Arctic Monkeys - Favourite Worst Nightmare (2007)

Het debuut was voor mij een instant classic. Favourite Worst Nightmare kan ik niet zo goed over oordelen. Alle songs vind ik los erg sterk, gemiddeld beter dan het debuut. Maar het geheel vind ik weer zwakker dan Whatever People Say I Am, That´s What I´m Not. Ik houd het album voorlopig op welverdiende vier sterren omdat de nummers sowieso niet onder doen voor elkaar.

een veel betere cd dan het eerste album vind ik. dit is een toppertje, als je hem maar vaak genoeg luistert.

Dit is een album waar ik in het begin erg aan moest wennen, de stijl t.o.v. Whatever People Say... was wat veranderd en alles zat veel strakker inelkaar, van de afzonderlijke nummers tot de totale productie. Toch is dit een album dat ik helemaal heb grijsgedraaid, en waar ik nogsteeds regelmatig van geniet. Ik heb sowieso het idee dat het een cd is die beter word naarmate je er meer naar luistert, maar dat kan aan mij liggen!
In ieder geval mijn grote favoriet!.

Met deze plaat bewezen de poolaapjes voor mij dat ze niet 'just another hype' van de Britse muziek pers waren. Het debuut was al erg fijn. Strak gespeelde britpop die zich qua dynamiek wat mij betreft al onderscheidde van de middelmaat. Op deze plaat is dit alles nog eens verder uitgekristalliseerd. Alleen staan hier wat meer rustige nummers, die langzaam naar een climax toewerken op. Turner is echt een top vocalist. Zijn stem is erg prettig om naar te luisteren, en zijn lyrics en manier van zingen (het lijkt afentoe wel een beetje op rappen ) zijn origineel te noemen. De drummer mept er verder ook lekker op los Favorieten zijn het reeds veelvuldig genoemde Fluorescent Adolescent, Old Yellow Bricks en de bloedmooie afsluiter.

Heb hem toch ook maar eens in huis gehaald en gelijk de moeite genomen om eens te stemmen. Wat mij betreft net dat tikkeltje minder dan het debuut, maar een absoluut waardige opvolger, waar erg veel heerlijke Monkeys-nummers opstaan. Vrij onmiskenbare stijl hebben de heren in twee/drie jaar tijd toch al opgebouwd!
Favorieten zijn (ja, ook hier) Fluorescent Adolescent, Old Yellow Bricks en Teddy Picker, maar eigenlijk zitten er geen uitgesproken zwakkebroeders tussen op dit album.

4*

Geen EP's meer ná Teddy Picker?

Volgens mij hebben ze geen singles meer uitgebracht verder. Meestal gaan de EP's samen met singles bij deze band. In vind 3 singles van 1 album ook wel genoeg hoor. Al zou ik wel willen zien hoe Do Me A Favour het doet in de charts.

Eindelijk ook mijn volle vijf aan verbonden en enkele banken vooruit in mijn top 10. Deze band is één van de meest geruchtmakende van het moment waarbij ze enerzijds overladen worden met lof en awards terwijl anderen dan weer opvallend vaak het woord "overgewaardeerd" in de mond nemen als ze het over Arctic Monkeys hebben. Die laatste groep wordt toch aangeraden om dit edelsteentje nog eens vanonder het stof te halen. Viriel is hier het ordewoord hoewel de songs opmerkelijk melodie-gericht blijven. De aanstekelijke nummers die Turner en z'n maats uit hun mouw schudden zijn vaak opgebouwd volgens het "loud-quiet-loud"-principe waar Pixies al mee scoorden waarbij furieuze tempoversnellingen worden afgewisseld met zachtere passages. De razernij rammelt wat minder dan op het debuut en ook de liedjes zelf lijken een subtielere opbouw te genieten. Daarom vind ik Favourite Worst Nightmare dan ook nog een pàk beter dan Whatever People Say I Am, That's What I'm Not. Ook de (licht galmende) zang van Turner is hier meesterlijk, om nog maar van 's mans heerlijke teksten te zwijgen.

Al vanaf opener Brianstrom hangt er elektriciteit in de lucht: de band knalt uit de startblokken, alsof ze op de hielen worden gezeten door de horden groupies die ze aan hun debuut hebben overgehouden. Meteen valt het heerlijke gedrum op terwijl er voortdurend geschakeld en hernomen wordt, met als resultaat een sterke single die evenwel niet tot de crème de la crème van het materiaal behoort.

Nog sterker vind ik het relaxter en zomernamiddagse Teddy Picker, vergezeld van een tekstuele sneer richting het celeb-bestaan. Nog steeds erg hoekig en kwiek, maar minder de beeldenstorm van het eerste nummer.

Groovier is D Is For Dangerous waarin Turner schippert tussen uitzinnig en onderkoeld. Net als nog wel wat andere nummers op dit album wordt de kaap van de drie minuten niet gerond en dus is de melodieënstroom die op je afkomt soms nogal kortstondig, maar op een goede manier. Geen tijd te verliezen denken de Monkeys, snel de luisteraar inpakken.

