The Who - Quadrophenia (1973)

Hellemaal mee eens!

Dit is mijn favoriete Who album, wat studio betreft dan.

ja, dit is zeker de beste , zowel muzikaal als tekstueel , staat net niet meer in mijn top 10 aller tijden , spijtig dat we er geen 20 mogen vermelden , een top 20 ware beter geweest , die 10 platen zijn soms echt moeilijk !

Pete Townshend heeft "The Real Me" geschreven. John Entwistle hoorde het nummer in de studio en speelde toen achteloos wat met de track mee. Maar hij wist niet dat ze zijn baspartijen opgenomen hadden. En dat is wat op het album terecht gekomen is.

Opvallend, want die bas in The Real Me is echt zalig.

Achteloos? John Entwistle? De man stond altijd strak als een slagveer.
De beste basgitarist van his generation.
Zijn geheim heeft hij nog eens langs zijn neus weggegeven : andere basgitaristen proberen zo'n beetje een sologitaar na te doen of op andere wijze van hun virtuositeit blijk te geven, ik beperk me tot het zo goed mogelijk laten klinken van mijn snaren in samenhang met de rest van de band.
Wijze woorden, groot muzikant, een voorbeeld, een held.

Eens, maar ik geef je een blik áchter de schermen. John zat wat te klooien (maar dan nog valt onze kin nog steeds op de grond) terwijl een backingtrack van het nummer werd gedraaid.

Daar kunnen we maar beter niet kijken, áchter de schermen!
Ook ik heb de documentaire over Keith Moon gezien en weet van Pete Townsends heroineverslaving, de langverwachte (Cliff Richards-achtige) coming out van Roger Daltrey en het weggerotte tussenschotje in de neus van John Entwistle.
Waar wij naar luisteren (en bewonderen) is de onwaarschijnlijke samensmelting van onzekere, destructieve persoonlijkheden, die in een collectief een uitlaatklep vond en gezamelijk een muzieksoort creërden met een energie die nog steeds ontzag afdwingt. Het geheim van the Who !

Een coming out van Daltrey? Geloof ik hélémaal niks van...

Keith Moon was de enige bandlid die écht een zelf-destructieve persoonlijkheid had. Pete is inderdaad een tijdje drugs- en alcoholverslaafdgeweest in de jaren '70 volgens mij, maar is dat te boven gekomen. John is wel lang aan de drugs geweest, maar heeft het desondanks nog een stuk langer uitgehouden dan Keith. Roger heeft zelfs helemaal nooit drugs genomen, op wellicht wat biertjes na.

En een coming out van Roger Daltrey? Coming out van wat? Dat hij homo is!? Hij heeft een vrouw, waar hij al sinds jaar en dag mee getrouwd is.

Zelf destructief? Keith Moon. De rest viel nog relatief mee.

http://ecx.images-amazon.com/images/I/51D2B15J30L._SS500_.jpg

Ja mensen, dat is even schrikken...

Dus Daltrey is homo omdat ie in een gayfilm heeft meegespeeld?

Dat is ook echt hard bewijs wil je zeggen?

Pete is toch degene die wat homoseksuele ervaringen heeft gehad? Daltrey heeft altijd relaties met vrouwen gehad. Misschien à la Mick Jagger af en toe een slippertje...

Gayfilm? The best gayfilm ever! En ik heb hem op mijn nachtkastje!

Maar zullen we dit alles onder de mantel der liefde bedekken ( nemen we Mick Jagger, David Bowie, Steve Harley, Lou Reed c.s. gelijk mee) en het over muziek gaan hebben?
Dat 'Quadrophenia' the Who's beste plaat is, vinden ze zelf ook, het schijnt weer live uitgevoerd te worden bij hun volgende tournee( ).
Komt het omdat de instrumentatie zoveel rijker is dan Tommy, hun andere meesterwerk, dat zich voornamelijk tot drums, bass en rhythm guitar beperkt?
Townsend is de beste slaggitarist ter wereld, maar zijn solo's zijn wat onbeholpen.
Hier ontwikkelt the Who zich als een symphonic hardrockband, eigenlijk iets heel nieuws.
The Punk & Godfather kent ook weer zo'n heerlijke bas, ook achter de coulissen opgenomen?

Dan weet je ook dat Daltrey een rol speelt zonder sexscenes, pestkop.

Is het trouwens zo dat Entwistle ook alle blaaspartijen doet op deze plaat? Die zijn namelijk ook vrij geniaal.



Dat ben ik met je eens, in ieder geval is hij veruit de beste slaggitarist van de jaren zestig/zeventig (naar mijn weten).

Dat zal mij niets verwonderen, beste Sandokan, want hij deed het ook op Tommy.
Maar hiervoor geef ik graag de microfoon aan Towser.

Entwistle heeft inderdaad alle blaaspartijen opgenomen. Toen hij een kleine jongen was kreeg hij trompetles en hoornles.

Tijdens live optredens in 1973 speelde hij de hoorn live tijdens "Helpless Dancer".

Voor wie hem nog niet heeft, de remaster kost bij play.com slechts 5,49 euro.

