Editors - An End Has a Start (2007)

Dit is toch wel mijn favoriete album van de Editors, het laatste album is erg goed, maar deze is er nog een stap overheen. Het album begint gelijk met dat enorm mooie nummer Smokers At The Hospital Doors en laat je tot het einde van het album niet meer los, ieder nummer is sterk, mooi album! 4,5 ster.

Een topalbum. Het lijkt inderdaad veel op Interpol en het schijnt ook veel op Joy Division te lijken alleen ken ik die band niet echt. Het is gewoon echt een album dat ik achter elkaar kan luisteren zonder dat het verveelt. Een 4,5* Erg goed album.

Dan zou ik toch maar heel snel naar die band gaan luisteren

Editors is zeker wel een van de betere hedendaagse bands, ook live zijn ze uitstekend, dat vind ik vooral erg belangrijk.
Dit album ligt in het verlengde van het eerste album, met nummers die op beide albums zouden passen.

Ik heb echt zin om hier 5 sterren voor te geven maar iets weerhoudt me.

Wat dan? Dit album is echt wel een 5 waard hoor.

Ja inderdaad gewoon een 5* gewoon omdat het kan. Perfecte plaat dit.

Inderdaad.

Nou, perfect is t niet, dat is In This Light And On This Evening al

Berichten over de top 250 verwijderd.

Bijzonder sterk album van één van de groepen waar ik dezer dagen veel sympathie voor heb.
An end has a start, het gelijknamige titelnummer dus, is het beste op deze plaat maar ook Bones, The Racing Rats en het openingsnummer moeten niet veel onderdoen.
Ik vind het terecht dat deze in de top 50 staat.

Dit album is voor mij wel wat gegroeid, vind hem nu beter dan de derde worp. Overgeproduceerd of niet, de songs zijn stuk voor stuk sterk.

Die zang van tom smith raakt je tot in al je vezels een 5,0 geven is eigenlijk te laag

Escape The Nest is toch wel een heel sterk nummer.

Beste van dit album in mijn mening.

Helemaal mee eens

Al moet ik zeggen dat ik het op dit album wel vrij moeilijk vind om favoriete nummers aan te wijzen. De meeste nummers hier halen namelijk wel ongeveer hetzelfde niveau. Ik denk dat dat ook wel een beetje de kracht van dit album is.

De eerste keer dat ik het openingsnummer hoorde, werd ik volledig weggeblazen. Dat was lang geleden dat ik zo onder de indruk was van een nummer van een hedendaagse band.

Perfect vind ik de twee laatste platen van Editors allebei niet. Maar ITLAOTE is idd beter

Toch wel het sterkste album van Editors. In This Light And On This Evening opent geweldig maar kakt na 5 songs behoorlijk in.
Ik mis bij In This Light het gitaargeweld en de nummers zijn (na 5) wat vlakjes en ongeinspireerd.
Op An End Has A Start staan niet echt mindere songs. Hij is constant top!

Neen, de Editors zijn het toch niet voor mij. Ze weten op elk album wel een paar zeer mooie songs neer te zetten zoals hier met 'An End Has a Start' en 'The Racing Rats', maar dat is het dan ook wel zo'n beetje. Voor de rest stelt het imo gewoon niet al te veel voor en is het ook allemaal te veel van hetzelfde. Net zoals "Coldplay" zijn de "Editors" voor mij een band waar ik heel snel op uitgeluisterd ben.

3,0*

Net zoals 2 favo nummers uitkiezen ook onmogelijk is. Het album is constant ontzettend sterk.
En die stem inderdaad, standaard kippenvel.

ITLAOTE vind ik veel en veel minder sterk dan An End Has A Start. The Back Room is wel lekker, maar An End Has A Start blijft gewoon het meest fantastische album van Editors.

Tip: Ga ze eens live zien, dat is echt heel vet!

dat heb ik gedaan, ik ben het helemaal eens met bovenstaande bericht

Ik vind dit album toch wel enorm sterk. Eerst kon ik nooit helemaal kiezen tussen deze en The Back Room, maar na meer luisteren kwam ik erachter dat de kwaliteit van de al sterke opener toch wel het gehele album wordt gehandhaafd, en dat maakt dit voor mij een van de beste albums die ik ken uit dit genre. Moet ik nou die nieuwe nog luisteren of wordt dat tijdverspilling?

Hun nieuwste lijkt qua genre niet meer op The Back Room of An End Has A Start, dus je moet niet verwachten dat het een vergelijkbaar album wordt. Toch is het zeker de moeite waard om te luisteren, want er staan echt prachtige nummers op!

