The Rolling Stones - Their Satanic Majesties Request (1967)

Ik heb deze op vinyl met kaleidoscopische hoes (volgens mij best wat waard). Kan ik werkelijk uren naar kijken, je ziet het plaatje steeds nét iets anders. Heb me altijd afgevraagd hoe dat nou kan, maar dat zal wel erg technisch zijn.

Vreemd genoeg heb ik in al die uren dat ik hiernaar keek nooit The Beatles kunnen ontwaren, maar die schijnen toch ook ergens in de hoes verstopt te zitten.

De muziek is erg fijn, maar niet voor elk moment van de dag. Het is vrij heftig. Er wordt zo vaak gezegd dat The Stones hier The Beatles proberen na te apen, maar volgens mij slaat dat nergens op want Sgt. Peppers is zo licht en kleurrijk, en deze plaat is eerder duister en moerassig. Sgt. Pepper's lijkt eerder een ''good trip'' te zijn (met uitzondering van A Day In The Life misschien) en dit meer een ''bad trip'', maar dan wel een lekkere bad trip!

Nou ja goed het zijn allebei psychedelische platen, maar iedere zichzelf respecterende band die er een beetje toe deed deed in dat jaar toch op z'n minst een poging er een te maken. Niks bijzonders dus.

Mijn favoriete liedje van deze plaat is In Another Land, voor zover ik weet het enige nummer van The Stones dat is geschreven en wordt gezongen door Bill Wyman. Wat mij betreft had hij best vaker bijdragen mogen leveren, want dit nummer is echt te gek! (en het was ook leuk geweest voor de afwisseling, net als george bij the beatles)

Gelul! De Stones zijn fantastisch, maar vind dit album op de singel na prut. Wanneer ik iets niet goed vind, ga ik niet net eender doen, omdat ik nou eenmaal fan ben, of ik het wel goed vind. Is mijn mening, punt uit! (Quote van Thunderball !)


Thunderball heeft natuurlijk groot gelijk.
Vind dit album toch ook maar een Sgt. Pepper's 2de keus, sorry. Ben grote Stonesfan, maar deze psychedelische kelk hadden ze beter aan zich voorbij kunnen laten gaan, want afgezien van hier en daar een gelukte song (She's A Rainbow en 2000 Lightyears from Home bvb) , is dit weinig representatief voor de Stones in de Sixties.

Gelukkig vond Keith nèt na dit gekwakkel opnieuw een flink originele RIFF uit die resulteerde in misschien hun strafste jukebox-single ever : JUMPIN' JACK FLASH ! ... En zette de Stones meteen terug op de sporen !!!

Wat een geweldige plaat is dit toch. Het ballanceert echt bijna op vijf sterren bij mij. Ik kan van deze plaat evenveel genieten als bijvoorbeeld Sgt. Pepper, en het is met gemak de Stonesplaat die ik het meeste draai.

De eeuwige ergelijking met Sgt. Pepper ben ik trouwens moe aan het worden. Altijd maar dat Beatles-Stones gedoe. Dit is een hele andere plaat dan Sgt. Pepper. Dit is de donkere kant van the acid experience, dit is alles behalve a splendid time guaranteed for all (om toch maar te verwijzen naar Sgt. Pepper).
The Stones zijn bij het maken van dit album niet meer of minder beinvloed door Sgt. Pepper dan elke andere band van die tijd. De vergelijking van 'Sing This All Together' met 'All You Need is Love' alleen al is een beetje belachelijk, net alsof de Stones dat nummer wilden na-apen . Their Satanic Majesties Request is geen antwoord op Sgt. Pepper. Als Jagger dat destijds wel zo zei, dan was het alleen maar omdat de media het wilde dat hij het zei. Dit album is gewoon het antwoord de tijdsgeest, in 1967 moest je gewoon de psychedelische tour op (behalve als je Bob Dylan heette ). En The Stones deden het een beetje laat (in december kwam deze plaat pas uit), maar nog nét op tijd.
Het is toch wel opvallend dat precies alle Stonesfans dit album maar niets vinden. Precies omdat dit album gewoon anders is dan al hun andere en ze gewoon lekkere rock and roll willen en geen acht minuten durende psychedelische experimenten. Tja, erg jammer. Voor Stonesfans die dit album in hun collectie hebben, is het waarschijnlijk de enige psychedelische rockplaat neem ik aan
Keith Richards mag dit album dan vandaag uitspuwen, maar hij stond hier sowieso niet in de eerste plaats helemaal achter denk ik. Wat mij betreft is dit de plaat van Brian Jones, wiens invloed op deze plaat op z'n hoogtepunt was. Mick Jagger stond zowat in het midden denk ik. Hij genoot wel van de peace & love, maar stond toch het liefst op het podium te rocken. Ik vraag mij af hoe Brian Jones nu over dit album zou denken, mocht hij nog leven. Volgens mij zou hij het nog altijd een erg goede plaat vinden.