Opnieuw funky riffs in Balaclava (leuke titel overigens) dat heen en weer stuitert als een springbal op een trampoline, bijna oncontroleerbaar, maar toch is de structuur uitgekiend en zijn de vele laagjes perfect op elkaar afgestemd.

Onversneden pop vinden we terug in Fluorescent Adolescent: een magistrale, superdansbare song waarin de teksten op grandioze wijze onder de muziek zijn geplakt. Turners flow is bij wijlen onnavolgbaar en ook de meer melodische stukken scheren hoge toppen. Een van de hoogtepunten maar toch staat ie hier niet aangevinkt als favoriet, hoe goed moet de rest dan wel niet zijn??

Only Ones Who Know neemt gas terug en daarom wordt ie wel eens geskipt, terwijl het een verdomd mooi liedje is. Heel sfeervol en eigenlijk zou ik op de volgende plaat wel wat meer rustpunten willen horen want dat kan deze groep evengoed. Er ruist een retro-briesje doorheen Only Ones Who Know dat ik gaarne mag.

Eerste aangevinkte favoriet is Do Me A Favour dat zo rond het middaguur langzaam ontwaakt. De alcohol zit nog wat in het lichaam van de vorige avond en de haren ruiken nog naar sigarettenrook. Maar beetje bij beetje schieten de zaken in actie en telkens wordt er een tandje bijgestoken. Totdat Alex vanuit het niets de aarde van onder m'n voeten maait en hemeltergend mooi, op het randje van het zoetsappige "She walked away ..." inzet. My kind of song!

This House Is A Circus is dan weer meer recht-voor-de-raap en is wat opvliegender. Er wordt geen rekening meer gehouden met onze gevoelens en de band is genadeloos. Zeker een topper, maar het is het gelijkaardige If You Were There, Beware waarbij ik m'n tweede bolletje aanklik. Een kluwen van gitaarerupties en dan -pats- on est parti: die eerste zin klinkt zo ongelooflijk lekker - "If you were there, beware, the serpent soul pinchers" - wat hou ik van dat stukje!

Dan volgt The Bad Thing, in mijn optiek de minste van de hele plaat. Het begint ongelooflijk flauw en hoewel er beterschap volgt, kan de schade in de korte tijdspanne (2.23) niet meer helemaal worden goedgemaakt. Maar echt slecht is het uiteraard allemaal niet, gewoon opvallend minder na al dat fraais.

En dat ie wat fletser is, wordt nog duidelijker als Favourite Worst Nightmare besloten wordt door wederom twee parels. Eerst is het de beurt aan het aan Do Me A Favour verwante Old Yellow Bricks, dat in de toekomst het favoriete track-vinkje kan stelen van If You Were There, Beware. Eens te meer loopt de song over van de (weergaloze) melodieën, waarbij ik m'n knie vanuit m'n ooghoek zie meetappen met de aanstekelijke drums. Ik probeer 'm te bedaren, maar dat blijkt onmogelijk te zijn. Ik zal hem dan verder maar niet storen.

Het absolute orgelpunt moet dan nog komen: 505. Galmend orgeltje, enter: Turners prachtige vocalen. Gitaartje aaien, ritmesectie sluit bij. Wát een nummer.

Het grenzeloze enthousiasme over het debuut van Arctic Monkeys vind ik zonder twijfel overdreven, maar met hun tweede album hebben ze me wél volledig ingepalmd. Favourite Worst Nightmare is een schijfje waar ik altijd zin in heb, en dat zijn de beste, niet waar?

Ik sluit mij volledig aan bij de recensie van Zandkuiken. "Favourite Worst Nightmare" bevat vrijwel alleen sterke songs ("The Bad Thing" vind ik ook minder) en was de eerste dagen niet uit mijn CD-speler te krijgen en verslaat hun volgens mij overroepen debuut (dat voor de helft oor-in oor-uit liedjes bevat) met straatlengten.

Ik heb dit plaatje van deze youngsters in huis gehaald, door véél positieve recensies uit de betaalde pers.... en mij spijt het voorlopig erg.
Ik ontdek er niet veel soeps op, ik had hem als Evanshewson al zéér laag gewaardeerd, ik beloof een herkansing, maar vrees dat dit nooit echt mijn ding zal worden, ik hoor weinig melodieus sterke songs, ik hoor veel noise en weinig muziek, kijk hier kan ik voor één keer LucM eens niet volgen...

Maar ik beloof nog een poging te doen alvorens weer uit te komen bij een naar te verwachten erg lage score...

Ach, niet iedereen hoeft dit mooi te vinden, maar van alle jaren '00 platen is dit er ééntje die me doet denken aan de gouden jaren van de jaren '60/'70
Vakmanschap op compositorisch gebied, schijnbaar moeiteloos.... Alsof er geen pop- en rockhistorie valt te bespeuren....

