The Who - Quadrophenia (1973)

XD

Ik heb deze altijd beter gevonden dan Tommy. Tommy is soms net iets te lief, terwijl deze plaat lekker rauw is en een rebelse sfeer uitademt. Het gebruik van violen en orkest is hier ook prachtig. Dit is echt zo'n album dat van begin tot einde goed is: het kent geen zwakke nummers. De nummers die me eerst een beetje irriteerde (Sea and Sand, Drowned) ben ik met de tijd ook steeds meer gaan waarderen. Een meesterwerk dat wat mij betreft de faam van Tommy verdiend.

Wat gebeurt er als je een briljante songwriter een album laat schrijven als hij dit schrijft in functie van de kwaliteiten van alle andere bandleden en dat allemaal nog in een rockopera?

Dan krijg je dit Album. Hier is The Who op zijn best !

Ik denk dat je het eens moet zijn met Pete Townshend

In oktober komt hier trouwens een Special Edition van uit. Dat heeft Townshend vandaag bekend gemaakt. Met veel onuitgebracht materiaal! Ben benieuwd!

Deze hoort thuis in de top 250. En hoog ook (bij de eerste 50, lijkt me)

Mee eens!

Geniale plaat

En Pete en Roger gaan volgend jaar weer op tournee, aldus de volgende bron...

Ik kan niet wachten op die tournee

The Who Official Band Website - Roger Daltrey, Pete Townshend, John Entwistle, and Keith Moon | | ‘QUADROPHENIA: THE DIRECTOR’S CUT’ BOXSET - thewho.com

Mooi!

Vooral ook de mededeling van Pete Townshend dat hij het meeste trots is op dit album. En gelijk heeft hij!

Is de deluxe versie die uit komt ook geremastered als iemand weet?

Geen zwakke nummers.
Je gaat me niet vertellen, dat I am the sea geen zwak nummer is.
ik ben ook niet kapot van Bell Boy,
Dit album haalt wel een voldoende, maar geen 5,0 punten.

Wat is er mis met Sea and Sand and Drowned

Dit album is vele malen beter dan Tommy.
Sterker nog ik kan niet luisteren, naar de de meeste nummers op Tommy.
Dit album is veel toegangkelijker, al vind ik dit album niet boeiend van begin tot eind.

De remaster die van dit album uitgekomen is is binnenkort van mij, mag niet ontbreken in mijn platenkast!!

Ik heb de Director's Cut aangeschaft. Dat is pas een beest...

Bij de nieuwste Deluxe versie staan ook Pete Townshend versies van nummers van Quadrophenia:

5. The Real Me - Pete Townshend
6. Cut My Hair - Pete Townshend
7. Punk - Pete Townshend
8. Dirty Jobs - Pete Townshend
9. Is It In My Head? - Pete Townshend
10. Any More - Pete Townshend
11. I've Had Enough - Pete Townshend
12. Drowned - Pete Townshend
13. Is It Me? - Pete Townshend
14. Doctor Jimmy - Pete Townshend
15. Love Reign O'er Me - Pete Townshend

Kan iemand zeggen of deze nummers nog enige toegevoegde waarde hebben aan het origineel? Ik moet zeggen, qua vocalen gaat er niets boven Daltrey en Townshend speelt al prachtig dus wat moeten we eigenlijk nog met Pete Townshend solo?

Vorige week de deluxe versie in huis gehaald en dit blijft natuurlijk een uitstekend album met het titelnummer, Cut My Hair & Doctor Jimmy als uitschieters.
Wat is die Keith Moon toch een geniale drummer geweest, mijn inziens niet te evenaren of het moet Neil Peart van Rush zijn.
Musician: ik vind de Townsend nummers wel een welkome aanvulling, het klinkt allemaal wat " kaler " , de drums van Moon zijn bijvoorbeeld minder prominent aanwezig.

Tja...Pete was natuurlijk (net als het Lifehouse-project) enorm de Geestelijk Vader van de verhaallijn en veel elementen war/zijn autobiografisch. Net als Brian Wilson's versie van Smile.
Hier voegt het m.i. alleen iets toe voor de fans (al had ik liever de originele demo's dan gehad); het originele album blijft het echte ding!

De extra tracks (demo's) zijn een leuke toevoeging. Gewoon om te hebben, er veel naar luisteren zal ik niet. Wel vind ik de uitvoering van de hoes en boekwerk vele malen mooier, en alleen daarom is de aanschaf het al waard. De geluidskwaliteit vind ik t.o.v. de vorige remaster niet echt veel beter, wat ook als een compliment tot de vorige remaster beschouwd kan worden.