Keith Richards had in ieder geval veel geluk, want tegen 1968 was het in de popmuziek alweer de mode om naar de roots terug te keren; geen psychedelisch gedoe meer. Nu was rock 'n roll/folk/blues/country weer de mode. Keith Richards kreeg zijn zin, Brian Jones' invloed verminderde weer en tegen het midden van 1968 brachten ze Jumpin' Jack Flash en ietsje later dat jaar Beggar's Banquet uit. Het geeft eens te meer aan dat de Stones ook alleen maar de mode van de tijd volgden, maar ze deden het wel altijd met glans (toch in de jaren '60 en eerste helft van de jaren '70).
Als je zegt dat Their Satanic Majesties Request niet representatief is voor The Stones, geef je alleen maar aan hoe beperkt The Stones waren. Bij de Beatles zou het niet waar zijn . Vandaag wordt het album door liefhebbers van psychedelische rock gelukkig wel gezien als een topplaat. Hoogtepunten zijn inderdaad de singles She's a Rainbow en 2000 Light Years, en ook nummers als 2000 Man en zelfs Bill Wyman's In Another Land. Het is gewoon een unieke plaat, zeker als je het bekijkt vanuit de Britse scene. Ik ken geen enkele plaat uit die tijd die zo klinkt. Elk nummer is genieten!

Prachtig stukje Toon, ben het volkomen met je eens!
Idd een zeer onderschatte plaat, maar voor mij de beste van de Stones, samen met Between The Buttons.

En daar verschillen we dan weer . 'Between the Buttons' heb ik nooit zo geweldig gevonden. Best een goede plaat hoor, maar hoger dan 3.5* kom ik toch niet. Maar ik zal hem nog eens draaien, wie weet zit er wel meer in.
Toch is 1967 mijn favoriet Stones-jaar, ondanks 'Between the Buttons'. Want 'Their Satanic Majesties' Request is zoals gezegd magnifiek en hun singles uit dat jaar ook; Let's Spend the Night Together/Ruby Tuesday, We Love You/Dandelion; heerlijke nummers.

Wil toch nog even de discussie over psychedelica en de Stones aanhalen. Hun beste psychedelische song WE LOVE YOU staat hier helaas niet op.
Mijn favoriete psychedelica ? Arnold Layne en See Emily Play van ene Syd Barrett en zijn onbekend groepje The Pink Floyd... ook uit 1967 dacht ik. En het gewèldige White Rabbit van Jefferson Airplane !

Ik moet echter toegeven dat ik net als zovelen de Stones liever hun typische eigen rock'n roll hoor spelen en hun psychedelisch uitstapje in 1967 heeft me nooit zo lekker gezeten, tja, het is een kwestie van graag of niet graag naar luisteren... Ik wil het nu ook gelijk niet afbreken, de plaat zal wel zijn bestaansrecht hebben, maar het zal nooit mijn favoriete Stonesplaat worden.
Maar gelukkig heeft iedereen een eigen mening en verschillen meningen en smaken nogal eens.
Maakt het net leuk natuurlijk.

Fantastisch.

