Tool - Fear Inoculum (2019)

Voor wie er nog naar zoekt: TOOL | Fear inoculum - Nuclear Blast - nuclearblast.de hebben ze er nu nog 26 op voorraad €80 plus verz. kst.

Wat een album weer, het lange wachten waard.
7Empest is echt fenomenaal. Jammer van de twee niemendalletjes Chocolate en Mockingbeat. Maar dit album blijft wel een tijd aan hoor.

Bij 7Empest zit ik inderdaad op het puntje van mijn stoel. Bij de andere nummers valt het me wel wat tegen. Vaak luisteren wellicht.

Maynard toch,
Je had zo'n kritiek op je bandleden. Het schoot maar niet op met ze. Toch had ik - voor een man van jouw statuur - iets meer gas verwacht van jouw kant.
De geoliede machine die TOOL is levert zelfs stationair met een automatische piloot nog kwaliteit. Het valt of staat dan ook bij wat jij ons te melden hebt. En met jouw gevarieerde stemgeluid en inteligentie had ik wat meer uit jouw koker verwacht. Dus even terug naar je plaats Maynard. Je vrienden van TOOL leveren wederom perfectie. Daar had jij je APC pet toch even voor mogen afnemen. ?
Dit is niet jouw beste werk. Maar zelfs mindere momenten behoren bij een band als TOOL tot muzikale hoogtepunten. Verder hoor je mij niet klagen hoor.

Voor mij is dit de eerste echte kennismaking met Tool ... weet het zou me moeten schamen ...
Maar ben met dit album wel gelijk verkocht ! Wat intens meeslepend. Hoorde op Kink FM de 1e single een aantal keren voorbij komen deze week. Werd wel heel nieuwsgierig en sinds afgelopen vrijdag staat dit album continu op de repeat en denk dat dat nog wel even zo blijft. Fantastisch !!!

Bedankt voor de tip, meteen besteld (De eerste cd die ik koop sinds 10 jaar)
Ik kende Tool alleen van naam en omdat ze lang niet op streaming media stonden heb ik ze nooit ontdekt, ik koop geen "fysieke muziek" omdat ik dat geld liever aan concerten uitgeef.
Dit is hypnotiserend mooi en zal ongetwijfeld mijn album van het jaar worden.

Nee hoor. Je hoeft je niet te schamen. Maar man o man. Wat ben ik jaloers. ? Je mag het allemaal gewoon nog gaan meemaken!
Alsof ik uit een fantastische achtbaan stap, achterom kijk en (met een tikkie jaloezie) denk: die mensen mogen het nog meemaken! Wat geweldig voor ze. ? Enjoy the ride! Er zijn zelfs nog betere albums die op je wachten. Take your time.

Hartstikke mooi toch? Dan valt er nu nog heel veel moois te ontdekken! Opiate, Undertow, Ænima, Salival, Lateralus, 10.000 days en deze dus ?

Hardop moeten lachen om deze reactie..?

..zò waar. Haha!

Mij kost het gelukkig niks, mijn zus daarentegen...
Ik was begin mei namelijk jarig en wist zoals gewoonlijk weer eens niks te verzinnen qua cadeau.
Toen zei ik voor de vuist weg:"Doe de nieuwe cd van TOOL maar..."

Zelf was ik het ondertussen al vergeten, maar mijn zus en haar olifantengeheugen vanzelfsprekend niet.
Hij is besteld, dus nu is het wachten op een fysiek exemplaar begonnen.

Gaat overigens om normale variant, niet zo'n limited geval.
Zo gek is mijn zus nou ook weer niet op mij

WAT
EEN
PLAAT!!!!!!

Ze flikken het weer, beter dan ooit!!!!!

Ik zit nog te wachten op de limited edition, maar heb het al herhaalde malen gestreamed.

WAT
EEN
PLAAT!!!!!!!!

CCT een niemendalletje??

Heeeerlijk Cd van deze metal cult band, geweldig strak opgenomen en naar mijn mening de drummer Danny Carey in de hoofdrol,daar spat alles van af,m'n complimenten

Nu aan mijn eerste luisterbeurt bezig. In 2006 had ik 10.000 Days op de releasedatum gekocht, intussen luister ik nog nauwelijks naar muziek die binnen het metal-domein ligt (als we Tool daartoe mogen rekenen tenminste).

Ondanks al mijn scepsis -ik had de band eigenlijk al een beetje afgeschreven- ben ik na de eerste 2 nummers toch onder de indruk. Bezwerend, welhaast spiritueel met momenten.

Dit smaakt naar meer.

Ik heb tijdens het beluisteren wel eens bedacht dat Danny Carey een cyborg moet zijn omdat een mens nooit zo perfect kan drummen en een machine nooit met zoveel gevoel.

Haha. Ja zijn spel is om van te watertanden. En dan hoor ik Ritchie Blackmore nog zeggen dat drummers gewoon de maat moeten aangeven en verder niks.

Ritchie wil natuurlijk gewoon dat ze niet de aandacht van hem afleiden.

Meer nog dan op andere Tool-platen is Maynard’s stem een instrument.
De aggressie komt nu veel meer van Adam.
De riffs zijn ontelbaar en in-your-face.

Ik ben het eens met Cannabooze, ik mis de pit/agressie in de stem van Maynard. En eigenlijk ook wel in de riffs van Adam. Het venijnige ontbreekt. Dit gemis maakt net het verschil voor mij met een 5 sterren album.

