New Order - Movement (1981)

Na enkele keren goed de revue te hebben laten passeren durf ik wel een voorzichtig eerste oordeel te vellen over Movement. Eigenlijk valt ie me enigzins tegen, ik had gehoopt dat dit zich van het houterige geluid zou verwijderen waar ik bij Joy Division ook nooit zo opgewonden van word, maar dat was euvele hoop. Erg houterig en statisch bij momenten, en daardoor doet het mij niet zoveel. De bas overstemt ook de gitaar teveel (sowieso is dit een bijzonder matig gitarist, ook bij Joy Division trouwens). Daardoor plukt het nogal aan je gehoor inplaats van dat er een zekere flow ontstaat waar andere new wave bands wel goed in zijn geslaagd. Dit is in sommige nummers echter wat prominenter dan in andere.. waardoor ik het niveau ook van goed tot licht ergerlijk vind zo nu en dan. De orchestratie van andere geluiden doet daar soms ook wonderen of juist rampen voor. Zo is de orchestratie (met die fluittonen) van The Him prachtig, en een van de toppers op deze plaat. Te vergelijken met de betere nummers van Joy Division. Maar een nummer als I.C.B. is ronduit tenenkrommend slecht en amateuristische wrakkigheid met die klotegeluidjes. En zo piekt en daalt de plaat eigenlijk 8 nummers achter elkaar door. Andere piekjes: Doubts Even Here, Denial. Dalletjes: Senses, I.C.B., Truth (doet me erg aan het debuut van Dead Can Dance denken, maar nog slechtere drumcomputer en vaal stemgeluid). Wat verder in het voordeel van Joy Divison sprak was toch Curtis, die klonk een stuk gejaagder dan de opvolger Sumner. En het stemgeluid is hier ook nog eens erg blikkerig weggemixt. Het doet me erg weinig. Grappig detail: het nummer Dreams Never End heeft bijna dezelfde gitaarlijn als In Between Days van The Cure (heeft Smith weer mooi meegenomen, die slimmerd). Qua gitaargeluid steekt dat nummer er ook meteen uit!
Al met al een beetje een tegenvaller, maar toch beter dan die dance/ house era muziek die ze eind jaren 80 maakten.. helaas geen klassieker in het rijtje From the Lions Mouth of Faith uit '81 erbij. Gewoon zeer passabele wave wat mij betreft. 3,5*

Truth vind ik dus echt de piek van deze plaat! Pure drama dit nummer, prachtig gewoon, drumcomputergeluid doet niet meer dan nodig, vlakke kille stemgeluid duidt een enorme leegte aan, refreins (bijna) zonder zang maar met voornamelijk het dramatische trance-achtige synth/gitaargeluid. Hoogstaand stukje new wave dit! En een van de beste nummers van New Order.
Overigens proberen ze hier de lijn van Joy Division nog voort te zetten, later veranderen ze duidelijk van koers en stopt Bernard Sumner met Ian Curtis na proberen te doen.

Ik heb het ook al bij een andere albums van NO gezegd, hun platen kennen prachtige songs maar ook steeds een aantal serieuze vullertjes. Mijn hoge score is te danken aan Truth, dreams never end en The Him (want dat zijn écht wel absolute topnummers in het genre), maar blijkbaar was het te moeilijk om dat niveau over het hele album vast te houden (35 min/8 nrs is nochtans niet zo spectaculair). New Order is in de eerste plaats een single band.

Veruit het beste album van NO.
Niet alleen duurt het album maar 35 minuten, de concerten die ze gaven met het uitkomen van Movement duurden ook precies 35 minuten. NO vertikte het, wel begrijpelijk, om Joy Division nummers te spelen, en meer nummers hadden ze niet. Ook speelden ze de hele set met hun rug naar het publiek. In, volgens mij, Nijmegen resulteerde dit in een enorme knokpartij tussen publiek en band en de aparatuur werd vernield. Bij het vervolg van de concerten was er meer security dan publiek.

Ik ben blij om deze berichten te lezen. Movement wordt over het algemeen toch een beetje afgedaan een een noodzakelijke tussenstap tussen Joy Division en het latere New Order, waarin nogal krampachtig wordt vastgehouden aan het JD-geluid. Ergo: niet echt een topper.

Ik blij om te zien dat mijn medemuziekliefhebbers deze plaat wel erg kunnen waarderen.

Enig minpuntje is wat mij betreft de zang van Sumner die inderdaad soms iets te goed zijn best doet om te klinken als Curtis.

Offtopic: wat een mooie top 10!

Nog een keer offtopic: Die van mij?

In dat geval: dank.

Ik ook dan maar even: De nummer 1 is in ieder geval wel aardig

Beetje tegenvallend album. New Order is toch meer een band die het van de singles moet hebben. De zang op dit album vind ik ook wat minder, het is op bepaalde punten niet te verstaan door de muziek en het lijkt op een slechte Ian Curtis-imitatie. Ook krijg ik er totaal geen gevoel bij, want ik wel had bij Joy Division. Toch wil ik nog met iets positiefs eindigen: Dreams Never End, Truth, Senses en ICB zijn nog best wel goede nummers. En dan kan ik eigenlijk geen onvoldoende geven.