'Laten we ook eens een Sgt. Peppertje maken, moet Mick gedacht hebben. Volgens mij is de hoesfoto door dezelfde fotograaf gemaakt. Ik heb zowel de elpee als cd in mijn collectie, maar helaas niet die ene met die drie dimensionale cover. Die zal volgens mij op platenbeurzen of marktplaats.nl wel erg duur zijn.
Dit is een van mijn meest favoriete Stones-platen en er staan geniale songs op zoals 'Citadel', 'She's a rainbow' '2000 light years from home' en 'The lantern'. Die jongens van Kiss wisten ook wel raad met '2000 man' op hun album 'Dynasty'.

Denk ik niet. De man die zorgde voor de hoesfoto van de Beatles was de Britse pop art-kunstenaar Peter Blake. Dit is niet echt pop art, en als het wel zo was dan hadden we het wel geweten.

Ik heb de hoezen er even bijgepakt: de foto van 'Satanic' is van Michael Cooper en die van 'Sgt. Pepper' ook.

Michael Cooper is juist

In Blinds & Shutters, een boek over het leven van Michael Cooper, exuctive consulant Bill Wyman, zijn er ook uitstekende en rare fotos van deze twee sessies te zien

Mijn broer heeft de gewone hoes, maar het vinyl is wit.

Hmmm, ik denk juist dat The Stones met ingang van deze plaat juist IN de sporen kwamen.De band ging meer hun eigen weg. De albums hiervoor waren toch hoofdzakelijk de verzameling singles aangevuld met ander materiaal. Dit is voor mij hun eerste echte album, een soort keerpunt, en ook op de albums hierna hoor je dat er veel meer aandacht werd besteed aan hun albums.

In Blinds & Shutters, een boek over het leven van Michael Cooper, exuctive consulant Bill Wyman, zijn er ook uitstekende en rare fotos van deze twee sessies te zien[/quote]

Ik ben heel nieuwsgierig naar dat boek.

Voor mij is 'Aftermath' toch al hun eerste échte album . Misschien heeft het niet zo'n cohesie als deze plaat, maar voor mij is 'Aftermath' toch meer dan gewoon een verzameling nummers.

Ik ben heel nieuwsgierig naar dat boek.[/quote]

op een bijblad zijn er een aantal original handtekeningen en de prijs van dit boek is afhangelijk van wie er hier mee getekend heeft. Het duurste exemplar is die met een signature van Andy Warhol. Het boek is nu ook alleen tweede hand te koop.

Oh, dan moest ik het maar eens checken. Van de platen van vóór deze ken ik eigelijk alleen Flowers. Die is erg goed, maar een verzamel-cd.

Veel Stones-fan kraken dit af, velen ook omdat de band het zelf ook doet. Maar ik denk dat als de media het album als een meesterwerk had ontvangen, zij het zelf ook geweldig hadden gevonden en ook zo verder waren gaan. Niet?

The Beatles hadden dit kunstje net iets eerder gedaan.

Weet ik wel. En het haalt het ook niet bij Sgt. Pepper's. Maar het is nog steeds heel erg goed.

Ik heb hem vandaag eindelijk aangeschaft - ik heb het eindelijk over mijn hart gekregen om hier geld aan te besteden, al was het maar om mijn collectie Stonesplaten zo volledig mogelijk te maken - maar ben er nu nog minder over te spreken.

Ik vind dit een tweederangs Sgt; Pepper, met het grote verschil dat The Stones op enkele uitzonderingen na, vergaten echte songs te schrijven, terwijl er op die bewuste Beatlesplaat tenminste vanalles gebeurt... terwijl je hier... geeuw enz....

Ik ben een grote Stonesfan, maar van dit plaatje vol halve ideeën en half uitgewerkte songs zal ik nooit een fan worden.

Ik blijf erbij dat er behalve She's A Rainbow, 2000 Light Years From Home en nog wat in mindere mate Sing This All Together, niets maar dan ook niets op staat wat mij vaker naar deze plaat zal doen grijpen.

Ik wàs nog geen beetje blij dat nà dit débàcle deze rockers zichzelf terugvonden met het formidabele Jumpin' Jack Flash en dat hun creatiefste periode kon aanbreken.

Psychedelica en de Stones, ze gaan niet samen, dat is voor mij bewezen.

Ik gaf dit eerder 2.5 sterren en ga hem nu verlagen naar 2.

