The National - I Am Easy to Find (2019)

The National weet, zo vlak na het vorige album, nog weliswaar te verassen. Dat ik dat nog mag meemaken! ?

Prima suggesties. Ik had eigenlijk gehoopt op Lauren Mayberry van Chvrches. Maar Gail Ann Dorsey stoort niet.

Rylan is echt heel mooi.

Zeker mooi. Maar stiekem zou ik dit nummer liever gehoord willen hebben op de ‘Alligator’ manier. Meer naakt en ruig zeg maar ? Denk dat ie dan nog beter tot zijn recht had gekomen. Alhoewel deze uitvoering natuurlijk beter in lijn is met de rest van het album

Not In Kansas is something else. Nummertje hoor.

Een veelal behoorlijk saai en best eentonig album. Sommige (stukken van) songs zijn nog aardig tot goed, zoals Not In Kansas, Rylan & Light Years. Voor the National vind ik deze plaat een tegenvaller. Ze hadden er beter 1 LP van zo'n 40 minuten van kunnen maken en dan een paar mindere songs kunnen weglaten. Dan had je nog wat aardigs gehad.

Dit is heel voorbarig op basis van een nog niet heel aandachtige luisterbeurt, maar ik geloof niet dat ik de gastvocalisten nou echt een succes vind. Ik mis Matt!

Ik vind het wel een verademing, alsof ze juist Berninger er toe dwingen om meer van zichzelf te laten zien.

Poeh, dit is inderdaad een lange zit, maar het is het dubbel en dwars waard. Wat een indrukwekkend en inspirerend album! En Gail Ann Dorsey mag blijven...

Ik ben eigenlijk helemaal geen fan van 'vrouwenhulp'. Temeer omdat ik bij The National graag gewoon helemaal verdwijn in de stem Berninger. Enige keer dat het me grijpt, is op Rylan. Maar vraag me af of dat aan de stem van Phoebe Bridgers (toch?) ligt of aan de geweldige drums.
Niks tegen vrouwenstemmen hoor, zeker niet, maar bij Berninger hoor ik het liefst alleen Berninger. Voor mij is The National ook de enige band die niet hoeft de experimenteren. Heb daarom toch wel moeite om dit album direct te waarderen, waar dat bij hun vorig platen nooit een probleem was. Zeker geen slechte plaat, maar het grijpt mij niet direct.

Lisa Hannigan is te horen in drie nummers...

Het is waarschijnlijk vloeken in de kerk, maar ik heb me tot nu niet echt in The National verdiept. Een 4.0* sterren album en een positieve recensie in De Volkskrant maken me nieuwsgierig genoeg om eens te luisteren.
En....het is zeker geen makkelijke plaat; ik moet hier aandacht aan besteden voor ik eventueel stem. Eerste indruk is dat het een sfeervol album is en de dames geven het album afwisseling en een mooie aanvulling op de zanger.
Wie weet ontrafel ik het album en stem ik, maar dat ik geen zekerheidje.

Ik zit nu aan Not in Kansas. Het eerste gevoel is goed, heel goed. De vrouwenstemmen zijn prachtig. Gretz zeg er ook es wat van.

2 jaar geleden was ik met ‘n klap, in één luisterbeurt fan van TNL. Sleep Well Beast bevatte precies de juiste uitdagende details die voor mijn oren geschikt waren. Maar toen kwamen er 3 singles van I Am Easy to Find waar ik geen klick mee kreeg en voor mijn gevoel ook niet krijg, Vannacht dus met enige scepsus aan het album begonnen. Lange zit hoor en of ik veel met het album als totaal krijg moet nog maar blijken, maar hoor zeker een paar juwelen en bijna aan het eind staan dan toch echt de songs die mijn kijk op het album kan draaien: So Far So Fast & Rylan zijn schitterend.

Extreme keuze om veel zang over te laten aan zangeressen of koren. Is er één track waar Matt solo zingt? Geloof het niet. Ik tel maar liefst 7 tracks waar de leadzang door een Gast wordt gedaan (4x Zangeres, 3x KinderKoor). Hadden we laatst ook niet een album waarop de gastzangeressen meer storend dan n welkome aanvulling waren? In die valkuil is TNL niet gestapt, hier is het juist wel de gewenste verdieping.

