New Order - Movement (1981)

Ik had dit kunnen schrijven….

Hier kan ik het mee eens zijn behalve dan dat New Order pas in de jaren '90 een "leuke" band werd.
In albums als PC&L en LL zit nog voldoende magie en zielenpijn al is hun sound inderdaad veranderd.

Het euvel van dit album vind ik toch de erbarmelijke productie van Hannett. Dit had zoveel beter gekund. Vooral ook een stuk warmer. Mijn 4* zitten vooral in de bonustracks. En het summum van de vroege NO was m.i. Factus 8.

Dit is goud: Taras Shevchenko

Welnee, productie is (over the) top!

Vooral LL is ook een fantastische plaat hoor, je zal me niet het tegendeel horen beweren. Om het punt te staven dat ik maak; vergelijk de Peel sessions versie van We All Stand eens met de uiteindelijke versie op PC&L. Wat zeer vroege New Order voor mij uniek maakt is de gave om met enkele noten die crescendo gaan die aparte ruimtelijke sfeer neer te zetten. Met drie/vier noten kunnen ze echt iets oproepen. Dit gecombineerd met de echo op de bas van Hook, de typische '81 soundscapes (je hoort deze ook op OMD's A&M), de mysterieuze achtergrond vocals van Gillian etc. En op/vanaf PC&L lijken deze elementen verdwenen of weggemixt bij de productie. Dat ruimtelijke/minimalistische/introspectieve is er gewoon niet meer.

Neem nu Turn The Heater On & Too Late; dat zijn typisch nummers waarin wat ik hierboven schrijf op de voorgrond treedt. Heater kan wat mij betreft 24 uur blijven doorgaan.

Ik ken ook geen andere band die dat gelijkaardige effect met een aantal subtiel gekozen noten kon/kan bereiken. Misschien een vreemde vergelijking, maar The XX had die gave deels ook (helaas een band met tenenkrommende teksten en dito zang waardoor hun werk niet overeind is gebleven).

Ik begrijp je punt volkomen. Toch vind ik Movement net iets meer atmosfeer dan songs. De songs op de twee volgende albums zijn beter. De symbiose tussen beats, synths en snaren is op PC&L gewoon subliem. Voorbeeld bij uitstek is Ultraviolence dat voortdurend balanceert tussen dance track en rock song. Op LL maakt die symbiose plaats voor meer diversiteit tussen de songs onderling: van Sunrise tot Elegy zeg maar. Daarom is de volgorde voor mij PC&L, LL en dan M. Maar zonder twijfel een memorabel podium.

En wat de link met OMD betreft: kijk ook eens naar de ontwerpgelijkenis
tussen de hoes van Movement en Architecure & Morality (beide Peter Saville).

Het zou goed kunnen dat ik dit debuut van New Order nog vóór de twee “voorgangers” hoorde, het tweetal albums van Joy Division. Movement kwam ik waarschijnlijk als eerste in de dorpsfonotheek tegen, realiseer ik me nu.
Deze puber worstelde met puistjes, onzekerheid en verlegenheid, maar maakte een begin met het vinden van zijn weg naar volwassenheid. Muziek was daarbij mijn therapie en uitlaatklep, met teksten waarin ik mij regelmatig herkende en waarmee ik gelijktijdig mijn matige begrip van de Engelse taal verbeterde. Qua genres hield ik het vooral bij metal en new wave; in de ogen van velen waren dat tegenpolen, maar ze raakten mijn persoon.