Wat is dit album toch geweldig om je huiswerk op te maken. Terwijl je het moeilijke gezwets of gewoon saaie opgaves zit te maken wordt je vermaakt door een spectaculair rockopera. Dit vind ik bij uitstek al beter dan Who's Next. Hier is het geheel toch wat beter. Al zijn de pieken op Who's Next wel wat hoger.

Wat is dit toch verschrikkelijk goed en meeslepend album. Dit zijn van die albums die ervoor zorgen dat je zo oud mogelijk wil worden. Dit is The Who op de top van hun kunnen! Daarna werd het minder spectaculiar maar ik vergeef het hen.

Een aantal nummers van dit voor mij nog onbekende who album beluisterd. lijkt er op dat ik dit een erg mooi album zal vinden. vind vooral het gebruik van de synth op dit album goed gedaan.

Ik hoorde het nummer Love Reign O'er Me, gecoverd door Pearl Jam zie:

YouTube - Pearl Jam - Love Reign O'er Me (Copenhagen '07)

YouTube - Love, Reign O'er Me- Pearl Jam

Ik was onder de indruk van dit nummer en kwam er achter dat het van the who is. Ik ga dit album zeker beluisteren. Sowieso als groot Eddie Vedder fan moet je dit album luisteren, dit album is namelijk een groot inspiratie bron geweest voor Eddie.

Ben benieuwd

Ga er wel even voor zit het is namelijk een aardige zit. Om het te beleven moet je het in z'n geheel luisteren. Geweldig theatraal luister voer.

Verreweg het beste album van the Who. Geweldig! Zo wel muzikaal als tekstueel en ook nog eens lekker bombastisch.
Ik vind dit album nog stukken beter dan Tommy en alhoewel Live at Leeds ook fantastisch is luister ik deze toch liever...

Quadrophenia tour?

Quadrophenia is altijd al een ambitieus album geweest. The Who is hierop het meest kenmerkend. Alweer een album dat hoge verwachtingen blindelings inlost. Op het allerhoogste niveau. Zonder de minste twijfel. Beter dan Tommy? Persoonlijk zou ik neen zeggen, maar dan voorzichtjes, als het even kan. Maar dat maakt ook weinig uit. Het album is zeker van het zelfde niveau als Tommy. Quadrophenia is tegenwoordig nog zeer verfrissend. Deze dubbelaar kan blind aangeschaft worden. Een plaat die ik vooral in de winter beluister.

Op deze plaat zijn zo veel reacties dat ik heb besloten hem maar weer eens integraal te beluisteren.... magnifiek....

*Let op! Dit is bij vlage zeer amateuristisch geschreven*

The Who als band zelf bestaat individueel uit hele goede artiesten waarvan er twee (Entwistle en Moon) van een uitzonderlijk hoog niveau zijn. Toch probeert er geen enkel lid de show te stelen. Het draait om de composities en de manier waarop die worden ingekleurd. En dat kleurt de band (vind ik). De individuele krachten van ieder lid zijn hier het op het sterkst. De krachten worden hier gebundeld om het verhaal van Jimmy (een jongen met persoonlijkheidsstoornissen) te vertellen in de vorm van een rockopera, een rockopera genaamd Quadrophenia.

Bassist John Entwistles zorgt hier voor bass lijnen die "bijna meezingend" de nummers begeleiden. Zelf vertolkt hij Jimmy's romatische kant. Het overgrote gedeelte van het verhaal wordt verteld of gezongen door Who's zanger Roger Daltrey. En dat kan niet anders dan gewoonlijk vol karakter en mochoism met een vleugje sentiment. Het is dan ook niet meer dan logisch dat hij Jimmy's stoere kant vertolkt. De drumpartijen worden verzorgt door Keith Moon, de beruchte maar vooral charimatische drummer. Zoals gewoonlijk drumt hij bij vlagen sterk. Het klinkt soms alsof hij alle troms/drums tegelijkertijd weet te slaan. Maar buiten sterk drummen om zijn de drums op dit album mede sfeer bepalend . En hoewel Moons vocale bijdrages normaal werden geweigerd in de studio mag hij op dit album Jimmy's gekke/gestoorde kant vertolken op Bell Boy.

En als laatste hebben we natuurlijk Peter Townsted, een held van formaat, die hier zijn grootse (misschien ook grootste) Rockopera schrijft. Een dubbelaar vol sterke en vooral epische/ meeslepende songs. Natuurlijk zingt hij ook een aantal nummers mee (hij vertolkt het smekende, schijnheilige karakter van Jimmy op o.a. Love Reign O' er Me) en doet hij de gitaar partijen, maar nergens komt dat in de buurt van zijn songwriting. Het album eindigt met de epos The Rock, een instrumentale (avontuur) inleiding voor Quadrophenia's grand finale: "Love Reign O' er Me". Het slotnummer waar het album zich (uiteindelijk) stilistisch naar toe werkt. Roger schreeuwt hierin zijn hart uit! Een beter einde voor een album kan ik me niet bedenken.

"The music is the best music that I've ever written, I think, and it's the best album that I will ever write."

Aldus Pete Townsted, en ik ben het volledig met hem eens.

Mooi stuk, Kill_ , maar mochoism, wasdâh ?

Het woord is Machismo

Masochisme?