Wat me bij eerste beluistering nog meer opviel:
> Light Years is a-typische single, maar blijkt gewoon een goede albumtrack
> Het Koorwerk heeft nauwelijks interactie met de er om heen gedrapeerde muziek, het blijven losse tracks, terwijl Je zou hopen dat ze elkaar versterken of aanvullen.
> De Duo samenzang is juist wel volledig geïntegreerd.
> Op basis van de Albumcover verwacht je een conseptalbum. maar dat is het niet. veel meer een verzameling losse songs.
> Album lijkt wat aan de lange kant. Iets korter was wellicht krachtiger geweest.
Hé, hadden we dat bij een ander recent album ook al?

Mijn ultieme favo’s van IAETF:
11. So Far So Fast
14. Rylan
03. Roman Holiday
04. Oblivions
07. I am Easy to Find

Als ik jou was zou ik beginnen met Boxer. Dat is echt een juweel van een plaat.

Voor eenieder die deze pagina bekijkt en dit album nog gaat luisteren: neem aub een momentje, vóór je luisterbeurt, om los te laten wat je 'wilt horen' van The National. Ik ken de emotie die veel mensen hier lijken te delen; van een band die iets anders probeert terwijl je dat helemaal niet per se wilt, omdat je een beeld hebt van wat die band voor jou betekend en hoe ze dus 'moeten klinken'. Het gevoel van teleurstelling van een band die iets nieuws doet ken ik daardoor zelf ook al te goed. Het levert cognitieve dissonatie op en dit uit zich in een negatief gevoel over het album.

Waar echter veel bands op een gegeven moment meer 'commercieel' gaan klinken, of iets anders proberen dan wat ze normaal doen en dan eigenlijk door de mand vallen omdat ze niet echt de potentie hebben om 'meer dan 1 kunstje te kunnen', geldt dit in mijn ogen niet voor The National; dit album is kwaliteit! los van wat je er persoonlijk van vindt.

Ik zou mensen willen uitnodigen het te zien voor wat het is; een album geregisseerd als een film, samen uitgebracht met een korte film opgebouwd als een album (aanrader om de film ook te kijken net voor of net na het album te luisteren). Twee werken die samengaan, als “playfully hostile siblings that love to steal from each other” (-4AD website) Misschien in die zin niet een bona fide The National album in de klassieke zin, wel een moedige uitdaging die deze veteranen zijn aangegaan (want hoe makkelijk is het om hetzelfde kunstje te blijven doen waarvan je wéét dat het scoort; dat doen deze mannen niet!).

De reden dat ik dit zeg is omdat ik de luisteraar gun te ervaren wat ik ook ervaar: een album dat meer emotie bij me losmaakt dan ik in tijden heb ervaren. Of dit enkel de eerste euforie is of ook een blijvend gevoel zal de tijd moeten uitwijzen, maar dat het album direct iets dieps bij me losmaakt is zeker.

Als ik dit album qua emotie moet karakteriseren is dit niet meer de puber/begin twintiger met anxiety die niet goed weet hoe hij zich in de volwassen wereld staande moet houden, niet langer de volwassene die zich in een dronken waas awkward door de familiereunie heen worstelt, niet langer de gevallen man die zichzelf zijn relatie in duigen ziet slaan en zich afvraagt waarom. Dit is de veertiger die zich allang gesettled heeft, die zijn best doet om een grotere wereld om zich heen te zien, die deel van een community wilt zijn, die terugkijkt naar de verschillende momenten en liefdes die hij(zij?) in zijn(haar?) leven heeft meegemaakt, die het perspectief aan kan nemen van man en vrouw, kind en volwassene, vader, moeder, zoon, dochter.. En die daar doorheen nog steeds worstelt om het allemaal te begrijpen en er iets betekenisvols in te vinden, en dit niet langer oplost met zelfdestructief nihilisme maar door wanhopig te zoeken naar verbinding en een verhaal achter de waanzin, en daar voor het eerst in zijn leven anderen bij betrekt.. Maar op het einde van de zoektocht is die ander gevoelsmatig vaak nog steeds 'lightyears away'..