Met Movement kon ik echter niet veel. Weinig gitaarwave en al helemaal niet scheurend; veel synthesizers en bovendien drumcomputers. Ik vond de zware gitaren van voorheen mooier. De hoes vond ik ronduit lelijk, al was het dan wel bijzonder dat het in dik karton was geperst, de muziek in dik vinyl geklonken. Met non-figuratieve kunst had ik echter niks.
New Order was qua sfeer weliswaar duidelijk een voortzetting van Joy Division, zo merkte ik, maar met de digitale geluiden en de stem van Bernard Sumner hoorde ik vooral een lichte versie van hetgeen ze voorheen deden. Geen enkel nummer zette ik op cassette.
Jammer dat ik niet via een tijdreis naar mijn zolderkamer kan reizen. Ik zou mij eerst uitleggen hoe hij kan genieten van de melodieuze baspartijen van Peter Hook en dat ik daarin gelijkenissen met het werk van Jean-Jacques Burnel bij The Stranglers hoorde. Daarna zou ik hem op de overeenkomsten met andere synthesizerbands wijzen, om vervolgens te benadrukken dat New Order daar zijn eigen ding mee deed. ‘Draai die plaat vaker, hij wordt beter bij elke draaibeurt!’ zou ik Puistenronald voorhouden.

Dreams Never End ontstond kort na de dood van frontman Ian Curtis, het was het enige nummer dat ik kon waarderen. Nu geniet ik van veel meer. In Truth ontmoeten een scheurende gitaar en drumcomputer elkaar, in Senses en Chosen Time horen we in de drumcomputers voorbodes van house in combinatie met de nodige gitaar- en digitale effecten.
Op de B-zijde is in ICB een fijne hoofdrol voor de bas van Hook. Na het ingetogen The Him en het sferische Doubts Even Here waarop naast Sumner de stem van nieuw bandlid Gilian GIlbert klinkt, sluit het uptempo en van een rammelgitaar voorziene Denial de plaat af.

Het zou hun laatste album zijn met producer Martin Hannet, die uiteindelijk tijdens de opnamen van non-albumsingle Everything’s Gone Green vertrok. Sumner in de biografie Confusion (2007) van David Nolan: “Fact he walked out halfway through the mix because Hooky and me asked him to turn the drums up." Sinds 2008 ook verkrijgbaar in een speciale 2cd-versie met nuttige extra tracks.

Wat een details miste ik in de winter van ‘81/’82… En ook al houd ik nog steeds niet van abstracte kunst, de balken en stippen op de hoes passen naadloos bij de sfeer, waar nog altijd recessie en uitzichtloosheid klinken, mét de constatering dat kunst een uitweg biedt.
Sumners stem verveelt mij sneller dan die van Curtis, maar smelt hier wonderwel samen met de muziek; eigenlijk zou ik de twee zangers niet moeten vergelijken, maar als tijdgenoot ontkom ik daar niet aan…

Muziek was ook hun therapie en de ontwikkeling die de groep hier doormaakte, bewees dat de resterende bandleden niet in verdriet waren gestold. Wellicht mede doordat een dame hen nu vergezelde, van wie een andere uitstraling moet zijn uitgegaan dan van Curtis.

Gek genoeg vond ik dit indertijd eerder goed (en dus beter) dan Joy Division. Nou, ja, gek, er is op zich niets mis met deze plaat, en ik kon toen beter overweg met de naar achteren gemixte en daardoor subtielere zang van Bernard Sumner dan de in-your-face-somberheid van Ian Curtis die op mij wat te gemaakt overkwam. Geen flauw idee waarom ik toentertijd niet gevoelig voor JD was, of het moet iets te maken hebben gehad met het feit dat veel mensen waar ik totaal geen klik mee had opeens met Unknown pleasures wegliepen. Hoe dan ook, inmiddels ben ik wat Joy Division betreft helemaal óm, maar het debuutalbum van New Order ben ik daardoor gelukkig niet minder gaan waarderen, want het blijft een knappe plaat waarop het geluid van Joy Division niet is losgelaten maar wel verrijkt met wat anders gebruikte synths èn doordat het geheel een iets zwaarder fundament lijkt te hebben gekregen. Het aanstekelijke duister van met name de twee hoogtepunten Truth en Dreams never end werkt nog altijd goed, en als ik nu Chosen time hoor is de stap naar wat hierna kwam niet eens zo héél groot (en in ieder geval kleiner dan hoe ik het toen ervoer, want vanaf Blue Monday en Power corruption and lies was de lol er voor mij meteen helemaal af).
        Indertijd gekocht in wat vermoedelijk de allereerste CD-versie was. Ik heb het altijd jammer gevonden dat daar niet de twee kanten van de Ceremony-12" op stonden, want tjonge jonge wat heb ik de briljante B-kant daarvan In a lonely place veel gedraaid. Als die twee nummers er bij waren geperst was dat misschien nog wel een compensatie geweest voor het feit dat op mijn CD de allereerste seconde van Senses ontbreekt, zodat je heel vervelend middenin de eerste maat valt. Schurft!

