Tool - Fear Inoculum (2019)

Zo'n rare term is het toch niet? Op het moment dat je iets hoort wat volgens jou nooit eerder is gehoord en je vindt dat het belangrijk is dat anderen het ook horen, dan kun je muziek best urgent noemen.

Dat hoor ik in deze Tool ook niet. Maar wel een waanzinnige trip. Mooi loom opgebouwd. Te gekke instrumentatie en veel zinnenprikkelende details.

En wat een heerlijke productie en mix. Je hoeft de boel niet dicht te timmeren om de boel krachtig te laten klinken.

Bezig met een vierde luisterbeurt. Ervaar het album als een zich als een langzaam ontluikend auditief spektakel. Bij de eerste luisterbeurt stoorde ik me nog enigszins aan de tussenstukken, maar geleidelijk aan beginnen de nummers mooi in elkaar te passen. Tool is m.i. op z'n best in de langere songs, waar Invincible, Culling Voices en 7empest voor mij wel de hoogtepunten zijn. Zang en alle instrumenten komen allen uitstekend uit de verf. Maar ik lees dat ook niet de minsten hebben gesleuteld aan het album: Joe Barresi, Bob Ludwig en Lustmord (voor de "soundscapes"). Artwork is in handen van Alex Grey, dus met de special edition die onderweg is zal het qua uiterlijk ook wel goed zitten.

In spirituele zin maakt de drang of urgentie jezelf kunstzinnig te uiten mogelijk deel uit van een groeiproces lijkt mij. Om uiteindelijk de enige kunst die er echt toe doet onder de knie te krijgen: levenskunst. Ik vind het nog altijd mooi hoor, een jong bandje dat zichzelf wil bewijzen en laten horen. Maar Tool hoeft dat al lang niet meer. Fear Inoculum had er inderdaad evengoed niet kunnen zijn. Des te mooier dat het er wel is.

Mooi gezegd.

Vandaag toch de de special edition op op de kop weten te tikken bij de Waaghals in Nijmegen. Dacht dat ze overal uitverkocht zouden zíjn maar heb geluk Ze hebben daar ook nog twee exemplaren over!

Bij de eerste beluistering van t album vond ik het wat tegenvallen. Nu ik er wat meer draaibeurten op heb zitten moet ik zeggen dat dit weer een pareltje is! Behalve de titeltrack die doet me niet veel. Deze vind ik zelf al wel beter als 10.000 Days.

Niet persoonlijk bedoeld hoor (het gaat veel verder dan die reactie van Kronos), maar ik erger me een beetje aan alle berichtgeving over Tool de laatste tijd. Logisch natuurlijk dat er veel aandacht is na een stilte van 13 jaar, maar al dat gewichtige hoeft voor mij niet zo. Uiteindelijk is het gewoon een band die nieuwe muziek heeft gemaakt, maar als je dan bijvoorbeeld ook zo’n (draak van een) recensie van Oor leest, lijkt het alsof het veel meer móét zijn dan dat.

En urgentie, tja... Ik zou het woord persoonlijk nooit in de mond nemen. Maar ‘een gebrek aan urgentie’ klinkt vast positiever dan ‘herhalingsoefening’.

Maar ik geef toe dat het ook door het totaalplaatje komt. Die interessantdoenerij van Tool zelf vooral ook, met die limited edition, rare houding op het podium en vage interviews. Ik houd er gewoon niet van.

Ja. Je laatste zinnetje zegt het allemaal. Je pruimt het of niet. Dat gedoe wat je omschrijft, is allemaal onderdeel van de act. De band onderscheidde zich er ooit door. Het dertienjarige hiaat lijkt er zelfs onderdeel van te zijn. En het is grappig hoe velen er nog steeds flink mee dwepen. Het Steve Hoffman forum bijvoorbeeld is te grappig om niet te lezen bijvoorbeeld. Wat een gasten zitten daar. Maar toch, dat gedoe laat zien dat Tool een band is die ondanks haar schare gewoon doet waar ze zin in heeft. En het is gewoon een frisse plaat. Niet urgent maar wel een mooie samentrekking van alles wat Tool allemaal deed. Als men het shit vindt, laat men dat doorgaans ook wel horen. Zie ook de eerste reacties her en der op het nieuwe nummer dat werd losgelaten.

Ik heb helemaal niets tegen het woord urgentie. Sterker nog, het duidt voor mij wel degelijk een bepaalde noodzaak aan die de muzikanten willen overbrengen, muzikaal en/of tekstueel.

Dat heb ik op deze Tool nog niet gehoord. Tool vraagt bij mij sowieso veel luisterbeurten, die ik normaliter niet bij ze volhoud.

En na 13 jaar stilte is het best mogelijk om urgent te klinken imo. Ik vind het overigens niet noodzakelijk om urgent te klinken, niet urgente muziek kan ook mooi zijn.

