New Order - Movement (1981)

Even een vraagje. Ik wilde eens beginnen met de New Order catalogus, maar met welk album kan ik dan het beste beginnen? Gewoon chronologisch(dus met dit album), of op een andere manier?

Ik zou zeggen dat je met hun beste werk moet beginnen, dus met Get ready en daarna Power, corruption & lies.

hangt er vanaf. Ben je bekend met joy division, dan kan je met movement beginnen.
Ben je bekend met blue monday dan starten met PCL.
Ben je nieuw dan starten met International.
Persoonlijk denk ik dat 1981-1982, PCL en Low life de beste platen zijn. Wat opvalt is dat hun beste materiaal vaak alleen op single is te verkrijgen. Vandaar dat International ook een goede keus is.

Ja ik heb nu ook Substance, daar staan geloof ik al die singles op. 'Temptation' ken ik van de Trainspotting soundtrack en in die stijl wil ik toch wel meer ontdekken. 'Blue Monday' heb ik net even beluisterd, maar dat vond ik op het 1e gehoor een stukje minder.

Ik vind de 'Blue Monday' van Substance een stukminder dan de versie op the best of uit '94. Probeer die versie is, want 'Blue Monday' is echt wel een topper .

Substance is uit 1987; international is uit 2003 (dacht ik) en dus completer.
Bij new order moet je je wel realiseren dat ze vanaf PCL rock en dance combineerde. In de praktijk krijg je dan albums, die een aantal dance-georienteerde nummers bevatten met veel electronica en aangevuld met gitaren (blue monday, perfect kiss, true faith); anderzijds guitaargeorienteerde nummers ondersteund met electronica (crystal, krafty, regret). Dit zie je met name terug bij Lowlife, brotherhood en technique. Bij Get ready hebben ze gekozen voor de gitaargeorienteerde songs.
Smaken verschillen: ik vind blue monday uit 1983 briljant. De versie uit '88 is niet te pruimen.

Dus de versie die op Substance staat is gewoon de originele versie van Blue Monday?

Klopt.

Overigens: Temptation op Substance is niet de originele versie uit 1982. Op substance uit 1987 is een nieuwe versie opgenomen; die zit ook op de cd van trainspotting. In 1998 hebben ze dit nummer opnieuw opgenomen. En weer een geweldige versie. Staat op Retro. Temptation wordt door de meeste NO-fans gezien als het beste wat ze ooit hebben gemaakt.

Bij mij is het eerder andersom. Ik vind de '88 versie perfect, de '83-versie is me eigenlijk te langdradig. Ligt er misschien ook aan welke je eerder leert kennen.

Heb je ook zo'n uitgesproken mening over de latere versies?

Ben dit album nu aan het beluisteren en ik vind het toch wel verschrikkelijk mooi. Qua sfeer en gevoel kan dit wat mij betreft de vergelijking met de 2 albums van Joy Division aan.

De eerste nummers zijn al heel prachtig en hier is ook duidelijk hoorbaar dat de dance-invloeden al hun intrede doen (iets waar JD zelf al voorzichtig mee was begonnen met bv. een nummer als Ceremony). Truth is het eerste hoogtepunt voor mij. Chosen Time grijpt dan weer wat terug naar de JD-sound, maar is wel wat minder. Het enige nummer op dit album dat me niet echt grijpt. ICB is een nummer met een repetitief drumpatroon dat ook een zuigende werking heeft. Het gitaarwerk doet me wel aan dat van 'Isolation' denken, maar dan wat trager...

Met The Him gaat dit album voor mij de diepte in. Soms, als je het even niet ziet zitten, verlang je terug naar je jeugd waarin het leven veel makkelijker en vanzelfsprekender leek te zijn. Of zou je willen dat het allemaal anders was gelopen. Wat dat betreft vind ik de tekst hier wel herkenbaar:

"Small boy kneels humble in a great hall
He placed hands to the air above him
White circles, black lines surround me
Reborn, so plain my eyes see
This is the reason that I came here
To be so near to such a person

I'm so tired, I'm so tired"

Doubts Even Here is de volgende emotionele voltreffer. Een gitzwart nummer over verlies en verlangen:

