menu

New Order - Movement (1981)

mijn stem
3,91 (338)
338 stemmen

Verenigd Koninkrijk
Rock
Label: Factory

  1. Dreams Never End (3:15)
  2. Truth (4:40)
  3. Senses (4:47)
  4. Chosen Time (4:08)
  5. ICB (4:34)
  6. The Him (5:31)
  7. Doubts Even Here (4:20)
  8. Denial (4:24)
  9. Ceremony * (4:24)
  10. Temptation [7" Edit] * (5:26)
  11. In a Lonely Place * (6:15)
  12. Everything's Gone Green * (5:32)
  13. Procession * (4:29)
  14. Cries and Whispers * (3:27)
  15. Hurt * (8:08)
  16. Mesh * (3:03)
  17. Ceremony [Original Recording] * (4:37)
  18. Temptation * (8:52)
toon 10 bonustracks
totale tijdsduur: 35:39 (1:29:52)
zoeken in:
avatar van herman
4,5
Ben dit album nu aan het beluisteren en ik vind het toch wel verschrikkelijk mooi. Qua sfeer en gevoel kan dit wat mij betreft de vergelijking met de 2 albums van Joy Division aan.

De eerste nummers zijn al heel prachtig en hier is ook duidelijk hoorbaar dat de dance-invloeden al hun intrede doen (iets waar JD zelf al voorzichtig mee was begonnen met bv. een nummer als Ceremony). Truth is het eerste hoogtepunt voor mij. Chosen Time grijpt dan weer wat terug naar de JD-sound, maar is wel wat minder. Het enige nummer op dit album dat me niet echt grijpt. ICB is een nummer met een repetitief drumpatroon dat ook een zuigende werking heeft. Het gitaarwerk doet me wel aan dat van 'Isolation' denken, maar dan wat trager...

Met The Him gaat dit album voor mij de diepte in. Soms, als je het even niet ziet zitten, verlang je terug naar je jeugd waarin het leven veel makkelijker en vanzelfsprekender leek te zijn. Of zou je willen dat het allemaal anders was gelopen. Wat dat betreft vind ik de tekst hier wel herkenbaar:

"Small boy kneels humble in a great hall
He placed hands to the air above him
White circles, black lines surround me
Reborn, so plain my eyes see
This is the reason that I came here
To be so near to such a person

I'm so tired, I'm so tired"


Doubts Even Here is de volgende emotionele voltreffer. Een gitzwart nummer over verlies en verlangen:

"Memories are all that's left
I need you near to me now"


En op de een of andere manier spreekt onderstaande tekst me ook erg aan. Heb dit maandenlang onder mijn e-mails gezet:

"Deeply moved, beyond all consolation
You felt the pulse, now hear the cry"


Het afsluitende nummer lijkt wat positiever, maar schijn bedriegt. De titel Denial verraadt al boekdelen, de tekst de rest:

"This feeling inside me can't confront the decay
To fall down on my knees and resume this charade
Believe me, this distance, it's not what I need
Inside of me"


Eigenlijk doet dit album me meer dan de twee Joy Division-platen. Die heb ik ook hoog aangeschreven staan, maar op de een of andere manier spreken de desolate klanken en de thematiek op dit album mij meer aan. Het is ook alsof ze dit album hebben opgenomen in een verlaten fabriekshal met ingegooide ruiten, terwijl het buiten 10 graden vroor.

4,5* (geen 5* vanwege Chosen Time)

avatar van dazzler
4,0
MOVEMENT
was een ijzersterke comeback plaat van een groep
die zonder haar zanger ten dode stond opgeschreven.

Let trouwens maar eens op de beide titels van deze in 1981
verschenen platen Still (Joy Division) ... Movement (New Order).

Het leven gaat verder en New Order zet zichzelf in beweging.
Opnieuw met tovenaar Martin Hannett achter de knoppen.
Mede daardoor is de schaduw van Joy Division

Dreams Never End zou de blauwdruk worden van menige Cure song.
Een vlotte gitaar wave met bassist Peter Hook even op de vocale toer.

Truth is een kippenvel nummer met die jammerende melodica.
En dan die zin die het hele album samenvat: it's such a strange day.

Senses sluit zich daarbij aan met zijn roffelende stereogedreun.
Minder een song, meer een impressie ... "onwezenlijk" is het sleutelwoord.

Chosen Time is een aanstekelijk uptempo nummer
met een spookachtige beat die aan Heart and Soul doet denken.

ICB stond lang in onze Joy Division hoofden gegrift als Ian Curtis Buried.
Heeft iets van de hoekigheid van Komakino met opgefokte Hannett productie.

The Him is wellicht de waarlijke ode aan Ian Curtis.
Maar hier verslikt Bernard Albrecht zich toch wat in zijn geforceerde lyriek.

Dan is Doubts Even Here toch interessanter.
Hier neemt de muziek de bovenhand en wordt de tekst inkleuring.
De synths op dit nummer hadden van OMD kunnen zijn.

Denial vind ik weinig meer dan een interessante drumbeat.
Het nummer verliest zichzelf in getormenteerde wanhoop.

