deze blijft maar stijgen in mijn achting. Naast de door mij eerder genoemde nummers is At the Chime of a City Clock ook prachtig geworden. De schoonheid van beide Hazey Janes, The Fly en Sunday begint zich nu pas te ontluiken en de rest van de plaat volgt zeker nog. Met Poor Boy kan ik nog niet zoveel; van de 3 albums vind ik dat dat nummer het allerminst aanvoelt als Nick Drake. Die achtergrondzang bevalt me ook niet zo, maar misschien komt dat met een paar luisterbeurten wel nog. Een slecht nummer van deze man moet ik nog tegenkomen. Five Leaves Left heeft Pink Moon nu overtroffen als mijn Nick Drake-favoriet, maar deze komt in ieder geval niet ver achter. En dan moet ik nog Made to Love Magic gaan beluisteren.

Deze is echt prachtig! Nick Drake is echt een superpreformer in al zijn eenvoud.

En die stem, zo fragiel, zo vol emotie.

En dan de prachtige nummers, met schitterende teksten en met schitterende arrangementen.

Northern Sky is uitgegroeid tot 1 van mijn favoriete nummers en dit album tot 1 van mijn favoriete albums.

Spijtig dat hij tijdens zijn leven nooit zo gewaardeerd is geweest door het grote publiek, hij verdiende het!

Ik weet het niet, nadat ik twee jaar heb genoten van het intieme en melancholische Pink moon, willen deze bombastischere arrangementen me niet echt pakken. Het is zeker niet slecht, maar ik loop er nauwelijks warm voor. Vooralsnog kom ik niet hoger dan een 3*.

Had Bryter Layter blind aangeschaft, maar het deed me nog niet zoveel als de andere albums. Vandaag valt deze voor het eerst op zijn plaats na Five Leaves Left en Pink Moon eerder.

Ik ben pas bij nummer 4, maar deze luisterbeurt is nu al beter dan alle voorgaande. Gek hoe dat kan gaan. Misschien dat condities als het weer en mijn persoonlijke gesteldheid een rol spelen. Bedankt, Nick Drake!

Dat had ik persoonlijk ook. In het begin pakte het mij niet, en bleef het hangen tussen 3,5*-4*. Maar de klik kwam uiteindelijk wel. Vind het nog steeds het minste album van Nick Drake, dat dan weer wel.

Overigens was Nick Drake niet zo te spreken over dit album, het was toch iets te.. gedirigeerd, te vol van geluid. Moest ook, ze wilden hoge verkoopcijfers. Maar die bleven uit. Five Leaves Left was volgens mij ook niet echt wat Nick Drake wilde. Het was Pink Moon dat Nick Drake terugbracht tot zijn 'ware ik'. Gewoon simpel, een mannetje met zijn gitaartje. En al dat weinige oversteeg alles wat hij daarvoor had gemaakt. Pink Moon is naar mijn mening, en die van hem ook denk ik, dan ook hét Nick Drake album. Jammer dat hij dat niet heeft kunnen voortzetten..

Drake heeft ons geen groot oeuvre nagelaten, maar de paar platen die hij gemaakt heeft zijn stuk voor stuk pareltjes. Mooi in al zijn eenvoud. Sobere begeleiding, een indringende stem en puike songs over de zwaarte van het leven, meer moet dat soms niet zijn, neen.

Niet te vaak draaien want dan droog ik uit

Ik ben zo enorm blij dat ik dit juweeltje in de kans heb staan. Zodra ik de CD opzet, kan deze niet meer af. Geweldige songs, een prachtig stemgeluid ook. Dit is één van de beste albums ooit gemaakt.

inderdaad schitterend album vol emotionele prachtsongs, met een breekbare stem gezongen en ondersteund door magnifieke strijkersarragnementen. Mijn favoriete nummers op dit album zijn naast de klassiekers Northern Sky, One Of These Things First en At The Chime Of The City Clock, ook Sunday en Hazy Jane I.

Fantastisch album, zoals Nick Drake ze eigenlijk alleen maar heeft gemaakt. ('t Zijn er niet veel geweest, maar het werk dát 'ie afleverde was briljant)

One Of These Things First, At The Chime Of The City Clock en Northern Sky zijn toch nummers die toch een grootse indruk op me hebben achtergelaten. Wat was deze man geniaal..

Nick Drake

Dit bevalt me stukken minder dan zijn eerste plaat.. wat een verschil met de uitbundige perfectie van een act als Bowie, dit is klein in opzet, maar ook klein in concept helaas. De nummers zijn stukjes verfrommelde papier waarop Drake zijn tekstjes schreef en de diepgang vind ik redelijk matig, de begeleiding nog minder. Jammer, altijd een srtiest geweest waarin ik wad geïnteresseerd, omdat juist diezelfde Bowie en Robert Smith van The Cure dit altijd als een soort voorbeeld zagen, maar bij mij is het effect kennelijk uitgewerkt. Ingehaald door de tijd? Gewoon niet krachtig en overtuigend genoeg? Wie zal het zeggen?

Niet krachtig en overtuigend genoeg?

Dit is juist één van de krachtigste en overtuigentste platen ooit gemaakt. De emotie die Drake in zijn nummers legt, is bijna tastbaar.

Je moet David Bowie ook niet met Nick Drake vergelijken, want het zijn 2 verschillende preformers in 2 verschillende genres.

En weinig diepgang in de teksten? Luister hier maar eens naar als je s'nachts alleen op je kamer bent in een dieptrieste bui. Dan zal je het misschien beter 'begrijpen'.

Of misschien is de emotionele overload die dit album herbergt, zowel tekst, zang en muziek, niks voor jouw.

Misschien is dit te ingetogen voor Orbit's smaak. Snap de vergelijking met Bowie ook niet echt eigenlijk.

Ik zou Pink Moon eerder willen classificeren als ingetogen. Dit album is veel meer georkestreerde folk, nog meer dan Five Leaves Left.

Even over de matige diepgang in de teksten.. Luister eens heel goed naar At the Chime of a City Clock wil je.

Voor Drake-begrippen is dit inderdaad een nogal rijk gearrangeerde plaat, Pink Moon is veel kaler. Daar hoor je bijna alleen maar Drake op zijn gitaar... Maar dat betekent nog niet dat dit helemaal geen ingetogen album is, zeker als je het vergelijkt met welk Bowie-album dan ook.

Ik vind Nick Drake eigenlijk altijd ingetogen klinken, iets waardoor ik de man erg op prijs stel. Op Pink Moon komt deze ingetogenheid voor mij het mooiste en beste uit de verf, maar van deze plaat kan ik ook zeker genieten.