Smashing Pumpkins - Zeitgeist (2007)

Als fan van hun eerste drie albums en ondanks de hierop volgende, in mijn ogen, tegenvallende platen waren mijn verwachtingen hooggespannen.

Was het hopen tegen beter weten in? Ja dus.

Waar zijn het raffinement, de subtiliteit en de originaliteit gebleven die me raakten? Ik vind ze op dit album niet terug in ieder geval.

2*

(Ja, ik weet het, zeer kort, maar alleszeggend: genoeg interessante albums die het wel waard zijn om wat meer woorden aan te spenderen)

Serieuse groeier en echt wel een goeie Pumpkins-plaat. Tis geen Mellon Collie of Siamese Dream, maar dat verwachte ik ook niet. Maar ver achter Gish komt hij toch niet. Dit is gewoon een zeer degelijke rockplaat, waar veel bandjes vandaag de dag eens achter kunnen komen. Mooie comeback!!

Daar zit voor mij de essentie juist. Ik zit niet te wachten op een degelijke rockplaat. Degelijk staat gelijk aan saai. Wie wil er nu saai?

de·ge·lijk (bn.)
1 betrouwbaar
2 deugdelijk, geheel aan zijn bestemming voldoend

DAT NOEM IK NIET SAAI !!

Ik wel. Staat gelijk aan voorspelbare, nergens verrassende muziek.

deze plaat is slechts een schim van alle voorgaand werk

een overbodige 'comeback', maar ik snap best dat wanneer je geen succes boekt met je nieuwe band, je teruggrijpt op je oude

of het zin heeft?

op je hoogtepunt stoppen heeft een charme, belabberd terugkomen uiteraard minder

Kerels, dit is gewoon old-school Pumpkins, niet hun beste, maar wel beter dan alles na Mellon Collie. En ja op je hoogtepunt stoppen heeft z'n voordelen om je plaatsje in de geschiedenis ongeschonden te laten, maar komaan, fuck dat. Ik ben blij dat we bands als Pearl Jam, Smashing Pumpkins en binnenkort Rage Against the Machine nog altijd kunnen zien spelen. Er zijn al bijna geen grote bands meer die meer dan 10 jaar spelen.

Adore vind ik toch een pak beter dan deze plaat hoor!

Volledig mee eens. Die plaat verraste me nog.

totnutoe kan ik alleen het bekende spreekwoord "veel geblaat weinig wol gebruiken". Dit is waarschijnlijk de luidste plaat van de pumpkins. Maar dit is zeker niet hun beste. Ik hoor in bijna ieder nummer hetzelfde: bombastische gitaren, de drum die invalt en nerveus blijft doorratelen doorheen het nummer, na enkele herhalingen van het refreintje een gitaar die begint te piepen.
Kortom, ik vind dat deze plaat weinig omheen het lijf heeft. Echt sterke songs ontbreken wat. En ik heb zo de indruk dat het daarom zo "luid" klinkt. De songs die er niet zijn aankleden als songs. Dit is zowat het algemene gevoel dat ik heb na (ik geef toe, slechts) enkele luisterbeurten.

Ik hoop wel dat ik binnen enkele maanden terug moet keren naar deze pagina om mijn stem te verhogen. Ik hoop dat deze plaat nog wat in petto heeft.

De nummers die mij voorlopig wél konden overtuigen:
-Bleeding the orchid
-Tarantula
-(Come on) Let's Go !

voor deliberatie vatbaar:
-Neverlost
-Bring The Light

de rest deed me eigenlijk weinig tot niets. Mijn stem totnutoe: 2.5 (Corgans stem blijft fantastisch)



...en de boer schoor zijn schapen...

Kan er ook niet meer van maken dan 2 sterren
De single, Tarantula, ademt nog een zekere urgentie uit.
De rest is grauwe middelmaat.
Gemiste kans Billy.

Mijn quotering nog een beetje bijschaven. Naar onderen toe, wel te verstaan.

Heel erg flauw allemaal.

Ik ga me dan ook nog maar eens onderdompelen in het audioarchief (http://rspaa.niluje.net) van de SP en een paar concertjes beluisteren van 1992/1993... Toch nog steeds de piekperiode waar het allemaal nog giftig, ruw, avontuurlijk kon....

Vind dit nieuwe album verrassend goed. Had ik niet meer op gerekent na al die tegenvallende cd's die na 'Mellon Collie' zijn verschenen (alhoewel Adore nog wel redelijk was).
Nee; dit is echt een grote verrassing voor mij en de Smashing Pumpkins weten mij dan ook echt weer helemaal te bekoren!!!

Samen met Adore het beste Pumpkins werk
Als je de nostalgie van de oude albums eens achterwege laat zal je dat meteen zien. 'Mellon Collie' is een mooie derde, maar net iets te langdradig.

Ach welnee

Hier geldt een tekst van Clouseau.
De passie is bedaard

Aardige comback van Billy Corgan cum suis.
Eerste helft van het album klinkt erg sterk, daarna zakt het behoorlijk in.