Naar mijn mening een terechte hoge notering in de top 250 voor An End Has a Start. Die stem van Tom Smith is op z'n zachtst gezegd echt fenomenaal. Alleen in het afsluitnummer komt hij een beetje zeurderig over, maar voor de rest pakt elk nummer perfect uit. Zoals de meesten hier vind ik The Racing Rats het beste nummer, gevolgd door Push Your Head Towards The Air, van dat nummer krijg ik echt constant kippenvel.

4 sterren.

Tot nu toe hun beste werk. Alle nummers hebben iets speciaals. Topband.

In 2005 verraste een jonge Britse band de muziekwereld met hun album The Back Room. Een compilatie met allemaal donkere, duistere nummers gezongen door de warme stem van Tom Smith. Het album kreeg onmiddellijk platina dus van deze groep zouden we nog veel horen. An End Has a Start is het tweede album van deze jonge band. Op dit album zijn ze volwassener geworden en dit laten ze ook duidelijk merken in hun songs en in hun clichéteksten. Het openingsnummer en tevens hun eerste single Smokers Outside The Hospital Doors was direct een opstapje naar het grote succes. Wanneer Tom Smith het refrein inzet slagen de drums, gitaren en de zoete stem van Smith je rond de oren. Het nummer gaat over de droevige - al dan niet schrijnende - toestand aan de ziekenhuis deuren. Na het eindigen van Smokers Outside The Hospital Doors heb je niet echt tijd om even te ontladen want daar komt al de volgende knaller van formaat aan. An End Has a Start is een nummer met een dodelijk tempo .. episch. Het album bevat niet enkel zotte gitaarrifs, donderdende drums maar ook rustige, ingetogen nummers. Bij het nummer The Weight Of The World zingt Tom Smith zo rustig dat het lijkt alsof hij de hele wereld op zijn twee schouders draagt. Escape The Nest doet je echt een krop in de keel krijgen. Het beklemmende gevoel van het leven in de grote stad, zonder enkel uitzicht wordt hier bezongen.
Je kan het album in twee delen verdelen: de nummers waar je meteen zo door wordt gegrepen dat ze je de komende maanden niet meer loslaten zoals The Racing Rats en Bones. Maar anderzijds zijn er ook nummers die je na een halve minuut al doen beseffen dat je het best voorspoelt voordat je in slaap wordt gewiegd. Dit gevoel had ik heel hard bij de nummers Well Worn Hand en Push Your Head Towards The Air.
De beweringen dat de Editors hun mosterd hebben gehaald bij Joy Division is volgens mij klinkklare nonsens. Joy Division is gewoon een pioneer in de alternatieve muziek en veel groepen hebben daar wel wat van weg. Met nummers zoals Fall en Camera op The Back Room slagen ze erin om een breder publiek te bereiken met hun tweede plaat An End Has a Start ... Epischer dan dit zal het nooit meer worden.

Dit album is zijn 5* waard. Dit heeft een aantal redenen. Ten eerste is het aantal losstaande nummers dat ik met 5* zou kunnen belonen zeer hoog. The Racing Rats en Escape the Nest zijn fantastisch, en dan heb je ook nog de opener met Smokers Outside the Hospital Doors. Ik denk niet dat Editors ooit nog in de buurt komen van dat nummer. Een nummer met een prachtige opbouw, hierdoor klinkt het zowel live als op het album fantastisch. Zonder twijfel staat dit nummer in mijn persoonlijke top 10.

Daarnaast klinkt het album echt als een geheel, en kun je horen dat er veel tijd is besteed aan het ordenen van de nummers. Na een krachtige opening met de eerste 2 platen, wordt vervolgd met The Weight of the World, wat meer ingetogen is. Deze balans wordt het hele album behouden.

Kleine minpuntjes bevat het album ook. When Anger Shows, Push Your Head Towards the Air en Well Worn Hand halen als rustige nummers van het album helaas niet het niveau van The Weight of the World. Maar gelukkig zijn ze goed geplaatst op het album, en volgen deze mindere nummers elkaar niet op. Overigens is het woord minpunt een relatief begrip, want echte zwakke schakels bevat de album gelukkig niet.

Heeerlijk album! Bij Bones en Escape The Nest gaat het volume altijd even omhoog

Lekker album, al vind ik wel dat erg veel nummers op elkaar lijken. Doet me heel erg aan Moke denken, trouwens. Eigenlijk andersom natuurlijk.

Niet anders te zeggen dan geniaal.

Iets minder dan het debuut, maar zeker niet slecht. The Weight Of The World en Bones zijn gewoonweg prachtige nummers en zo staan er nog wel een paar tussen. Maar na een tijdje gaat het album me toch wel vervelen. Bij The Back Room hoorde ik nog wel eens een grote variatie zoals Camera en Distance die ik op dit album wel een beetje miste. Misschien waren mij verwachtingen een beetje te hoog gespannen na hun grootse debuut, waardoor dit me teleurstelde (want het is zeker geen slecht album).