Ik heb dat opgelost door mijn eigen versie te maken.

FILE 1

01. Dreams Never End
02. Truth
03. Senses
04. Chosen Time
-
05. I C B
06. The Him
07. Doubts Even Here
08. Denial
+
09. Cemerony - single
10. In A Lonely Place - b-side
11. Temptation - single
12. Hurt - b-side

FILE II

01. Ceremony I
02. In A Lonely Place I
+
03. Procession
04. Everything's Gone Green
05. Cries And Whispers
06. Mesh
+
07. Temptation
08. Hurt
+
09. Truth - Peel session I
10. Senses - Peel session I
11. I C B - Peel session I
12. Dreams Never End - Peel session I

Voor mij is dit nog steeds de beste New Order plaat. Ongetwijfeld uit hun meest donkerste periode als een band na het verlies van Curtis. De albums P, C & L, Low-Life en Technique die na Movement kwamen doen het veel minder voor me ondanks hun status. Ik zie New Order nog steeds als een band die geweldige singles uitbracht gedurende de jaren 80. En of ze geweldige singles uitbrachten! Denk maar aan Procession, Temptation, The Perfect Kiss, Blue Monday/The Beach en Bizarre Love Triangle om er een paar op te noemen. En Ceremony hebben ze op een eervolle wijze heruitgebracht.

Klein meesterwerkje. New order op hun donkerst, daarna werd het allemaal wat luchtiger. Ook nog goed maar dit album is toch hun beste na power corruption and lies.
ICB is een prachtug eerbetoon aan ian curtis.

op een of ander manier ligt dit album voor mij in het verlengde van Bowie's Heroes en Iggy Pop uit die tijd. Eind jaren 70, desolaat, compromisloos. Heel Joy Division zit ertussen natuurlijk. Dit lijkt een soort afsluiter uit die tijd.

Ik ben dus vanuit Joy Division doorgelopen hierheen. Erg tof album met duidelijk de naweeen van- in het bandgeluid maar hier en daar wel wat rommelig, vind ik. Hoe dan ook zijn de grooves geweldig, moeilijk te becijferen.

Ik ben altijd meer een New Order adept dan een Joy Division adept geweest. Nooit echt mijn band geweest dat hele Joy Division, is natuurlijk vloeken in de kerk maar het is wat het is. Ik kan Joy Divison nu meer waarderen maar het zal nooit echt mijn ding worden. Ik was destijds wel onder de indruk van dit New Order album maar vond het wat rommelig en te inconsitent.Daar denk ik nu iets anders over maar de 3 opvolgers van dit album (Power, Corruption & Lies, Low-Life en Brotherhood) blijven favoriet en ook Get Ready uit 2001 blijft top. Movement blijft echter ook lekker om af en toe te draaien en doet ook weer terug denken aan de vroege jaren 80 en de goede herinneringen daaraan. Een welverdiende 4 sterren!

Dit bericht had ik al eerder geplaatst, maar toen was het verplaatst naar discussie, aangezien het ging om een bepaald concert. En dat gaf verwarring met een ander concert in Rotterdam 1,5 jaar eerder.
Dus hier de enigszins aangepaste versie.