Blijf het een heerlijke plaat vinden.
Lekkere opener met Doomsday clock en verder zijn mijn favorieten nu al; Bleeding the orchid, Tarantula, United States.

tarantula hoorde ik vandaag voor de 3e keer, het werd iets beter

mankement

sp klonk ooit reetestrak, tarantula bij vlagen maar rommelig en chaotisch, slecht gespeeld

eerste helft neigt naar 3.5* in totaal kom ik niet verder dan 3*

tarantula heeft geen mooie viedoclip

Het album rockt wel, maar het is toch wat wennen aan deze plaat ik vind dat ze zeer afzwakt naar het einde dat de songs niet goed ingedeelt zijn.

Ik verwachte meer van deze plaat, maar van mij krijgt ze een 3, en dat is vooral voor het eerste deel

Laten we er gewoon mee op houden. Ik zit echt niet meer op de Smashing Pumpkins te wachten. Dergelijke muzikale uitingen doen afbreuk aan de goede naam en de eerdere goede platen.

Als ik zin heb in nostalgie pak ik nog eens Siamese dream, Gish of Pisces Iscariot uit de kast. Ja ik ben erg negatief, maar moet dan ook bekennnen halverwege Mellon Collie al te zijn afgehaakt...

En laten we de albumtitel dan maar ironisch opvatten...

Tijd voor een een mening die gespeend is van de gebruikelijke cliché's.
NATUURLIJK is zeitgeist niet zo goed als wat de pumpkins op hun eerste drie albums deden! NATUURLIJK verrast deze muziek je niet meer!
Maar het feit dat deze muziek misschien wat gedateerd is, of in elk geval minder schokkend overkomt dan ze in het begin van de jaren '90 deed, moest Corgan zien te compenseren met opbouwende songs, die pas na een tiental luisterbeurten ten volle tot hun recht komen. En daarin is hij aardig geslaagd, naar mijn mening.

Songs als Doomsday Clock, 7 Shades of Black, Starz en Come On (Let's Go!) nestelen zich al aardig snel in je geheugen, maar wat niet iedereen merkt, is dat ook onder de iets "saaiere" songs degelijke melodieën schuilgaan. "That's The Way (My Love Is)" lijkt aanvankelijk een niemendalletje te zijn, maar ik betrap mezelf erop dat ik de laatste drie dagen onophoudelijk dat melancholische refreintje aan het neuriën ben. "Neverlost" schijnt bij de eerste luisterbeurten ook nergens heen te gaan, maar het werkt best wel verslavend: al een aantal keren staat mijn cd-speler nu op repeat bij track 8. En ben ik de enige die "Pomp and Circumstances" nog wel te pruimen vindt (misschien afgezien van de afgrijselijke productie)?

Zeitgeist is uiteraard geen vlekkeloze plaat, laat staan een meesterwerk. Zo lijkt het alsof het "United States" op sommige momenten aan de nodige verpletternde hooks ontbreekt; het nummer is inderdaad niet zo spectaculair als vroegere epische pumpkinmarathons. Ook Billy's lyrische kwaliteiten zijn niet meer helemaal wat ze geweest zijn enzovoort. Maar zoals ik al zei: dat is logisch. Wie verwacht had dat de Pumpkins opnieuw het niveau zouden halen van Siamese Dream of Mellon Collie, leeft hopeloos in zijn eigen sprookjeswereld, waar kaboutertjes op eenhoorns door het bos dartelen en roodkapje met de zeven geitjes stoeit. Wake up!! En laten we allen eerlijk zijn: niemand had, na het horen van MACHINA en TheFutureEmbrace, verwacht dat Corgan na al die jaren nog zo snedig uit de hoek kon komen.

eindelijk iemand die het snapt

Raar, dat ik zulke uiteenlopende reacties hoor en lees op dit album.

Ik heb het nog niet gehoord, omdat ik maar een matige halve fan ben van deze band.
Maar ik vond Mellon Collie en Siamese Dream lang niet slecht.

Een verkoper van Free Record Shop vond het een uitstekende plaat die hem aan de vroege Smashing Pumpkins deed denken... in de pers lees ik dan verschillende kritieken, waarvan het negatieve toch doorslaat. Om te weten wat ik ervan vind, zal ik het toch zelf moeten horen, dat spreekt.
De hoes vind ik alvast wèl geslaagd. Er zijn er véél ergere...

Maar ik ben niet gehaast om dit te ontdekken, dat komt vroeg of laat wel. Als ie in de afprijsbakken terecht komt, en tegenwoordig gaat dat vrij vlug, toch ?

Een halve fan zoals ik al zei.

De pompoenen zijn definitief uitgemempt.

NEXT

joene snapt het ten minste, ik denk dat de helft hier nog maar amper naar de plaat geluisterd heeft en gewoon de geslepen messen al bovenhaalt bij nieuw Corgan-werk.

Waarom denk je dat?

Doordat het niveau van Corgan de laatste jaren niet denderend was, was ik zonder meer niet heel hoopvol gestemd, dat wel. Maar ik heb m toch echt 2 keer gehoord, genoeg voor een beoordeling leek me.

Maar goed, voor de anderen kan ik natuurlijk niet spreken.

als het de eerste keer al boring was waarom dan nog een tweede keer.

0.0 (artwork wederom afgrijselijk)