The God Machine - One Last Laugh in a Place of Dying... (1994)

Ja, dan moet het wel de re-release zijn.
Normaal gesproken staat er wel iets in het boekje dat het een heruitgave betreft, hier dus niet. Maar what the heck, ik ben allang blij

Waar ik veel groepen na een aantal keer actief luisteren links laat liggen, blijft de muziek van The God Machine toch plakken. Vooral de voorganger van deze heeft me nu helemaal overtuigd, vooral door hoe consistent het niveau daar is over heel de lijn. Dit album heeft ook een aantal nummers die tot het beste van de groep mogen worden gerekend, maar beklijft als geheel wat minder dan Scenes.

Naast de uitschieters zijn de meeste nummers zeker ook in orde, maar het is moeilijker er in op te gaan, misschien doordat het geluid hier kaler en killer is. Het voelt minder afgewerkt aan en dat zal sommige mensen zeker meer aanspreken, maar de aandacht voor detail vond ik net zo geweldig op het vorige album; dat zorgde er net voor dat je aandacht er bij bleef van begin tot einde. De hardere nummers als o.a. She Said en Home spraken me eveneens aan en dat mis ik hier nogal. De vaart zit er niet zo goed in, hoewel op het "zachte" materiaal van deze plaat meestal weinig aan te merken valt. The Sunday Song vind ik echter een draak van een nummer; wat vaag gepingel en dat 8 minuten lang, die mochten ze er gerust af hebben gelaten voor mij. Zonder twijfel het slechtste nummer van de twee albums.

Er is echter ook heel wat goeds te melden.
The Tremelo Song hakt er op in vanaf de eerste seconden met een monsterlijk gitaargeluid. In Bad Dreams is om kippenvel van te krijgen; simpel, zonder franjes, maar desondanks overweldigend. Hetzelfde geldt voor Boy by the Roadside. Painless is dan weer van het hardere materiaal en Robin's zang gaat door merg en been. "And you said life could be painless / I'm sorry, but that's not what I found".

Het ware hoogtepunt van de plaat zit hem voor mij echter in het meesterwerk The Hunter. Zoals dat in het nummer Purity ook werd gedaan, is er hier een sterke opbouw, met een doeltreffende mix van strijkers en (bas)gitaar. De kabbelende drums stuwen het nummer voort, de tekst is diep melancholisch: "All things will eventually die / And a true hunter weeps at a merciless killing" Geleidelijk aan wordt het tempo verhoogd, tot we komen aan de kern van het lied, met de uitspraak "What do you do when you feel like you're living a lie?" dat over en over wordt herhaald, met steeds groeiende, schrijnende wanhoop, om dan te bekoelen met een geweldig thema samen door de strijkers en aan het einde solo door een huilende viool.

Hoewel het als geheel minder evenwichtig is dan de voorganger, is One Last Laugh in a Place of Dying... door een reeks sterke songs toch een waardig album van The God Machine geworden, en wie weet gaat hij in de toekomst nog wat groeien.

Ik vond een oude in een budgetbak in Ljubljana, kostte 50 cent.

Een jaar geleden had je daar je treinkaartje mee terugverdiend, nu niet meer ...

Mwah, was toch niet van plan geweest hem te verkopen. Het was wel bizar: ik zat net aan deze cd te denken toen ik de budgetbak aan het uitspitten was en toen vond ik hem ook nog! Vond het idee dat er ook mensen zijn die 30-40 euro voor deze cd hebben neergeteld op dat moment wel best grappig.

Vond deze heruitgave én die Scenes From The Second Storey gewoon bij Kroese http://www.kroese-online.nl... in de bakken. Goed bezig!

Geweldig intense rockplaat met een dik dozijn enorm goede liedjes die je zowel tot shoegazen als beide vuisten in de lucht gooien kunnen verleiden. De zang, de drums en het gitaarwerk zijn allemaal quasi perfect. Rauw, melancholisch en af en toe afgewisseld door zachte pianomuziek of een strijkinstrument. Een stortvloed aan emoties als het ware. Oprecht jammer dat ik er nog nooit eerder van heb gehoord. Ze zijn misschien relatief onbekend gebleven, wat na het beluisteren van dit kleine meesterwerk zeker en vast als een doodzonde kan worden gezien.

Een uitschieter is heel moeilijk aan te duiden, maar ik krijg alvast stevig kippenvel bij 'Alone'. Keer op keer.