Degenen die nog wachten op hun exemplaar (Europese versie), maar hopen dat je niet deze misprint krijgt:

Identical to Fear Inoculum except that the pages in the booklet have been scrambled (some are repeated while others are missing). See photos.

Ik kan er niks mee sorry, ik denk dat mensen dit wel mooi kunnen vinden maar niet aan mij besteed.

De deluxe versie heeft trouwens nog een vierde bonus track, Recusant Ad Infinitum. Deze moet op het scherm te vinden zijn en is ook te vinden op YouTube.
Naar het schijnt zijn het delen van nummers een paar honderd keer vertraagd ofzo.

Vast wel, hoor.

Er is (nog?) geen normale variant.

Ik snap de berichten over het gemis van agressie niet zo.

Ok, er wordt minder geschreeuwd, maar ik vind dat ze hier als band intenser klinken dan ooit tevoren.
Ze klinken als vier geweldenaren, alsof ze lijken te zeggen ‘Jullie zitten maar te zeuren ‘waar blijft dat album’, nou... HIER!!’. Maynard’s zang klinkt daarnaast grotendeels meer bezwerend dan boos.
Daarnaast mis ik vulsel. Zelfs de ‘extra’ experimenten voegen iets essentieels toe aan het totaalplaatje (eigenlijk is het een ouderwets dubbel-album) waar ze eerder soms de flow verstoorden.

Mede daarom gebruik ik witte cd hoesjes die ik gewoon bij de verpakking stop.

Via www.hoeshop.nl is een variant van €20 te verkrijgen.
Releasedatum echter wel "TBA"...

Na (helaas nog maar) anderhalve luisterbeurt heb ik vooral indrukken, ik kan het nog niet samenhangend omschrijven. Het drumwerk van Danny Carey is waanzinnig en ook hetgeen me in de eerste luisterbeurt het felst naar voor leek te komen. Ik had Brann Dailor op het hoogste schavotje staan op drumvlak, maar Danny heeft zich er weer (net) boven gezet. Maar toen ik 'm de tweede keer opzette (en dus nu halverwege in zit), kwam de rest al wat meer tot z'n recht.

Er wordt hier regelmatig gezegd dat de scherpe kantjes er wat af zijn, en dat vind ik ook wel, het is allemaal wat volwassener ook. Stevig maar minder agressief. Maynard vind ik ook wat teveel in APC-modus, ik vind z'n teksten en zang wat "braafjes".

Verder hoor ik zelfs wat Robert Fripp-invloeden, dat vind ik wel verfrissend hoe ze dat erin hebben gestoken.

Technisch is dit album echt van de hoogste perfectie. Adam Jones zijn ietwat hoekige gitaarstijl schreeuwt bij mij als gitaarliefhebber soms toch om wat meer solo's, ze zijn er wel, maar het hadden er van mij wat meer gemogen. Verder in het album wordt hij wel wat meer wakker op dat vlak.

Van Chocolate Chip Trip had ik echt een onding verwacht als ik op de reacties op voorhand moest afgaan, maar dat is gewoon een zeer te pruimen drumsolo met een vreemd sausje erover/eronder.

Van 7empest val ik nog niet van mijn stoel, daar had ik een monster van een slotstuk verwacht zoals bv. Hearts Alive of The Last Baron van Mastodon. Maar zoals steeds bij Tool is alles onder voorbehoud, want elke luisterbeurt opent weer een nieuwe deur.

Waar 10.000 Days me (nog steeds) wegblaast doet dit album me niets. Ik heb hem een paar keer geluisterd, maar ik denk niet dat ik deze nog vaak zal opzetten.

Ik vind deze wel veel consistenter dan 10.000 Days. Daar skip ik wel eens die lange ballades. Het nieuwe album luister ik vooralsnog in één ruk uit. De lome opbouw stooet me totaal niet. Het blijft onderhoudend tot en met. Als ik het nu op een rijtje mag zetten is 10.000 Days met al zijn kwaliteit toch de minste van Tool. Deze mag wel naast Lateralus en Aenima.

Ok, Tool dus...

Een band waar ik nog nooit goed naar heb geluisterd, volgens mij 1x Lateralus als achtergrond bij iemand, maar pin me er niet op vast. Maar, je kunt heden toch niet om de nieuwe plaat heen, dus ik zwengel hem eens aan, maandagochtendje alleen thuis, vloertje gedweild, veplicht met de beentjes omhoog, dus.

Inmiddels is het vloertje droog en de plaat afgelopen. Het was een hele zit.

Mijn eerste bevindingen:

- Het is veel minder hard dan ik dacht. Het fluctueert heel erg in tempo, volume, eigenlijk in alles. Afwisseling genoeg wat dat betreft.
- Het is heel erg geconstrueerd. Voor je gevoel staat alles precies op de juiste plek en zijn de mannen ongelooflijke perfectionisten. Maar ook vaklui, met name de drummer kan een behoorlijk mopje trommelen.
- Het heeft iets 'filmisch'.
- Het is ontzettend uitgesponnen. Voor alles wordt de tijd genomen, drumsolo's, climaxen, zelfs 'stilte' heeft hierin een functie.

En wat vind ik er nou van?

Moeilijk te beoordelen, muziek waarin zo veel gebeurt heeft ontegenzeggelijk tijd nodig. Maar daar heb ik toch geen zin in. De geconstrueerdheid staat me tegen. Ik hou helemaal niet van overgeconstrueerde kunst, of het nou tekeningen van Escher of de Deltawerken zijn. Het is mij te mathematisch, ik mis spontaniteit, het is muziek voor wiskundigen. Kwaliteit genoeg, dat wel, maar niks voor mij.