3*

Klinkt over het algemeen erg als Joy Division, maar wel prachtig! Er is wel degelijk een verschil, en het is een zeer sfeervolle plaat, ook al was de band er uiteindelijk zelf niet echt over te spreken...

Euhm... ik kan me vergissen, maar in Isloation (althans, de Joy Division uitvoering) zit helemaal geen gitaar !

Nouja, dan doet het me aan het synthesizerwerk van 'Isolation' denken.

Movement is een 'Hoe gaan we in godsnaam verder zonder Ian' plaat en die mag bagger zijn, maar is zeker niet slecht voor een schip dat zijn stuurman zojuist heeft verloren...

Ik bedoelde natuurlijk Isolation in plaats van Isloation !

En Reptile, ik vind eigenlijk ook wel dat de band hier onterecht ontevreden over is! Want Ian bepaalde echt de weg van de band, dan is dit beslist niet gek!

Trouwens, Herman, mij doet het nummer meer aan Insight dan Isolation denken, zeker met al die gekke geluidjes.

Truth en Doubts even here blijven briljant, laatstgenoemde is voor mij één van de beste gothicnummers allertijden.
Jammer dat het nadien zo is misgelopen met NO, maar dit album mag je beslist niet missen.

een ware parel is het niet

maar ik kan het andere aanraden

wat mis ik Ian's stem, niets aan te doen

een 4

Eigenlijk het derde album van Joy Division! Je kan het niet anders zien vind ik. Naar mijn smaak nog steeds erg goed! Joy Division maar dan zonder Ian Curtis! Een gemis? Zeker! Maar neemt niet weg d\at dit album staat als een huis!

P-C &L was beter, maar toch goed voor top3
Denial en /dreams never end zijn mij 2 favo's, al geniet ik van alle nummers.

Maar P-C & L is toch zo een album waar je steevast kan van zeggen dat er vier goede en vier zwakke nummers opstaan?
Bij bepaalde albums kunnen mindere nummers groeien maar op die plaat vind ik bepaalde songs gewoon zwak. Het sfeertje van Truth en Doubts even here is bij PC & L ook compleet verdwenen.

Wat een kille, zielloze, emotieloze en lelijke muziek is dit. Blij dat Ian Curtis het nooit heeft kunnen horen....

@fatima Ik denk dat hij zich voor het latere werk pas echt gekeerd heeft in zijn graf.

Dat denk ik niet.

Maar goed, dit is weer voer voor 6 pagina's discussie, laten we de moderators ook een beetje rust gunnen.

Lelijk is het hier en daar wel, daar moet ik fatima gelijk in geven. Ik vat dat woord in het geval van Movement echter niet op als iets negatiefs.

Dank je wel, ðe waan. Ik kon me zelf ook maar moeilijk inhouden om te reageren. Zo'n bericht post je volgens mij alleen maar om mensen uit hun tent te lokken, ik kan het niet echt serieus nemen in ieder geval.

Jammer, want het was wel serieus bedoeld. Of mag je alleen iets zeggen als je het mooi vindt...?

Nee, gelukkig niet, maar ik vind dat je je wel erg hard uitlaat met 4 sterk negatieve termen... Ik kan me best voorstellen dat je dit niet zo'n goede plaat vindt, maar voor mij staat de plaat juist bol van de emoties, van het gevoel en zielloos is wel het allerlaatste wat ik het zou noemen... Mij doet dit album misschien nog wel meer dan de platen van Joy Division, eigenlijk.

Die laatste vond ik nou juist weer zo mooi. Vandaar de teleurstelling...

Mijn opmerking had betrekking op de reactie van Lost Highway of Curtis nou wel niet gecharmeerd zou zijn van het latere NO-werk. In het licht van de ellenlange Joy Division/New Order-discussies van de laatste dagen leek me dat wel weer munitie voor een nieuwe trits berichten.

Dat fatima dit kil, emotieloos en lelijk vind is haar goed recht. Bij een oppervlakkige beluistering kan ik het me dat ook nog wel voorstellen dat je dat vind. Deze plaat is net als IJsland: koud en kil aan de oppervlakte, maar ondergronds borrelt en pruttelt er van alles en af en toe komt het tot een uitbarsting.

Ondanks het feit dat je het zelf niet eens bent met deze stelling is dit inderdaad mijn persoonlijke mening. Het meest krampachtige aan dit album vind ik niet eens zozeer de muziek aangezien de muzikanten dezelfde zijn als op de Joy Division releases, maar vooral de vocals die regelrecht gekopieerd lijken van Ian Curtis. Het klinkt me nog teveel als een zoekende band die nog geen nieuwe richting gevonden heeft of er misschien nog niet eens naar gezocht heeft.

Dat Sumner iets te veel zijn best doet om als Curtis te klinken is dus inderdaad wat ik in diezelfde post ook als minpunt aantekende.