Interpol - Our Love to Admire (2007)

Vrij consistent derde album van deze amerikaanse pop/rockband. Het geluid blijft gelukkig vrij 'kaal' en open, zonder bombast en allerlei electronica. Echt spannend wordt het niet door het ontbreken van werkelijk memorabele songs, maar voordeel is dan wel weer dat er geen miskleunen zijn. Al is The Scale aan de saaie kant. Wellicht had wat meer uptempo werk en meer variatie qua zang geresulteerd in een nog betere plaat, maar goed, dat geldt ook voor de eerste twee albums.

Hoe goed kan een nummer als Pioneer To The Falls zijn?
Beter kan niet.

Interpol's Our Love To Admire laat een ander geluid horen dan de twee voorgangers. De prominente bas is naar de achtergrond verwezen, en ook het stemgebruik van Banks is niet meer wat het was ten tijde van TOTBL. Toch klinkt dit album minder éénvormig dan Antics, op zich ook een sterk album, doch wordt hier meer gebruik gemaakt van sfeerelementen.

Pioneer To The Falls is misschien wel het beste nummer uit het volledige Interpol oeuvre. Samen met No I in Threesome het hoogtepunt op OLA, al dooft de kaars nergens helemaal uit, en indien ze dit wel even doet wordt dat ruim gecompenseerd met aflsluiters Wrecking Ball en Lighthouse, nummers die haast de soundtrack van een tragische western kunnen zijn. Hilarisch is ook het banale van de No I in Threesome lyrics, en hoe Interpol er toch in slaagt dit om te vormen tot een intens en sfeervol nummer. Ik herinner me ook nog de zeer fraaie video.

Interpol was altijd al een zeer consistente band. Jammer dat Banks zijn macho kant soms niet in bedwang kan houden tijdens het schrijven van zijn teksten. Pace Is The Trick is op zich een ijzersterk nummer, alleen jammer dat Banks het feestje deels verpest door ineens een you women, you have no self control in de strijd te gooien. Ander punt van kritiek is het soms ovedreven jatwerk van de band. De Chemistry-Where Is My Mind link is evident en nog te vergeven, maar The Lighthouse is een complete rip off van Pale Saints' Hair Shoes. Wie net als ik destijds eindeloos luisterplezier heeft ervaren bij het luisteren van dit album, doet er misschien beter aan de vergelijking niet te checken.

Interpol gaat terug op tour dit jaar. Hopen op een bezoek aan de lage landen en een nieuw album (al zal het zonder Carlos nooit meer hetzelfde zijn).

Dit jaar heb ik Interpol leren kennen, en Our Love to Admire was het eerste album dat ik van de band beluisterde. Het magistrale Pioneer to the Falls vind ik het beste nummer, verder steken No I in Threesome, The Heinrich Maneuver ('How are things on the west coast' is zo'n catchy zin) en Pace Is the Trick (mooi opgebouwd naar heerlijk refrein) er bovenuit. Daarnaast is het misschien een beetje te veel van hetzelfde. The Lighthouse klinkt weliswaar anders, maar een goed nummer is dat niet dus heel lovend kan ik daar niet over zijn. Maar op zich vind ik elk nummer wel minstens behoorlijk, dus ik ga verhogen naar 4 sterren. Dat is evenveel als ik Turn On the Bright Lights geef, maar ook daar zit nog een verhoging in.

Wel spijtig dat ze geen enkel nummer van dit album nog live spelen (heb ze gezien op Werchter), m'n hierboven aangehaalde favorieten had ik toch graag gehoord.

"Our Love to Admire" is duidelijk wat minder fraai dan "Interpolantics" (ikleesdataltijdachterelkaaropdehoes). Echter dit album is, met uitschieters als "Pioneer to the Falls", "The Scale", "Pace Is the Trick", "All Fired Up" en zelfs "Mammoth", toch nog een behoorlijke plaat te noemen. De laatste twee nummertjes voor afsluiter "The Lighthouse" komen, bij mij althans, niet goed over! "Who Do You Think" en "Wrecking Ball" komen daarom niet in mijn afspeellijsten voor.

Nota bene... zijn ze op mijn exemplaar het grandioze "Mind Over Time" vergeten of moet ik dan weer een andere uitgave aanschaffen?

Half puntje eraf!

Vergeet je The Heinrich Maneuver niet? Ik heb dit altijd een geweldig nummer gevonden en een echte Interpol track. Was een logische single toentertijd want ontzettend catchy en Interpol zoals de meer mainstream fans ze kennen. Maar wat heeft dat nummer een energie, een drive. Nummer wordt gedragen door het felle drumwerk en de rake teksten van Banks. De riffs zijn dienend zoals we eigenlijk wel gewend zijn van Interpol. De bas is hier ook nog relatief vrij om zijn gang te gaan. Superkrachtig nummer dat bijna een vreemde eend is op deze meer sferische plaat, wat ik ook onzettend kan waarderen.

Haha...ja, die Heinrich, die ben ik vergeten te melden! Dat is ook een prima nummer! Maar deze draai ik dan weer wat minder vaak dan bijvoorbeeld "Pioneer to the Falls". En... zo heeft iedereen z'n voorkeuren...

Haha... ja, die Alicia! Half puntje gaat er weer bij, hoor. Dit blijft een ijzersterk Interpol album met of zonder Mind Over Time !

In Interpol's beginperiode was ik verzot op hun muziek en concerten. Dit derde album heeft me nooit kunnen bekoren en ik ben toen in 2007 dan ook zomaar ineens definitief afgehaakt. Vandaag deze toch maar weer eens voorzichtig geprobeerd, heb ik toch wat over het hoofd gezien dat deze op 3,88* staat? Maar Our Love to Admire klinkt in deze twee oren nog steeds deels als een herhalingsoefening, deels als een album met lukrake composities. Het wekt in de verste verte niet de zindering van het eerste album op. Ik houd het maar bij TotBL (en in mindere mate bij interpolantics).

Deze 3e worp vind ik wat minder indrukwekkend dan de 2 voorgangers.
Het stemgeluid van Banks vind ik anders klinken dan op hun debuutplaat.
Rest My Chemistry vind ik het prijsnummer van het album, dieptepunt vind ik afsluiter The Lighthouse met dat nummer kan ik helemaal niets.
Redelijk consistent album derhalve.

​Een slecht album van Interpol ben ik nog niet tegengekomen, maar Our Love To Admire is wel een van de mindere. Een paar sterke nummers (Pioneer to the Falls, The Scale, Heinrich Maneuver, Rest My Chemistry) vallen op temidden een verzameling middelmatigheid. Allemaal nummers die op zich aardig wegluisteren, maar nergens een blijvende indruk maken. De zwakste nummers zijn bovendien voor het laatst bewaard, zodat Our Love To Admire als een nachtkaars uitgaat.
Wel een mooie hoes, daar heb ik vroeger in de Plato vaak mijn ogen over laten glijden.

3,0*

Ik vind Pace Is The Trick ook wel sterk

Beetje ingewikkelde verhouding met deze plaat, vanmorgen toch wel weer gegrepen. Halfje erbij

Ach, het is net als met koffie, die smaakt ook het beste in de ochtend.

De opener is fantastisch, no 1 en who do you think eveneens. Het is de klankkleur van interpol die mij blijft boeien.

Opeens denk ik een Jordaans accordeon melodietje te horen in Pioneer to the falls.