New Order - Movement (1981)

We kunnen ons wel ergeren aan de prijs van die box, maar in zekere zin is het wel verklaarbaar. Veelzeggend is de vergelijking met de oudere generatie NL profvoetballers zoals Willem van Hanegem, hoe goed ze ook waren, destijds verdienden ze slechts een fractie van wat thans wordt verdiend. New Order was de bestverkopende band van Factory, alleen heeft de band er heel weinig van gezien: alles werd geïnvesteerd in The Haciënda, buiten medeweten van de band. Het lot van de Hacienda, faillissement, is algemeen bekend. Eea staat uitgebreid beschreven in James Nice, Shadowplayers, The Rise and Fall of Factory Records.

Op de grote platenbeurs in Utrecht (november 2018) liet Peter Hook zijn NO en JD memorabilia veilen (oa een rijbewijs uit die tijd); daar zat ook een overzicht bij van verkochte albums. Mocht helaas geen foto maken!

Het meeste is al in huis, dus nee het gaat zeker langer duren dan 129 dagen, oeps 145 dagen

€ 109,- bij Bol, toch?

Komt al dichterbij

Voor 3cd's. Belachelijk duur.

"De Movement box set bestaat uit het originele vinyl met zijn oorspronkelijke hoes ontworpen door Peter Saville, de originele CD in replica mini album hoes, een bonus CD met nooit eerder uitgebrachte tracks, een DVD van live shows en TV optredens en een hard cover boek."

Een LP, 2 cd's, een dvd en een boek.

Oké dan begrijp ik de prijs beter maar het blijft duur. Ik heb dit album ooit gekocht eind jaren 80 voor 18 gulden en later op cd voor 10 euro. Maar nu over het album; het gemis van Ian Curtis is duidelijk hoorbaar hoewel ze van naam zijn veranderd is dit eigenlijk nog Joy Division. Pas later zou New Order een eigen geluid gaan krijgen. Ik vind dit hun beste niet omdat de liedjes zo uitzonderlijk goed zijn maar omdat ze na de tragische dood van hun frontman niet opgegeven hebben. Dáár zit vooral mijn waardering voor dit album. De mooie productie van dit album door Martin Hannett maakt dit album voor wat het is en zal blijven. Een prachtig memorabel document in de geschiedenis van rockmuziek!

Het poëtische is verdwenen. Qua sound gezien zeker nog raakvlakken met Joy Division. Vooral het overdonderende gevoel overheerst. Dit is het muzikale bidprentje, een eerbetoon aan Ian Curtis gericht, waar onzichtbaar maar een woord domineert WAAROM??

De nieuwe box zal me worst wezen. Ik heb het album op vinyl (originele continentale persing) en op 2CD deluxe. Heb Procession en Temptation op 7" (originele UK persing), Everything's Gone Green en Temptation op 12" (originele continentale persing). Ceremony vind ik nog wel eens tegen een betaalbare prijs.

En ik heb alle non-album tracks ook nog eens in optimale remaster (onofficiële release).
Voor de aardigheid ook nog wat mp3's van hun eerste optredens (met een paar unieke tradks).

Als je zoals ik graag een collectie aanlegt in de breedte, kan je het je budgettair niet veroorloven om ook nog eens al die superdeluxe boxen te gaan kopen. Ik heb er van geen enkele artiest eentje in huis. Desnoods (als ik het echt de moeite vind) download ik het wel ergens van het net. Ik vind dit ethisch kunnen aangezien ik de meeste van die dingen toch al op vinyl album of single heb. Ik heb er dus al wel eens voor betaald.

Ter gelegenheid van de aanschaf van een nieuwe phono-versterker dit album, in originele persing, weer eens tevoorschijn gehaald en gedraaid.

Voor een album dat ruim 35 jaar oud is, klonk het opvallend fris en to-the-point. Vinylisten zou ik daarom adviseren op zoek te gaan naar een goede oude persing en daarin je duiten te stoppen; cd-afficionado's om de dubbel (collector's edition) van Movement te kopen (ca 15,- bij Amazon, tweedehands).

is er verschil tussen de engelse en de continentale persing van movement ?

Ik heb de continentale en ben er zeer tevreden over. Maar vergelijken kan ik dus niet.

Dit album ademt een bijzonder kille en naargeestige sfeer uit.

Een rouwalbum. Het jaar ervoor besloot Ian Curtis een einde aan zijn leven te maken.
Verstandig en ook dapper genoeg besloten zijn collega's onder New Order verder te gaan.
Het is dan ook een donkere plaat. Maar de Joy Division albums zijn ook niet bepaald vrolijk.

Maar eens aangeschaft. Blijft een fantastische plaat.
Had de 3e Joy Division kunnen zijn, maar dan zonder de zang van Ian Curtis.
Hoe meer je 'm draait hoe beter ie wordt lijkt het wel.
Ik ben minder bekend met hun latere spul, maar deze en Power, Corruption & Lies horen zeker in de collectie.

Staat hier nu ook op Fantastische muziek id, als een soort deken over je heen, heerlijk!

Technique, bikkel2, Technique uit 1989, later spul, maar natuurlijk niet later als iets uit de jaren 00 of 10

Die ga ik checken luigifort. Thanx!

Van Movement naar Technique is een grote sprong.

Ik zou Low Life niet overslaan. Brotherhood mag je wel skippen.

"Latere spul" tja, als je *** schijven van deze band in huis hebt, word je niet blij van zo'n aanduiding. Mijn advies: koop de dual disk versies, t.m
Technique - dat loont met de 12"s erbij. Soms zijn die interessanter vwb tijdsbeeld/actualiteit
Get Ready is meer gitaargedreven/rock en Waiting meer pop.