Mooie plaat. Ik heb hem gisteren blind gekocht (de remaster) en hij klinkt erg goed.
Het boekje is ook erg dik. De productie is erg goed en ze weten die zwart-wit sfeer goed over te brengen. Het concept is erg interessant. Alleen mochten er wat meer gitaarsongs zijn zoals: The Real Me. Ruime 3,5.

Een echt meesterwerk, beter dan The Wall van Pink Floyd.
Het beste van The Who.

6 ipv 5

Pink Floyd en The Who zijn verschillende bands, ik zeg het maar.

Ja, maar ik snap toch wel zijn vergelijking.
Het zijn namelijk allebei conceptplaten, natuurlijk is hun sound totaal anders maar het is volgens mij zeker geen rare vergelijking.

Op de één of andere manier worden klassieke conceptalbums altijd met elkaar vergeleken. Vind dat vaak een beetje moeilijk, want wat kan je dan precies zeggen? Ik zou eerder conceptalbums kiezen die muzikaal gezien iets dichter bij elkaar liggen (al is 't meestal wel rock uit hetzelfde decennium).

Twee totaal verschillende albums natuurlijk.
The Wall is veel atmosferischer , terwijl hier toch wel regelmatig de klok op rock gaat.
Ik ben zelf wat meer van Pink Floyd, maar vind The Who ook geweldig, maar dan meer als liveband.
Ik vind hun discografie wat minder impossant.
Who's Next en deze zijn geweldig , maar Live At Leeds vind ik echt hun sterkste. Live natuurlijk, maar het krijgt zoveel meer ballen.
Tommy is een klassieker, maar ik vind de studiouitvoering toch wat slapjes en braaf klinken.

Rockopera, het is een geval apart. Ik zal er nooit helemaal voor te vinden zijn. Hoewel 'Tommy' een erg goeie plaat is. Ook van The Who, dus. 'Quadrophenia' heeft zo zijn momenten, maar alles bij elkaar duurt het allemaal te lang voor mij, al is de samenhang tussen de nummers natuurlijk wel een pluspunt.

De rock 'n roll zit er wel in, vooral dankzij het gitaarspel van Pete Townshend en de legendarische drummer, Keith Moon. Roger Daltrey durft z'n strot nu en dan ook eens ferm open te trekken, maar dan met mate. Ik hoor 'm het liefst alles geven, dan is hij echt een meerwaarde.

Echt zwakke dingen staan hier niet op, maar, langs de andere kant, echt geweldige dingen dan ook weer niet. Beste nummers zijn voor mij 'The Punk and the Godfather' en '5:15', al weet ook de afsluiter meer dan te overtuigen.

3 sterren

Als the Who 'leek' ben ik begonnen aan hun discografie, en dit is het eerste album die ik ongeacht de lange speelduur constant boeiend blijf vinden, met geweldig vakmanschap van alle bandleden. Het rockt, het ontroert, een beest van een album. Deze ga ik wel een keer origineel in huis halen.

Wat is Bell Boy toch een geweldig nummer met die sublieme vocale opbouw van Daltrey die in het tweede deel met hetzelfde stuk helemaal los gaat. Dat heb ik altijd prachtig gevonden.

En van die kleine details zoals dat synth deuntje dat dan inzet. En natuurlijk dat perfecte drum en baswerk overal.

Alles klopt aan dit album.

Speciale vermelding ook voor die heerlijke zang met ballen als geen ander van Daltrey, en het nummer 5:15 waar dit mij als nooit tevoren ongeveer op die locatie wist te grijpen.

Was nog erg jong toen ik dit allemaal voor het eerst hoorde en zoals het mij toen heeft aangegrepen is nooit meer geëvenaard, vandaar dan ook de eerste plek in mijn top tien, nog steeds.

Het enige wat er ooit bij in de buurt kwam was eigenlijk Dark Side of the Moon en die staat dan ook op nummer twee.

Twee monumentale ontdekkingen die in ongeveer dezelfde jeugdige periode plaatsvonden.

Mooie tijden, eigenlijk wel.

Drowned, wat een nummer! Ik vind het erg raar dat dit nummer het minst aangeduid wordt als favoriet van het hele album, erg merkwaardig vind ik dat.