In tegenstelling tot de voorgangers lijk ik er nu ook niet echt in te komen. De nummers beklijven gewoon niet.

Ik moet er ook nog even inkomen. Vooral de nummers waarin het koor hoofdvocalist is, vind ik eigenlijk best vreselijk op dit moment

Daar tegenover staat dat ik nu al een paar absolute National-klassiekers in de dop gespot heb, zoals Light Years en het titelnummer, en dat zullen er elke luisterbeurt wel meer worden, schat ik zo (althans, dat hoop ik toch). Voor nu een 3.5*

Een aantal prachtige en wonderschone nummers! So far so fast, Light years..... Tja, en dan moet je wennen dat dit album eigenlijk om een project incluis een film draait. Ik zie dit dus als een tussendoortje, zoals bij een gangenmenu. Heerlijke gerechtjes. Maar de kok heeft ook andere lieden laten koken.

Je kan van alles vinden van dit album, maar dit album als eentonig bestempelen?

Dit album heeft rustige nummers (Not in Kansas, Light Years), 'ruigere' en meer uptempo nummers (Pull of You, Where is her Head). Verder heeft de band naast Matt in bepaalde nummers verschillende vrouwelijke artiesten een prominente rol gegeven. Zelfs een koor is nadrukkelijk aanwezig in meerdere nummers. Ook qua gebruikte instrumentatie hoor ik voldoende variatie. Ik denk dat dit het meest afwisselende album is van de band tot op heden.

Verwachtte niet omver geblazen te worden door dit album en dat is ook geenszins het geval. Een onderhoudend album doch weinig spannend. Vind I Am Easy to Find echter plezieriger wegluisteren dan voorganger Sleep Well Beast, maar een geweldige uitschieter zoals The System Only Dreams ben ik nog niet tegengekomen. Of nou ja, The Pull Of You is toch wel erg mooi. Vooral als Matt rond 1:20 even gas geeft en een paar keer uithaalt! Op zulke momenten weet ik weer waarom ik hem zo'n bijzondere vocalist vind.

Staan natuurlijk weinig tot geen "rockers" op, iets wat niet eenieders meug zal zijn. Persoonlijk hoor ik ze liever een experimenteler album doen die meer de diepte opzoekt dan een album afleveren met 10 varianten op Terrible Love, Day I Die met nog een schmalzy ballade of 2 a la I Need My Girl ertussen (iets waar ze ongetwijfeld ook toen in staat zijn) maar ik kan me voorstellen dat dit project al snel langs je heen gaat als je zoekt naar wat meer animo, zeker omdat je door de lange speelduur er sowieso we al even voor moet gaan zitten.
Wat dat betreft is dit interview nog wel interessant: https://pitchfork.com/features/song-by-song/the-national-i-am-easy-to-find-interview/ . De regisseur van de kortfilm met dezelfde naam die ook als producer gefungeerd heeft voor dit album heeft de band blijkbaar echt gepushed om hun artsier kant op te zoeken met b.v. een So Far So Fast tot gevolg: het soort nummer dat de één pretentieus geneuzel zal vinden terwijl de ander er een Brian Eno-esque ambient kunsttukje in zal ontwaren.

Het feit dat ze ondanks hun inmiddels behoorlijk aantal kilometers op de tellen niet de platgetreden paden bewandelen is in ieder geval iets wat een mens toch moet appreciëren, maar weinig bands op dit punt in hun carrière die dat nog kunnen opbrengen.

Ik schreef veelal behoorlijk saai en best eentonig. Niet altijd dus, maar wel vaak. De 'ruigere' nummers kan ik zelf niet ontdekken, wel te veel voortkabbelende rustige nummers - die soms ook teveel op elkaar lijken - en een enkel uptempo nummer. Dat er vrouwelijke vocalisten aanwezig zijn, zorgt er ook voor dat dit album nog enige variatie heeft. Dat was wel nodig en dat zegt ook wat.