Leuk album, maar niet alle nummers vind ik even goed. Voorlopig 3,5* wat eventueel een 4* kan worden.

Ik ben er nu uit, dit is 1 van de beste albums ooit gemaakt alle nummers zijn geweldig.

Het nummer When the Sun Goes Down kwam tot 11 in de Mega Top 50, de overige singles niet onder de 30. Het eerste album haalde plek acht en Favourite Worst Nightmare kwam op een. Of Do Me a Favour het dan veel beter zal doen betwijfel ik.

vele malen beter dan het eerste album. het klink veel meer als een compleet album dan hun vorige en met een betere afsluitnummer.

ik geef een 4,0

Hun vorige album vond ik leuker, deze klinkt solider.

Inmiddels is de dvd Live at the Apollo uit. Met bijna alle songs van deze cd er bij. Er is ook een versie met 2 lp's, dus je kan hier commentaar op geven op Musicmeter.
Hier is mijn recensie in het Engels:

First of all: I'm a huge Arctic Monkeys fan and have been to 3 live shows in clubs. They play fantastic and energetic and there's always a magnificent atmosphere.

Did they capture this with this concert film? Not at all!!
First of all: the sound is really awfull. Don't even try the 5.1 mix: it's not balanced at all (Alex Turner's voice is too soft for example) and you don't come near the feeling that you are there.

There are only a few views from the audience and you can hardly hear them. It's more like they play in their own basement. That's also the reason that I gave it still 2 stars: it still are the Arctic Monkeys, with many great songs and in this concert with some nice performances.
Put it in stereo on your headphones: that will work!

Ik heb de DVD ook gekocht. Mits een paar simpele aanpassingen op mijn tv (gewoon op 1 knop duwen eigenlijk) krijg ik een perfecte sound. En nee, het is geen plasma/HD en wat weet ik allemaal. Gewoon een simpel ding van 5 jaar oud dat nog geen 500 euro heeft gekost....

verande naar een 5 sterren

Ik bedoelde het geluid als je dat over 5 of 6 boxen afspeelt met een surround set. De geluidsmix in 5.1 is daarvoor gemaakt, maar is echt abominabel slecht. Dan kan je inderdaad beter het geluid van je tv toestel gebruiken.

Maar ik heb er inmiddels wel wat op gevonden. Als je stereo instelt als geluidmix en de mode Pl.II Movie kiest op de versterker, klinkt het over 5 boxen verdeelt nog best aardig. Gelukkig maar!

Ah ok! Ik heb niet zo'n indrukwekkende instalatie, dus begreep ook niet zo goed wat er te klagen viel.
Toch leuk dat je er wat op gevonden hebt. Het zou zonde zijn van de DVD EN de instalatie!

Ha, zo is het!

Hier ooit aan begonnen met te grote verwachtingen - door al die positieve reacties verwachtte ik me aan een nieuwe soort "The Who, anno nu", en was ik nogal teleurgesteld.
Ondertussen de plaat iets vaker beluisterd en ik moet toegeven dat deze muziek toch best zijn kwaliteiten heeft.
Die eerste plaat vind ik nog steeds "gene vetten", maar deze plaat hier heeft zijn verdiensten, beslist.
Brainstorm, FLuorescent Adolescent, Do Me A Favor en Teddy Picker doen me momenteel het meest.
Nog geen absolute topper, maar de plaat is lang zo "slecht" niet als ik in het begin vond.
Enkel idioten veranderen nooit geheel van mening.

***1/2

1. Het is Brianstorm, niet Brainstorm, als je naar het nummer geluisterd had had je dat geweten.
2. Het is Favour, niet Favor, dit is een Britse band.
3. Het is geheel nooit, niet nooit geheel. Je bent niet geheel van mening veranderd want dan was je score geen 3,5* geweest.

Gaan we wat zitten vitten, ja?
Ok, het is Brianstorm, dat is een typfout,en dat gebeurt soms. Favour ok. En ik heb gedeeltelijk mijn mening bijgesteld, als je het zo wilt stellen, ja.

Iz did un taalvorum ov museikvorum? Zeik toch niet man. Nooit geheel klopt trouwens wel, tis maar net wat je ermee wilt zeggen.

Hang niet zo de wijsneus uit Yamato!!
Over het album: In het begin vond ik dit helemaal top en draaide ik het als een malle. Maar na een periode gaat het vervelen en merkte ik dat het teveel op elkaar lijkt. Nu luister ik het nog maar weinig en als ik het luister doet het me op nummer 1, 2, 5 en 8 na weinig.

het blijft eeb meester albun,
kan niet wachten tot de nieuwe

Ik heb net het zelfde gevoel bij dit album, een prachtige plaat maar gewoon teveel van het zelfde. Spijtig msh best dat hij nu wat werk maakt met The Last Shadow Puppets.

Iemand enig idee hoe hoog dit in de top 250 gaat komen? Iemand zin om te tellen?