Thanks voor de info mannen.

Van de New Order albums, is dit mijn minst favoriete. New Order had de ondankbare taak om een leven te leiden na Joy division. Ze proberen op Movement nog iets teveel uit de post-punk as van Joy Division te herrijzen, maar weten wat mij betreft dat niveau niet te behalen. Later zullen ze ook een zoveel interessantere richting in slaan, die hier al met vlagen hoorbaar is. De zoektocht naar de eigen identiteit kwam later gelukkig goed.

Nadat ik na ruim 3 decennia eindelijk om was om het voor mij bijna ontoegankelijke Joy Division album uit 1979 tot een soort van meesterlijke status te verheffen ga ik mij nu maar eens verdiepen in de eerste 3 albums van dit duo. Kon de albums alleen van de hoezen en het nummer Blue Monday. Maar zekers weten dat hier meer vakmanschap achter zit dan alleen de hit.

De muziekfragmenten op muziekweb konden bij al overtuigen. Alvast een score 4.

Zodra de CD op de mat ploft kom ik hier nog op terug.
Wordt vervolgd.

Bernard Sumner
Peter Hook
Stephen Morris
Gillian Gilbert

Ik tel er toch echt vier?

Bedankt voor de correctie, weer wat geleerd. Nu nog de albums volledig beluisteren zodra ze binnenkomen.

Als je de mogelijkheid hebt, zou ik zeker gaan voor de 2cd Collector's Edition (t/m Technique), evt. tweedehands; die bevatten nl de non-album 12"s releases van vlak voor en na het album (in dit geval o.a. Ceremony, de eerste single, Temptation en Everythings 's Gone Green, zie bonus-tracks 9 t/m 18).

Mij viel al op dat er veel verschillende versies op discogs te vinden zijn. Ken de albums vooral dat het een mix is tussen new wave en electro. latere albums zo na 1987 gaan meer richting ''dance''.
Mijn interesse gaat vooral uit van de eerste 3 albums daar deze toch meer in mijn straatje passen qua new wave en vroege '80 jaren Britse pop.

Voorkeur gaat toch vooral uit naar de oude jaren 1985/86 CD releases die uitgebracht zijn het Factory label made in France.

En juist daarom is het zo mooi!

Waarvan één echt duo die met elkaar samenleven en muziek maken (The Other Two) en een duo die elkaar altijd de hersens insloegen

Ik herinner me winters toen ik mezelf enkel kon opsluiten (lees het aub minder depressief dan ik het schrijf) met deze plaat. Het moet ergens midden de jaren '00 zijn geweest toen ik voor de eerste keer kennis maakte met Movement, maar het was pas met het kopen van de Remaster een aantal jaren later dat de rijkdom van het klankenpalet helemaal tot me door drong.

Het is dan ook moeilijk om iets objectiefs over dit album te schrijven; de juiste woorden vinden is een onmogelijke opgave; desolaat, bovennatuurlijk en transcendentaal zijn de eerste drie termen die me te binnen schieten, bovenal bloedmooi als een goede vierde.

Op dit album lijkt 'iets' aanwezig wat moeilijk te vatten is. Dat gebeurt reeds gedurende de eerste noten van het openingsnummer, hoewel DNE daarbuiten het meest standaard pop-rock nummer van de LP is.

En dan komt het onwezenlijke Truth. Je kijkt doorheen de ogen van een persoon die beslist heeft zich van het leven te beroven tijdens een laatste wandeling richting ouderlijk huis. Ijskoude synths, een mondharmonica, twee korte evocatieve verzen en een implosie van gevoelens zich vertalend in een delosate feedback als refrein. Dit nummer is, nouja, gewoon onwezenlijk.

Dat unheimliche sfeertje zit zowel in teksten als muziek en zal de plaat niet meer verlaten. Het bereikt haar hoogtepunt tijdens het nummer 'The Him'; verhalend over rituelen en witte cirkels zoekende naar de onschuld van jeugd/kindertijd. De teksten lijken als in een trance geschreven en het instrumentale sluit daarbij prima aan. Hoewel reeds -tig keer gehoord schrik ik nog steeds op als tijdens The Him na een korte pauze de instrumenten opnieuw hun intrede doen. Een moment dat ik reeds zovaak heb trachten te grijpen, en toch, keer op keer opnieuw word ik verrast.

'Doubts Even Here' sluit hierop aan, die mooie gesproken outro van Gillian met religieuze ondertoon.
Als ik denk, praat en schrijf over dit album moet ik ook voor mezelf tot de conclusie komen dat dit haast een religie is (geweest) veeleer dan een album dat ik zomaar gewoon graag hoor.

Tijdens de winters waarvan sprake ging ik voor full experience; de songs op de bonus cd zijn me even heilig alsook de live registraties vanuit die periode. De bijna panic attacks van Summer, het zo gedreven drumwerk van Morris; dit was zoveel meer dan zomaar muziek. Alles uit die korte vroege periode van New Order incl. de Turn The Heater On cover en de eerste Peel Sessions. Die speciale sfeer is verloren gegaan toen PC&L op de markt kwam. New Order bleef een leuke band, maar de magie van de eerste dagen kan ik niet meer terug vinden in later werk.

Volgens critici is dit niet hun beste plaat wegens nog te weinig eigen identiteit, naar mijn mening is het net die zoektocht in combinatie met een collectief verwerkingsproces dat voor iets uitzonderlijks heeft gezorgd. Dat het de stempel 1981 draagt - er was toen echt iets in de muzikale lucht- maakt Movement voorts helemaal tot wat Movement geworden is.

Een monument.