"Memories are all that's left
I need you near to me now"

En op de een of andere manier spreekt onderstaande tekst me ook erg aan. Heb dit maandenlang onder mijn e-mails gezet:

"Deeply moved, beyond all consolation
You felt the pulse, now hear the cry"

Het afsluitende nummer lijkt wat positiever, maar schijn bedriegt. De titel Denial verraadt al boekdelen, de tekst de rest:

"This feeling inside me can't confront the decay
To fall down on my knees and resume this charade
Believe me, this distance, it's not what I need
Inside of me"

Eigenlijk doet dit album me meer dan de twee Joy Division-platen. Die heb ik ook hoog aangeschreven staan, maar op de een of andere manier spreken de desolate klanken en de thematiek op dit album mij meer aan. Het is ook alsof ze dit album hebben opgenomen in een verlaten fabriekshal met ingegooide ruiten, terwijl het buiten 10 graden vroor.

4,5* (geen 5* vanwege Chosen Time)

koud album, herken ik wel. Kil en daarom juist exciting. Slimme composities qua opzet, en ijskoud één der besten.
Movement is de topplaat van New Order.

Helemaal eens met Impuls. Movement doet me meer dan UP en Closer. Was niet zo'n fan van dat rauwe van YD.
Helaas is NO later wel iets te gepolijst geworden, een soort alternatieve Pet Shop Boys. Technique is iets voor Eurodiscoliefhebbers. Get Ready is gelukkig weer oke.

Topper!!!
Kippevel album!! Niet veel platen die ooit uitgebracht zijn waar ik ALLE songs even sterk vind!!

Wat betreft Temptation, de 12" hiervan is nog mooier, hangt nog een soort PCL/Movement sfeertje in, later is het nummer meer gepolijst.

Een plaat waar nog heel duidelijk en zwaar de geest van Joy Division doorheen waart. Hij doet eigenlijk nauwelijks onder voor Closer.

Ik vraag me af of ik het wat New Order betreft hierbij zal laten, want ik begrijp dat ze alleen maar meer de rock-dance kant zijn opgegaan. Ik ken verder alleen het nummer Blue Monday en da's wat mij betreft vrij overbodige eighties pop.

Wellicht zou je weer aan kunnen haken bij Get Ready? Als je Blue Monday niets vindt, dan kun je New Order van de paar albums hier na wel links laten liggen in ieder geval.

Nou ja, als hij meer naar de Joy Division-kant neigt, kan hij het waarschijnlijk het best laten bij deze plaat. Get Ready is misschien wel het gladste dat ooit mijn oren is binnengeglibbert en in dat opzicht eerder het tegenovergestelde van Joy Division.

Opvolger Power, Corruption & Lies vind ik ook nog vrij donker. Low Life, het daaropvolgende album, is al aardig mainstream (ondanks de titel erg "licht").

T onheilszwangere zit er bij PC & L zeker nog in, maar inderdaad doen de dansritmes hun intrede. Dat gebeurt echter op zeer geloofwaardige en ook trendsettende wijze hetgeen de transformatie van doemwave naar dance en terug naar rock alleszins geloofwaardig houdt en imo verre blijft van berekend opportunisme. Blue Monday was nb bijna het failliet van Factory Records. De verpakking was zo duur dat een ingecalculeerd verlies per verkocht exemplaar werd geleden. Alleen had niemand rekening gehouden met die enorme verkoopaantallen.

Ik merk trouwens dat t cool is om dit album beter te vinden dan UP en Closer. Dat is het natuurlijk niet, maar een alleszins prachtige "tussenplaat"is het zeker en een van de hoogtepunten uit het New Order werk.

Wat kun je toch af en toe ontzéttend gelijk hebben, vandeGriend

Hij heeft dan ook echt verschrikkelijk veel verstand van muziek.