4,50 (Top 10)

Alleen hier op MusicMeter is The God Machine vrij bekend, maar op Sputnikmusic compleet niet (12 stemmen?!). En dat vind ik zo raar, want dit is gewoon het beste album wat ik ken. Intens, dat is het zeker. Vooral bij In Bad Dreams gaan mijn nekharen overeind staan, zo klein en die baspartijen zijn echt geweldig, stuwend en vaak akkoorden, jammer genoeg overleed Jimmy Fernandez na de opnames aan een hersentumor en is dit hun zwanenzang. In het begin rockt het album enorm, The Tremelo Song is een geweldige opener, maar door het album heen worden de nummers rustiger en slepender. Deze wil ik wel origineel gaan afschaffen, dan maar 21 euro. 5 sterren en de eerste plek in mijn top 10.

Een jaartje geleden had dat je nog minimaal het viervoudige gekost, dus eigenlijk is die 21 E een schijntje

Ik heb eens verder gekeken en ik schrok echt van de prijzen, dan is 21 euro zeker een koopje. Ik ga hem denk ik wel origineel aanschaffen, zo´n speciaal album moet ik eigenlijk origineel hebben. Ik zie trouwens vaak dat het album eigenlijk nog helemaal niet af was, de muziek is echt puur en ontdaan van alle franjes, iets wat ik alleen maar geweldig vind.

Vandaag besteld en hij komt volgende week binnen! De baspartijen zijn echt geweldig, ik kan 3 nummers van het album op bas meespelen: The Tremolo Song, Mama en In Bad Dreams. In Bad Dreams is compleet met akkoorden, ik kon geen tabs vinden voor bas dus ik heb het gewoon zelf uitgezocht. Hij blijft op de eerste plaats in mijn top 10 staan.

Hmm... Interessant, ik zie dat de albums heruitgebracht zijn. Maar eens kopen als ze in prijs dalen, want ik ben maar een arme student, hoewel dit verplichte aanschaffen zijn voor mij als Sophia-adept.
Overigens, hangt dit samen met de Sophia-heruitgaven? (Robin schrok zich kapot toen hij zag wat mensen voor zijn albums tweedehands vroegen/betaalden op eBay en dergelijken.)

The God Machine,
een bijzondere band.
2 platen gemaakt van uitzonderlijke kwaliteit.
Harde muziek afgewisselde door rustige muziek.
Een album wat ik mag review dankzij dit topic:
''Het ga dat album eens reviewen!''-topic.
Don Cappuccino tipte mij deze.
Geen slechte opdracht, beide albums had ik al 4,5* gegeven.

Het hakt er gelijk in met The Tremolo Song.
Harde no-nonsens.
Ook niet iets standaards, nee wel bijzonder.
Het klaaglied van de band.
Over de overheid,
de kijharde bezuinigingen en de verhogende belastingen.
I'm Just A Civil Man..

Sterk door blijven gaan is moeilijk,
toch flikt The God Machine het.
Een uitstekende nummer.
Hard en lekker scheurend.
Mooie riffs en lekker gedrumd.
Het blijven knokken voor je leven,
zorgen dat Mama trots op je is.

Weer koelbloedige rust.
Bezwerend is Alone zeker.
Het heeft iets over zich heen.
Sterk nummer wat gebouwt is op de uitstekende bas en zanglijn.
Het zet langzaam de lijnen uit voor het album.
De intensiviteit en de slependheid komen meer naar boven.
Het alleen zijn, je een keer op sluiten in je kamer.
Je voor een paar dagen afsluiten voor de wereld.
Een kleine depressie,
ieder mens heeft het welleens gehad..

Meeslepend, groots maar toch minimaal.
Emoties, prachtig.
In Bad Dreams is hèt lied.
Beladen en prachtig gezongen.
Slepende baspartijen, goed gitaar deuntje,
stevig drumwerk en mooi piano spel.
De angst voor nachtmerries.
Dat ze ooit uit zullen komen.
De angst om te gaan slapen,
niet kunnen wachten om op te staan.
Het verliezen van een dierbare In Bad Dreams..

Painless gaat door waar In Bad Dreams de wond heeft geopend.
De frustraties moeten eruit.
Keihard en agressief.
Niet gevoelloos en stuurloos,
nee, gesterkt en met moed.
Goed in elkaar gestoken.
Volgens zijn vriendin doet niets hem nog.
Hij zet zijn pistool in zijn mond en bewijst dat hij niet Painless is..

The Love Song opent als een rocker.
Een hard riffje met wat stevig drumwerk.
Geen allendaagse rocker maar het doet niet veel.
Het is oké maar ik voel het gevoel van Painless niet meer.
Het borduurt voort op de mateloze irritaties in een relatie.

Het lied over leven..
The Life Song..
Het overzien van je leven.
Het negeren van je gevoelens,
van je verlangens.
Even stil staan bij zijn vele fouten.
De tijd terug draaien kan niet meer.
Had hij maar niet getwijfeld aan zijn vriendin.
De ultieme frustratie komt eruit.
Hard en agressief.
Een pad van verwoesting maar ook verlichting.
Het nader komen tot jezelf.
Passend gezongen en de muziek is om te genieten.