Bovenstaande sluit ik me bij aan. Ik kan daar nog aan toevoegen dat ik de teneur van de songs (ook met zangeres, natuurlijk wel een verandering) + compositie en structuur met vaak prominente rol van de drums wel erg vaak gelijkend en inderdaad vooral eentonig vind. Daarom vind ik de waardering van The National wat extreem. Ik snap, of voel het niet zo. Boxer waardeer ik zeker, maar aan dat album heb ik genoeg.
Edit: toch sluit ik een kleine opwaardering niet uit. Na de zoveelste draaibeurt; aan het (iets minder neerslachtige?) eind vind ik de plaat wat opleven. Hairpin turns, Rylan (mooie harmonie in de stemmen!) en Light years zijn voor mij de hoogtepunten.

Ik vind dit dan weer geweldig. Zeker na nog een paar luisterbeurten.

Mijn favoriete plaat dit jaar tot nu toe is misschien wel die van Big Thief, en ik vind dat The National met deze een werk heeft afgeleverd die op dezelfde manier wegluistert. Het brengt me in een heerlijke roes, een auditieve film, waarin vanalles gebeurt. Ik hoor eindelijk een band die zich eens niets aantrekt van hoe ze in het verleden klonken of 'zouden moeten klinken' ("we hebben nog een rocker nodig"). De zelfverzekerdheid straalt ervan af.

Beetje jammer dat nogal wat mensen een soort mentale checkbox in het hoofd hebben als ze naar bands als deze luisteren ("Ik vond Rylan zonder zangeres beter!", "Ik mis een single als Bloodbuzz Ohio").

Zelfs los van de heel knappe, frisse instrumentatie/productie is de songwriting erg goed hier. Een nummer als Not In Kansas, daar zouden veel bands een moord voor plegen. Hairpin Turns breekt altijd prachtig open. De kadans in Hey Rosie trekt mij er altijd in. De uitbarsting in The Pull Of You, na de monoloog van Matt geeft mij kippenvel. En vooral: alles vormt zo'n geweldig sterk geheel, dankzij die interludes die daar niet voor niets zitten.

Dit is de beste plaat die The National op dit punt in hun carrière kon maken.

Not in Kansas, wat een song! Prachtig kunstwerkje. Door een mislukte levering bij mijn platenzaak moet ik nog even wachten. Ik kon het niet laten om een paar song te checken. Ik zag al vier sterren voorbij komen in de Volkskrant. Ik ben benieuwd!

Dit is echt een prachtig album. Zelfs na één luisterbeurt ben ik al omver geblazen en weet ik zeker dat ik deze plaat nog heel vaak ga draaien.

Wat is er zo goed? Juist de diversiteit. Ik heb hier reacties gelezen dat het veel van hetzelfde is en daardoor nogal saai, maar ik vind juist het tegenovergestelde. Je hebt hele rustige nummers, meer up-tempo tracks, nummers met de toegevoegde waarde van de vrouwelijke zangeressen en nog een aantal instrumentale tracks.

De hoogtepunten zijn wat mij betreft Not in Kansas en Rylan. Wat een absolute meesterwerken zijn dat, zeg. Met zoveel gevoel gezongen. Heel knap. En het wordt voor mij nu echt tijd om de andere albums van The National volledig te gaan beluisteren. Ik heb al veel losse nummers gehoord, maar weet na dit album zeker dat ik alles wil gaan luisteren. Alvast een goede voorbereiding voor ik ze dit jaar live ga zien. Ik kan niet wachten!

Helemaal mee eens !!

Heerlijk album hoor, niets mis mee. Ik fiets 'm er nog even een paar keer doorheen voordat ik een cijfer geef.

Ik was bang voor een minder album, aangezien You Had Your Soul With You en Hairpin Turns me nog niet echt wisten te raken, maar het tegengestelde is waar! Prachtig album! Hoogtepunt: Oblivions, Not In Kansas en Rylan!