Dit is toch echt een fenomenaal album. Hoe en waarom? Ik draai hem nu al voor de 4e maal in 2 dagen tijds..... De 10 tracks versie zelfs..... ?

Alleen is 10,000 Days wel altijd op een (ruime) 9 blijven staan bij me, blijft een geniale plaat. Maar het lukt me niet om terug te halen of de kritieken destijds ook zo gewichtig waren. Nu is het natuurlijk sowieso meer in your face door social media.

Tool werd meen ik in de VS veelal door pers gehaat en door luisteraars omarmd. Hier in Nederland lag dat iets anders. 10.000 Days bijvoorbeeld kreeg vrij lovende recensies in Oor en ook Aardschok meen ik. En volgens mij gold dat ook voor het overige werk.

Zelf leren kennen via een alleraardigste reportage op Headbanger's Ball met Vanessa Warwick. Vooral alto's in mijn omgeving gingen er hard op. Als metalhead was ik ietwat gereserveerd maar uiteindelijk kon ik er niet meer omheen.

Buiten al m'n geouwehoer om ook maar even een post over de muziek, nu ik het enigszins op me in heb laten werken.

Het album valt me mee en tegen. De teleurstelling dat het na 13 jaar slechts als een herhaling van zetten voelt, blijft leidend. Het zorgt er ook voor dat ik de behoefte niet voel om me er verder in te verdiepen. Destijds bij 10,000 Days had ik dat wel; een groeibriljant die ik in eerste instantie maar saai vond. Zo zal Fear Inoculum vast veel meer verbergen dan ik er nu uithaal, maar het is me de moeite van nieuwe luisterbeurten niet waard. Als ik deze sound wil, zet ik 10,000 Days wel op.

Zet ik die teleurstelling even van me af, dan hoor ik echt wel dat dit weer briljant in elkaar steekt. Sowieso instrumentaal natuurlijk, maar ook de sound is prachtig. Hoogtepunten zijn er ook. Twee om precies te zijn: het slotstuk van Invincible en 7empest in z'n geheel. 7empest is het enige nummer dat in mijn ogen écht iets toevoegt aan de Tool-catalogus. Heerlijk fel en snijdend, maar toch zo warm en beklijvend.

Helaas hoor ik die momenten veel te weinig op Fear Inoculum. Zo'n slotstuk van Invincible bijvoorbeeld is een hoogtepunt, maar de weg ernaartoe is veel te lang. Het zal ook komen doordat het niet 2006 is; ik heb niet meer het geduld om me door 'intro's' van 10 minuten heen te zwoegen. En al helemaal niet door die Pacman-soundtrack van 4:48 minuten.

Blijft onder aan de streep een dikke 6 over die m'n teleurstelling uitstraalt, maar tegelijkertijd hoger is dan ik vooraf verwachtte.

Kan na aantal luisterbeurten wel zeggen dat ik dit persoonlijk het beste album van tool vind.

Daar waar Aenima het begin van het geluid is, Lateralus evolutie van dat geluid laat horen, 10,000 Days laat horen dat het vakmanschap enorm is, daar is Fear Inoculum het album waar dit alles samenkomt. Het geluid, de emotie en het vakmanschap. En dat alles op een nog hoger niveau.

Geen enkele muziek is urgent. En herhalingsoefening is nergens van toepassing.

Pneuma en Descending gaan gewoon in mijn rijtje van allerbeste tool nummers. En de rest van dit album zit daar vlak onder.

Daar waar Aenima (hwap, third eye), Lateralus (reflection) en 10,000 Days (the Pot) hun zwakkere momenten kennen zijn die op Fear Inoculum niet te vinden.

Aha, short attention span intrede gedaan.

Mijn dochter hekelt dat aan hedendaagse popmuziek. Lol. Ze is vooral Pink Floyd fan (en is geen fan van tool hoewel ze dat nogal altijd beter vind dan top40 muziek.

Nee hoor. Heb van de week nog zitten genieten van een schitterend Lana Del Rey-nummer van bijna 10 minuten.

Grappig dat je vwb Aenima precies mijn favorieten noemt

Da's ook wel mooi. Dat iedereen zijn eigen favoriete nummers heeft.

De laatste 2 minuten van Descending:

Overheerlijke wah-wah distortion.

???

Snap het bizar hoge cijfer hier niet.

Het is een fijne plaat, maar met zo’n quotering zou het bijna de beste plaat van het jaar zijn, wat voor mij absoluut biet het geval is. Daarvoor missen deze nummers te veel emotie. En dat is in muziek toch wel het belangrijkste.

De 1e week wordt meestal gekenmerkt door een bevestiging van hoop. Daarna gaan anderen stemmen. Ik verwacht een soortgelijk verloop als A Moon Shaped Pool van Radiohead. Die zakte ook wat terug na een heel sterk begin.

Voor mij zeker wel de beste plaat van het jaar, lang naar uitgekeken en Fear Inoculum stelt mij nergens teleur. Invincible, wát een nummer. De andere nummers zijn ook stuk voor stuk top. Alleen met chocolate chip trip kan ik minder. Voor mij zeker een 5 sterren plaat.