Heilzaam beginnen.
Gezongen als een rustig persoon.
De koelte en de kalmte.
The Devil Song.
Luguber maar niet onverwacht.
Het moet zo onheilspellend zijn.
Het gaat immers over de duivel.
The Devil, Stay Away From Me.
Hij wil niemand bedriegen..

The Hunter,
Someone Will Always Hurt You.
En zo is het maar net.
Een passende vergelijking.
The Hunter and the Hunted.
Zo gaat het ook in het dagelijks leven.
Er is altijd iemand die je pijn zal doen,
mentaal en fysiek.
Passende muziek.
Rustige drums met opzwepend basspel.
Gitaren die ze begeleiden..

Het begint als de opener,
beangstigend gitaargeluid om dan keihard te beuken.
Evol, zoals de naam doet denken,
zo klinkt het ook. Hard!!
De evolutie van een man in een beest.

Rust na de evolutie,
The Train Song brengt ons kalmte.
Die zachte kalmte, nee nog steeds hard.
Scheurend en pompend.
Op het treinstation,
een meisje in de regen.
Zo'n 12 jaar oud.
Naast haar zittend de verteller.
Zo'n 42 jaar oud.
I Told Her I Missed My Plain..
Luguber en misselijk makend.
De vieze man flirtend met het meisje,
bleef het daar maar bij..

The Flower Song, net als de rest van het album.
Voortbewegend op de bas.
Samen met de drums.
Hard beginnend om in de coupletten zijn rust te pakken.
De wens van de zanger.
Om gewoon eens een bloem te zijn,
een bloem van zo'n 1000 jaar oud.
Het gaat niet eens zo zeer over de bloem.
Het gaat om alles wat je wil maar sowieso niet kan.
I Wish I Could Fly..

Mooi intro,
rustig en relaxt.
Mooi de gitaar aangeslagen.
De drummer doet zijn werk.
De zanger begeleiden bij zijn verhaal.
A Boy By the Roadside,
innerlijke verlangens.
Zedendaden zouden ze het noemen.
Hopelijk blijft het slechts bij verlangen.
Kon hij maar naar een plaats ver weg,
waar alles kan en mag,
zonder dat hij aan de schandpaal genageld word.
De fantasie gaat op zijn loop..
Boy By the Roadside..
Who Knows What Goes Up Right Here?

Om een geweldig album af te sluiten met The Sunday Song,
Daar is lef voor nodig.
het is dromerig, melodieus en mooi.
Lang maar knap.
Eventjes wegdromen bij de muziek.
Het past eigenlijk niet bij het album maar ook weer wel.
Rustgevend,
je mag je betekenis zelf inbeelden..

Geïnspireerd door Deric Raven?

Ja, al een lange tijd..

Ik dacht eerst dat het er één van deric raven was. Mooie recensie, Ataloona! Altijd mooi om te lezen wat andere mensen zien in een album, ook al ben je er niet even gek van als hen. Twee dingen wel:

Ik dacht dat het "I'm just a simple man" was.

Volgens mij handelt dit nummer over iemand die misbruikt wordt door zijn vader.

Daddy said boy it's a long way down
As he took his hand, knocked me to the ground

Aan het einde van het nummer schreeuwt het personage dan om zijn mama, een toch wel iets minder positieve betekenis dan hoe jij het interpreteert...

Ah, dat had ik niet helemaal goed gehoort,
ik heb de teksten er niet bijgelegd.

Mooiere intepretatie van Mama ja,
ik wist niet echt wat ik ervan moest denken dus heb ik maar 2 zinnetjes gebruikt.
Maar dat misbruik klinkt logischer ja.
(dat heerst ook wel over het hele album naar mijn inzien, dat misbruik)

En het zou ook ''I'm just a Simple Man'' kunnen zijn hoor, dat weet ik niet

Mooie recensie Ataloona

Dankjewel

Beetje zinloos alleen om het in strofes op te schrijven. Of zie je het zelf wel als een gedicht?

Ik vind het er zo wat mooier uitzien eerlijk gezegd,
en ik zie mezelf niet als dichter

Vandaag voor de zoveelste keer weer opgezet, en cd blijft nooit vervelen, blijft intens en abnormaal goed.
Staat al jaren op MUME op een mooie 2e plek achter Grandaddy en daar zal die ook altijd blijven staan.
Ik las net (hier) dat ze hem bij Kroese verkopen, dus dat word binnekort ff naar Nijmegen rijden en dan gelijk ook hun eerst eaanschaffen, en One last laugh als reserve erbij..

Dit album is gewoon opnieuw uitgebracht he?
Beetje jammer van de 70 euro.