Hier ga ik echt terug naar mijn jeugd. De donkere jaren 80, met depressieve muziek. De muziek uit de jaren 70 werd begraven (Pandora festival) en de punk/new wave nam het stokje over. Joy Division was de band die de sfeer van deze no future tijd het beste in tekst en muziek verwoordde. De dood van Ian Curtis betekende het eind van JD en dit album van New Order was het vervolg. Het ademt nog Joy Division uit en Ian Curtis is ondanks zijn overlijden nog aanwezig. Wat te doen als achtergebleven leden. Deze plaat is een afscheid van de Joy Division tijd en de start van iets nieuws, New Order. Maar eigenlijk is 'movement' toch ook een een rouwverwerking en een herinnering aan Ian Curtis. Een prachtige intense plaat.

New Order kwam in 1982 in Rotterdam in de Glazen Zaal van Ahoy voor een concert. De 'Glazen Zaal' werd na lange tijd weer opengesteld voor pop/rock concerten. Het voorprogramma van de Stockholm Monsters ook uit de Factory stal. Het prima optreden van New Order eindigde in een flinke puinhoop. Ze speelden 'movement' bijna integraal. New Order had een andere uitstraling dan Joy Division, waar Ian Curtis duidelijk de frontman was. New Order maakte bijna geen contact met het publiek en na 30/35 minuten hield men het voor gezien. Geen enkel Joy Division nummer. Maar wat ze lieten horen was uitstekend, zeer intensief. Meer materiaal hadden ze waarschijnlijk ook niet. Het publiek voelde zich bekocht en gooide van alles naar het podium en toen leden van de band weer op het podium kwamen om het alles op te ruimen brak er een flinke knokpartij uit.
De Volkskrant had er de volgende dag een goede recensie van Elly de Waard van dit optreden en sprak schande van het tumult.
En dat laatste begreep ik ook wel, New Order had gegeven wat ze hadden op een mooie manier.

Mooie anekdote, de recensie van Elly de Waard zou ik weleens willen lezen! Het lag kennelijk bij de fans gevoelig rond de overgang van Joy Division naar New Order. Alsof de leden van NO dat konden helpen!

Ik vond het juist wel "stoer" dat ze doorgingen en zich vernieuwden, al prefereerde ik toen JD boven NO.

Ik ken iemand die bij dit concert aanwezig was en hij vertelde dat het publiek zich bekocht voelde door het zeer korte concert, amper een half uur! Ze speelden maar 8 nummers en niet eens alle nummers van Movement (maar 4 stuks). Alleen Peter Hook ging volgens hem met het publiek op de vuist, omdat ze aan zijn apparatuur zaten.

Ik heb het bericht eerder geplaatst, maar toen is het verplaatst volgens mij naar discussies. Ik kan het niet meer vinden. Ik heb nog ergens een krantenknipsel van Elly de Waard. Ze was diep onder de indruk van de intensiteit van de groep. Voor haar was de lengte van het optreden absoluut irrelevant, alles wat New Order te zeggen had, was gezegd op een prachtige indrukwekkende wijze. Ze was ook wel gecharmeerd van het voorprogramma van de Stockholm Monsters, waardeerde ook hun muziek.

Waarom verbaast me dit niet

Deze nummers speelden ze :
Ultraviolence
Chosen Time
Dreams Never End
Everything's Gone Green
Procession
Senses
Denial
Temptation