Het doosje staat mooi te wezen in de lange rij Stonesplaten waar ontzettend veel sterk materiaal tussenzit.

Deze zal nauwelijks slijten, ik beluisterde hem met héél veel moeite één volledige keer en kreeg een spontane indigestie.

Maar laat iedereen die er wil van genieten er natuurlijk van genieten, dat spreekt.

**

Ondanks o.a. het geslaagde She' a rainbow die dit album bevat , sta ik werkelijk te kijken van de soms hier zo juichende beoordelingen.
Ik zal de plaat zo snel mogelijk nog eens in de herkansing gooien.
In 'mijn' tijd werd de plaat algemeen als een mislukte Beatles imitatie van de eerste orde gezien en heeft het 'psychedelische geklungel ' van de anders zo fervent rockende heren mij ook nooit kunnen overtuigen.
Misschien toch een vooroordeel toen ?

Op een enkel nummertje na (She's a Rainbow en 2000 Light Years from Home met nem) heb ik dit plaatje ook nooit kunnen doorgronden en eerlijk gezegd, na een paar keer uitluisteren (ja dat is het echt vind ik, een flink potje ''album uitzitten'') ontbreekt het me ook aan motivatie om het nog eens te proberen.

Nou , zakt mij de moed helemaal in de schoenen. ...en ik zag al zo tegen die herkansing op.

Ik dacht, ik zeg ook eens wat

Eindelijk eens wat reacties waar ik het mee eens ben wat dit album betreft.
Ik heb de plaat 2 maal beluisterd:
de eerst keer jaren geleden toen ik hem voor het eerst op cd aanschafte
de tweede keer toen die nieuwe geremasterde versie in digipack uitkwam
beide keren zat ik echt de nr's af te tellen en kon onder het luisteren soms gewoon niet geloven dat ze deze bagger ooit hebben kunnen uitbrengen.

Ik snap dan ook niet dat mensen dit als fantastisch kunnen beschouwen, of soms zelfs dit als beste van de Stones beoordelen.

ik krijg mijn kicks wel op Route 66.

Tja, in zijn tijd werd dit album helemaal verguisd, en vandaag nog steeds door The Stones zelf. Maar nu zijn we ondertussen toch alweer veertig jaar verder, en als je TSMR dan eens vergelijkt met andere (Britse) platen uit hetzelfde jaar, dan valt toch op dat dit een meer dan prima plaat is.
Het valt ook wel op dat precies de rock 'n' roll/blues/roots fans deze plaat niet goed vinden, terwijl ik vaak merk dat mensen die houden van psychedelische rock dit een erg goede plaat vinden. Tja, ieder zijn ding dus.

Toon, ik respecteer je mening en op 100 keren zit je er pakweg 95 keer BAL op met je bespreking.

Maar ik weet niet hoeveel kilo's geestverrruimende champignons een mens moet nuttigen om deze absolute stontplaat ook nog eens te kunnen genieten...

Hier kan ik je echt niet volgen, maar je hebt natuurlijk recht op je mening.

Ik ben een grote Stonesfan, maar deze BAGGER om een zéér populaire Nederlandse Uitdrukking - die ik hier leerde, want in Vlaanderen heet dat gewoon stront - goed te vinden, I am very sorry.

Mocht WE LOVE YOU er nog opgestaan hebben, het zou de pil al wat verzacht hebben. Ik zie echt maar 2 en halve song die naam waard op deze misser van formaat (zie één mijn vorige posts).

Zelfs de Stones zijn niet fier op deze... euh... prestatie.

Met Jumpin' Jack Flash toverde KEEF een magnifieke riff tevoorschijn en was deze scheve schaats vergeten. Gelukkig maar.

Neen, dan duizend keer liever Beggar's Banquet, Let it Bleed, Sticky Fingers, Exile On Main St. en de zéér onderschatte Black and Blue, maar dit hier, pfffffft;

Nou, mijn Stonescollectie begint aardig zéér compleet te worden, dat is wel een feit.

De mensen die het album zo waarderen gebruiken er dan zeker wel wat bij , Toon ?