Het album is inderdaad opnieuw uitgebracht, ik had het album voor 20 euro. Ook het debuutalbum is opnieuw uitgebracht, die moet ik nog hebben.

Deze en het debuut koop ik ook nog wel een keer..
Erg goede muziek.

Merk je ook verschil qua geluid?

Sorry voor de late reactie, Deren Bliksem.

Ik heb geen idee of je verschil in geluid hoort, het album klinkt gewoon erg goed. En bij dit soort albums is het juist het beste dat het niet te opgepoetst wordt. Zoals bij de remaster van Daydream Nation van Sonic Youth die niet meer dat heerlijke gruizige geluid heeft.

Dit album staat nog steeds bovenaan in mijn top 10 en dat zal lang nog blijven. Ik liet het mijn moeder horen en die kwam met The Cure en snap ik wel, iets harder. Toevallig zit deze band op hetzelfde label als The Cure.

Het laatste nummer luisterde ik meestal niet maar het past echt in het geheel. The Sunday Song is echt creepy en zorgt voor rillingen over mijn rug. Kunnen ze goed voor een horrorfilm gebruiken.

Aha. De nr. 1 van Don Cappuccino is een plaat die ik ook erg weet te waarderen. Ik heb de plaat net nog eens beluisterd, en vraag me af wat je tegen zo'n plaat zou kunnen hebben. Het is zo'n plaat die gewoon ijzersterk is, geen enkele misser. Ook 'The Sunday Song' niet, dat inderdaad vrij creepy klinkt. Vaag ook.

Favoriete nummers: de gigantische uitbarsting genaamd 'The Tremolo Song', 'The Life Song' en 'The Train Song'.

Mijn top 10 staat niet alleen vol met platen die ik na 1 keer goed vond. Sommige duren langer om te waarderen en anderen bevallen eigenlijk na een keer. Bij One Last Laugh In A Place Of Dying... was het bij de eerste keer gelijk raak.

The God Machine is een band die uit Amerikanen bestaat maar ze woonden allemaal in Engeland. Het is een trio die met hun debuutalbum Scenes from the Second Storey (later nog een review) zeker indruk maakten. Een zwaar rockalbum waar ook nog wat metalinvloeden in zaten. Het album zou uiteindelijk zelfs op nummer 55 in Engeland binnenkomen.

One Last Laugh In A Place Of Dying... is het tweede album en werd in Praag opgenomen. Op het vliegtuig terug bezwijkt de bassist Jimmy Fernandez. Hij belandt in een coma en zou uiteindelijk overlijden aan een hersentumor.

De hoes is kaal en de band en de titel staan er alleen op. Een leeg gevoel. Je hebt het idee dat er iets mist en dat klopt ook. Het album wordt volledig opgedragen aan de bassist. Je hebt ook het idee dat het album eigenlijk nog niet helemaal af was.

Het is nog zo rauw en puur en ontdaan van alle franjes. Het album heeft zo´n beetje de ultieme gitaarsound. De bas en de drums rammen zich bij de eerste nummers erdoorheen maar door het album heen wordt het steeds gaver en wordt de bas vooral steeds creatiever.

De eerste paar nummers rocken de pan uit maar hebben wel zeer donkere teksten. En dan In Bad Dreams. Dit is echt mijn favoriete nummer, niks is beter. De gitaarlijntje snijdt gewoon bijna en dan die strijkers en Robin Sheppard die deze onvergetelijke regels begint te zingen:

When you sleep
Do you see an angel in dying light
Or can you see someone standing outside
Trying to set you alight
Or maybe you've seen
someone somewhere before
That I might have loved if
i'd never loved you
But you only see me in...
Bad dreams

Er zijn af en toe maar een klein aantal regels nodig om iemand diep te raken en dat gebeurt bij mij. Iedere keer als ik dit nummer luister barst ik zo´n beetje in tranen uit, zo mooi. Het meest incomplete complete nummer zou ik bijna willen zeggen.

En als je denkt dat het niet meer donkerder kan zak je steeds dieper de afgrond in. Alles sleept meer en het wordt steeds zwaarder. Bij The Hunter zak je bijna weg maar dan word je weer wakker gemaakt door Evol, wat een beuker!

Het wordt steeds breekbaarder. Uiteindelijk komt er iets heel vaags genaamd The Sunday Song. Een melodie die 8 minuten lang doorgaat en echt voor rillingen op mijn rug zorgt. Het is net een soundtrack voor een horrorfilm, de killer waarvan je dacht dat hij geen vlieg kwaad zou doen.

Het is geen perfect album. Maar moeten albums perfect zijn? Ik heb iets speciaals met dit album.

To our friend Jimmy....

@ Ataloona: Prachtige recensie. Op sommige vlakken ervaar ik volledig hetzelfde.
Ik dacht inderdaad eerst dat het een recensie van Deric Raven was.