Het klopt dus dat ze het album niet integraal hebben gespeeld. De sfeer was van het begin af aan redelijk gespannen, waardoor weet ik niet. Zowiezo waren optredens in die tijd , zeker met de nieuwere groepen, altijd maar afwachten. Sommige groepen hadden totaal lak aan het publiek. Dat hoorde ook wel bij hun imago in die tijd. En het publiek was vaak ook niet echt gezellig.
In ieder geval vond ik zelf het voorprogramma best wel aardig van de Stockholm Monsters. Een prima voorprogramma ook uit de Factory stal.
En toen dus New Order. Het optrden is te vinden op You Tube (enkel muziek, geen bewegende beelden) Newe Order Glazenzaal 1982 , het was inderdaad kort. Maar het optreden was verder goed, enkel werd er geen enkel contact met de zaal gemaakt. Helemaal niets.
Toen ze het podium verlieten, had een ieder wel verwacht dat ze terug zouden komen voor een toegift. Uiteindelijk kwamen ze wel om hun spullen op te ruimen, ik weet niet of er toen al mensen aan de apparatuur zaten. Maar het werd er niet echt leuker op. Ik was samen met twee vrienden, één die vaak met mij naar concerten ging. De andere ging voor de eerste keer mee, tevens de laatste keer. Hij had wel humor, toen we binnen kwamen in de zaal was iedereen ook in het zwart gekleed (veel 'kraaien'). "Het ziet hier zwart van de mensen" was zijn commentaar.

Interessant om te lezen dat Ultraviolence er al vroeg bij was.

Concertbespreking uit Trouw 1982:

https://www.delpher.nl/nl/kranten/view?cql%5B%5D=%28date+_gte_+%2201-01-1979%22%29&cql%5B%5D=%28date+_lte_+%2231-12-1999%22%29&query=new+order+rotterdam&coll=ddd&redirect=true&identifier=ABCDDD:010820739:mpeg21:a0406&resultsidentifier=ABCDDD:010820739:mpeg21:a0406&rowid=5

Ooooo, wát leuk! Positief over New Order, herkenbaar is de sombere vleermuizensfeer die er hing en enigszins oubollig met de zinsnede "de hedendaagse jeugd". En ze waren hierna dus ook te zien in Arnhem, Utrecht en Maastricht. Je hebt niks aan die feitjes, maar ik vind het prachtig, zo'n artikel. Roxy6, iets voor jou!

Check setlist en ze speelde Ultraviolence zeer frequent rond deze tijd.

Ik heb de inhoud van het artikel even tot mij genomen en de mondhoeken begonnen wel te krullen ja. Hier kon er dus wel een lachje vanaf…..

Zowel het muzikale materiaal van Joy Division als New Order heb ik het afgelopen jaar - tijdens mijn grote muziek archiefklus- de revue laten passeren. Maar ik kan er niet echt heel erg warm voor lopen, ik vind het hoofdzakelijk te eenvormig.

Paar opmerkingen:

- Het art-work van met namen Joy Division is tijdloos en sluit ook goed aan op de inhoud.
- Het art-work van New Order vind ik wel meer tijdsgebonden, de ene hoes met bloemen uitgesloten.

De muziek vind ik wel redelijk oorspronkelijke en eigenzinnig. Maar je moet wel in een bepaalde bui / sfeer zijn om er echt an te kunnen genieten. (en ik ben niet zo vaak in een doom bui)...

Met een foto van zanger-gitarist Bernard Albrecht (!). Mooie zin trouwens, 'Welluidende, voortechoënde gitaarmotieven zorgen voor een sinistere omlijsting van het klankbeeld'.

En ook leuk dat we onderaan nog even een recensie van de debuutfilm van Theo van Gogh mee kunnen pikken, maar dit geheel terzijde.

"zwart-witte schemertonen"

Eveneens prachtig taalgebruik en eveneens geheel terzijde.

Tijdens de feestdagen nog eens na lange tijd geluisterd. Man, wat waren ze hun tijd ver vooruit! Zoveel invloed hebben ze gehad op latere en hedendaagse bands. Eigenlijk zoals hier ook al vaker is gezegd het derde album van Joy Division maar ook weer niet en dat maakt het juist interessant. Niet voor niets kozen ze de naam New Order. Want dit was nieuw en nooit eerder gedaan. De volle *****.

Probeer eens een remaster, dat scheelt enorm is mijn ervaring. Ik heb de dubbelaar van dit jaar aangeschaft en ben aangenaam verrast wat de geluidkwaliteit betreft. Die video heb ik nog op dvd.

Just a moment... - discogs.com