Je bent toch geen undercover muziekjournalist?
Het is niet cool, maar een kwestie van smaak. That's all.

ik had het genoegen blue monday te leren kennen voordat het de hitlijsten bereikte (versie '83). Mooie tijd dus, want overal hoorde je dit m.i. briljante experiment.
Dus mix uit '88 vind ik nogal popie jopie, met die lullige samples. Het mooie van de '83 versie was de kruising tussen het afstandelijke, koele geluid van new order en het komkommerciele discogeluid.
Blue monday hardfloor mix vind ik wel weer aardig. Beetje underworld-achtig. Maar ja, al die andere mixen (er zijn er 10tallen) wat moet je er mee.

Ik geloof dat die hardfloor is de enige die ik verder ken. Daar vind ik dan weer niet zoveel aan eigenlijk.

Overigens ben ik de '83-versie wel meer gaan waarderen in de tussentijd.

Mooi gezegd, maar ook voel met Premonition mee.

JD was bij tijden zo heftig dat het niet te harden was.
"This is the crisis I knew how to come"
Movement is meer een terugblik en daardoor toegankelijker.

Brilliante tussenplaat, inderdaad.

dit album zou een waarschuwingssticker moeten hebben: opgepast!, bevat briljante nummers en bloedmooie desolate klanken.
ik betrap me er vaak op dat ik 'Doubts even here' vier, vijf keer achter elkaar draai.

Zeer hoge verwachtingen bij deze plaat, maar deze zijn zeker en vast niet ingelost. Laat ik maar met het positieve beginnen; doubts even here, the him en truth zijn sterke nummers, de teksten zijn vrij donker en verwijzen vaak naar de zelfmoord van Ian Curtis.
Tot daar het positieve, de overige nummers vind ik vrij matig. De muziek is behoorlijk monotoon, bij de meeste nummers kan ik weinig melodie ontdekken. Uitspraken als 'lijkt wel gemaakt in een koude hal zonder ramen', 'even sterk dan de JD-platen' en 'bloedmooie desolate klanken' kan ik helaas niet plaatsen bij deze plaat. De stem vind ik ook niet bepaald een pluspunt.
Ik hoop dat hij nog wat kan groeien (zovaak heb ik hem nog niet gehoord), maar Low-life vind ik toch een stuk beter dan Movement (PLC moet ik nog beluisteren)

Hoe heb ik mij amper twee maand geleden zo negatief durven uitlaten over deze plaat? Een schande. Misschien dat ik al iets goed maak als ik meteen zeg dat doubts even here gewoon één van de mooiste nummers allertijden is. Deze plaat moet je een aantal keer goed beluisteren, pas dan ga je schoonheid van de nummers inzien, en de 'desolate klanken' waarderen. Prachtige geluidseffecten (als ik deze draai of een JD-plaat worden mijn poezen soms gewekt uit hun slaap door de merkwaardige geluiden).
Neem nu het tweede deel van The Him, dat is subliem, meteen gevolgd door het hypnotiserend mooie Doubts even here.
Van 3,5 naar 4,5 (wie weet zit er ooit nog meer in)

Het is gebeurd; Movement is mijn top 10 binnengedrongen.
Dit album heeft alles van een waveklassieker, donker, melancholiek, opzwepend, euforisch (klinkt raar, maar roept dat sporadisch wel bij me op).
Wat ik me steeds bij deze plaat afvraag is of Joy Division deze plaat had gemaakt met Ian Curtis. Ik denk zelf van niet, Movement is meer melancholisch dan depressief. Er is tussen al het duister nog wel een sprankje licht te bespeuren. Daarom vind ik deze plaat genietbaarder dan bv Closer en ook muzikaal gevarieerder.
Een mooie synthese tussen electronica en gitaar/bas.
Topplaat!

Die top 10 van jou, ik moet oppassen dat ik niet exact dezelfde top 10 krijg . Heaven up here en Urban hymns staan aan mijn deur te kloppen, en ook movement en without you I'm nothing staan bij mij zeer hoog. Gelukkig vind je Medusa maar niets .
Maar Movement is inderdaad een prachtplaatje, ik zal niet zeggen dat ik het beter vind dan Closer/UP, maar op één of andere manier begin ik hem liever te beluisteren.

Ga deze ook maar eens aanschaffen denk ik.. sowieso een erg sterk muziekjaar en de omschrijving van Joy Division maar beter beluisterbaar bevalt me wel