Maar het gemiddelde zal zeker nog gaan zakken de komende weken. Veel platen beginnen een stuk hoger dan waar ze uiteindelijk uit komen.

Maar, ehm, het is natuurlijk wel het beste album van dit jaar.

Ik vind het een heerlijk stukje vuurwerk ter inleiding van misschien wel het beste nummer op de plaat. Het doorbreekt ook op de juiste plaats het rijtje van lange nummers.

Ik vind het een heerlijk nummer om te horen. Dat vond ik in de Ziggo Dome ook al. Maar ik kan dan ook wel genieten van een drum solo. Daarnaast is de positie van de het nummer op het album voor mij wel fascinerend.

De eerste vijf nummers doen eigenlijk allemaal hetzelfde. Rustig de tijd nemen om langzaam op te bouwen naar een climax. Bij elk nummer is de weg er naar toe net even anders, maar de werking en het resultaat is hetzelfde. Een constante herhaling waarmee er een patroon ontstaat, een verwachting, een trance die je blijft herhalen. Een ervaring van het huidige Tool. En door de herhaling raak je eraan gewend.
Dan denk je bij nummer 6 dat het net zo loopt, maar dat is dus niet het geval. Je wordt even goed uit wakker geschud uit de trance. Het patroon valt weg, het voelt wat vreemd en onnatuurlijk aan. Je bent het niet gewend, je weet niet wat je ermee moet, maar je wilt niet meer terug naar die herhaling, het moet anders. En dan is er 7empest. Waar de intro nog even kort de illusie wekt van een herhaling, maar dat wordt snel teniet gedaan. Vol kracht en energie wordt er teruggegrepen op vroeger, maar wel met de huidige kennis, kunnen en limieten. Een prachtige afsluiting.

En in dat opzicht herken ik vooral het leven in deze plaat (en daarmee ook de vorige platen). Het leven zit vol met herhaling en patronen. In je jeugd ben je nog aan het ontdekken, dingen aan het proberen. Maar je komt op een gegeven moment in een modus die zichzelf constant herhaald. Je bent dan constant aan het aanpassen en finetunen om het allemaal maar zo goed mogelijk te laten lopen. Het word op den duur een soort trance (de macht der gewoonte). Tot daar plots een midlife trip is die je even wakkerschud en aangeeft dat er toch echt wat moet veranderen. En dat doe je dan ook door aan het eind nog even te knallen zoals je dat vroeger deed, maar dan wel met de kennis van nu.

Die hele beleving haal ik voornamelijk uit Chocolate Chip Trip. Misschien een heel vreemde of aparte beleving, maar zo ervaar ik het wel. Ik merk ook dat ik bij Culling Voices, voor mij veruit de minste van de plaat, in die trance kom met een bepaalde verwachting en Chocolate Chip Trip haalt mij daar elke keer weer uit zodat ik klaarzit voor misschien wel hun beste nummer.

Dus ja ik heb wel zitten wachten op Chocolate Chip Trip. Hoewel in mijn geval dan niet 13 jaar maar eerder 9 á 10 jaar.

Uhm... is het nou echt nodig om dit album twee keer op de voorpagina te zetten? Beetje te overdreven geworden allemaal he

En dan staat die mooie Lana-hoes (release gisteren) er niet eens op.

Zal dan maar niet noemen dat oudere Tool albums inmiddels ook de rotatielijst zijn binnengewandeld..

Maar vreemd genoeg zit daar geen Lateralus bij. Dat album had ik al lang niet meer gedraaid maar donderdagavond beleefde ik het als een machtig intense trip. Terwijl ik het vroeger zo vaak heb beluisterd en sommige stukken saai bleef vinden. Dat alles nu perfect op zijn plaats viel was de aanzet om Fear Inoculum toch maar aan te schaffen als de kans zich voordeed. En nog geen spijt van gehad. Momenteel vind ik dit hun tweede beste.

The wait is over. De rage is inmens.
Waar je ook kijkt online, je kan er niet omheen: Tool is keihard terug! En hoe!
Het regent (terecht) positieve resencies.

Fear Inoculum is weer een echte Tool plaat geworden. Hoewel: Maynard heeft hier toch nog meer de APC jas aan (7empest uitgezonderd). Daar is niets mis mee. Maar het mist wel soms net een beetje pit; een beetje agressie. Bij deze slang zit gelukkig het venijn in de staart. ?

Uiteindelijk bevat dit album weer alles wat je van TOOL mag - en kan - verwachten. Complex. Doordacht. Meeslepend. Geniaal.

Helemaal niet slecht. 3,5* voor nu omdat ik een paar echte knallers mis, nummers die er direct invliegen bedoel ik daarmee. Enkel 7empest zit in die categorie. Er is wel enorm veel te ontdekken op deze Fear Inoculum en dat zal mijn stem nog wel verhogen.