Procession was de single die niet op het album stond,
en er ook niet thuishoorde, want heel wat lichter en vrijer van sound.
Een song met hitpotentie die echter niet opkon tegen zijn eigen b-kant.

Everything's Gone Green is die geniale b-kant
die het zelfs tot culthit en Benelux 12" release zou schoppen.
Dit is een sleutelnummer, een voorzichtig flirten met dansritmes.

Een kleine stap voor New Order van Everything's Gone Green
via Temptation naar Blue Monday ... maar een reuzensprong
voor alle muziek die daarna techno zou genoemd worden.

Hierbij de niet te onderschatten intelligentie van drummer Stephen Morris
en de weemoedige toets van nieuwkomer Gillian Gilbert onderstrepen.

Cries and Whispers is ook een afvallertje van Movement.
Een bijna vrolijke track die de zwaarmoedigheid van Movement countert.

Mesh heeft dan wel weer die ingehouden adem.
Toch een mooie song die niet had misstaan op het album.

Voor mij horen al deze Hannett geproducete songs samen.
Het zijn net de tracks die niet op het album staan, die een breder beeld geven
en de toekomstige, succesvolle koers van de groep zullen bepalen ...
Binnenkort allemaal netjes geremastered in de 2CD rerelease.

ps. Leg de hoes van Movement naast die van Architecture & Morality van OMD
en zie hoe Peter Saville op beide hoezen uit 1981 een gelijkaardige stijl hanteert.

avatar van reptile71
Charismatisch bandleider Ian Curtis is er niet meer. Hij heeft zichzelf het leven ontnomen. De rest van JD gaat door. Ze waren met JD al een duidelijke weg ingeslagen, tegelijkertijd hebben ze veel te verwerken. Ook de bandleden hebben als het ware de dood in de ogen gekeken. Met die bagage en naar ik me kan voorstellen een gevoel dat dit album aan Ian opgedragen dient te worden komt Movement tot stand. Eigenlijk een veelzeggende titel. Beweging... we gaan door maar welke kant op en hoe precies? Nog geen idee... eerst maar gewoon in beweging blijven. Dat is de enige manier om er bovenop te komen. Voor iemand die muziek maakt is dat ook direct een uitlaatklep en manier van verwerken. Pijn en verdriet kunnen dodelijk zijn als je er niet uitstapt.
New Order, nieuwe opdracht, allereerst in leven blijven. Dit album is een afsluiting en een verwerking op weg naar een nieuw begin. Dit is een rouwalbum om daarna niet meer door te gaan op het pad dat Ian had uitgezet, het pad naar de dood. New Order wil blijven leven en dat hebben ze gedaan.

Dit is geen JD meer maar ook nog niet echt NO. Het is een losstaande unieke plaat die ze zowel in leven heeft gehouden als heeft helpen verwerken. Daarna waren ze klaar voor New Order. Je kan het dus een overgangsalbum noemen, maar ik denk dat dat dan te simpel klinkt, het is namelijk zoveel meer....

avatar van deric raven
4,0
Ingrijpende gebeurtenissen in je leven moet je verwerken.
Als therapie wordt vaak geadviseerd om de angsten of het verlies niet uit de weg te gaan.
Na een auto ongeluk is het goed om toch zo snel mogelijk weer achter het stuur te stappen.
Iets wat ik zelf heb ervaren.
Joy Division maakte ook snel een doorstart; wel onder een andere naam, maar wel werd de keuze gemaakt om zo snel mogelijk weer de studio in te gaan.
Movement; blijven ontwikkelen, stagnatie voorkomen.
De zang lijkt veel op die van Ian Curtis.
Alsof hij hier als een soort van hogere macht het stokje doorgeeft.
Een wederopstanding om vervolgens definitief en goedkeurend zijn rust te vinden.
Wordt de kilheid veroorzaakt door het testament van Curtis?
De treurnis en het verdriet van de overige bandleden?
Of is het een niet oprechte marketingtruc om voort te borduren op het succes van Joy Division?
De traagheid en het slepende is al vervangen door meer up tempo beats, maar verder klinkt dit gewoon nog als Joy Division.
Feit blijft natuurlijk dat we hier met grotendeels dezelfde muzikanten te maken hebben.
Niet alleen Curtis was bepalende voor het geluid, al heeft het klagende, vervreemdende gezang wel op mij de meeste indruk gemaakt.

avatar van Mjuman
bikkel2 schreef:
Maar eens aangeschaft. Blijft een fantastische plaat.
Had de 3e Joy Division kunnen zijn, maar dan zonder de zang van Ian Curtis.
Hoe meer je 'm draait hoe beter ie wordt lijkt het wel.
Ik ben minder bekend met hun latere spul, maar deze en Power, Corruption & Lies horen zeker in de collectie.


"Latere spul" tja, als je *** schijven van deze band in huis hebt, word je niet blij van zo'n aanduiding. Mijn advies: koop de dual disk versies, t.m
Technique - dat loont met de 12"s erbij. Soms zijn die interessanter vwb tijdsbeeld/actualiteit
Get Ready is meer gitaargedreven/rock en Waiting meer pop.

Gast
geplaatst: vandaag om 18:08 uur

geplaatst: vandaag om 18:08 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.