Tool - Fear Inoculum (2019)

De meningen zijn inderdaad verdeeld. Het verandert de opbouw en flow van het album ook best wel ingrijpend. In mijn beleving wordt Chocolate Chip Trip dan eerder een van de vier tracks die geen echte song zijn en verliest het zijn functie als doorbraak uit het ontstane patroon van de vijf eerste nummers. Zonder het extra materiaal is het album een veel consistenter en strakker geheel.

Waanzinnig sterk album.
Het groeit met elke luisterbeurt.

Voor de TOOL-leken onder ons die dit album niet meteen weten te appreciëren, focus je eens op de drums en zak (opnieuw) weg tot eindeloos respect voor Danny Carey z'n monsterlijk talent

Aardig album maar die intermezzo's Litanie contre la Peur, Legion Inoculant & Mockingbeat zijn niet te harden. Heb die nummers zelfs verwijderd.

Het werd blijkbaar niet gewaardeerd mijn recensie via een link te delen, vandaar het hele verhaal maar via copy/paste. Wilde mijn mening toch met jullie delen vrienden


De Amerikaanse band Tool was in de jaren negentig van de vorige eeuw hét toonbeeld van progressiviteit binnen de rock- en metalscene. Ik durf te zeggen dat Tool het voorbeeld is geweest voor veel progressieve rockbands die in de 21e eeuw zijn ontstaan.

Uit de portfolio van Tool is ongelooflijk veel inspiratie geput en veel artiesten doen dat tegenwoordig nog steeds. Dan heb ik het vooral over bands die progressieve rock en metal hoog in hun vaandel hebben staan. Doe voor de aardigheid eens een klein testje, luister opnieuw eens naar het nummer The Grudge van het album “Lateralus”. Zet dan de structuur, ritmiek, dreiging en uitbarstingen van dat album eens naast de muziek van veel bands die in deze eeuw als paddenstoelen uit de grond schoten. Dan moet je op zijn minst toegeven, er is in de Westerse wereld veel geluisterd naar Tool.

Een waar media-offensief kwam ons deze zomer tegemoet. Na het nieuwe album van A Perfect Circle kwam Maynard James Keenan als boegbeeld van beide bands ook met het nieuws dat er een Tool album aankwam. Nieuw werk waar de fans dertien jaar op hebben moeten wachten! Hopeloos werden de fans van speculaties en verwachtingen, door de band gevoed, maar vaak ook door de media. Persoonlijk vergelijk ik de situatie van Tool de voorgaande jaren met een Britse band uit hetzelfde tijdperk, Anathema. Die band had overigens andere redenen om lang te wachten met een cd maar zij deden er ‘slechts’ zeven jaar over. De fanbase van die band snakte ook naar een nieuw album, wat resulteerde in een soort van verafgoding door zowel fans als media. Hetzelfde gebeurde met Tool. Hoe langer het uitstel, hoe groter de hype werd op forums. muzieksites en social media. Als je als liefhebber van progressieve rock nog nooit van Tool had gehoord óf de muziek simpelweg niet mooi vond, dan was je geen knip voor de neus waard.

Het was ook de grootste beperking die de band zichzelf aandeed: de verwachtingen lagen intern zo hoog, dat er een angst binnen de band sloop dat de nieuwe songs niet aan de hoge eisen konden voldoen. Desondanks sijpelden de geruchten in het begin van 2019 door: de band uit Los Angeles zou eindelijk met het nieuwe album komen. Langzamerhand kwamen er steeds meer details in het nieuws en het meest spraakmakende nieuwsfeit was dat de band al zijn albums op het muziekplatform Spotify beschikbaar zou stellen. Iets waarvoor de bandleden voorheen pertinent op tegen waren, want; echte fans kopen fysiek materiaal van de band en downloaden of streamen niets! Ook zou het nieuwe album gelijk op de releasedatum te beluisteren zijn. De gelijknamige single werd in de eerste week al meer dan 3,9 miljoen keer gestreamd. Hoezo interesse in de band?

Maar liefst zes tracks langer dan tien minuten, één van bijna vijf minuten en daarbij nog een aantal bijzondere intermezzo’s. Dat kenmerkt het nieuwe album “Fear Inoculum”, wat staat voor angst voor het onbekende. Het is natuurlijk klip en klaar dat dit onderwerp door mastermind en zanger Maynard James Keenan op sombere en poëtische wijze wordt vertaald in zijn songteksten. Dit zeggende ga ik volledig uit van mijn interpretatie van de songtekst en niet op wat ik fysiek heb kunnen lezen. De reden hiervoor: ik heb door de actualiteit helaas de songteksten nog niet kunnen inlezen. Maar hé, de frontman kennende zal zijn blik op de wereld niet veel positiever zijn dan pakweg twintig jaar geleden.

Echter, hoe heeft de muziek van de Amerikanen de tand des tijds doorstaan? Op basis van een handvol volledige luistersessies kan ik melden dat er eigenlijk niet heel veel veranderd is. De fans die een hoog verwachtingspatroon hadden, worden wellicht toch enigszins teleurgesteld, want structureel en muzikaal is er niet significant veel veranderd ten opzichte van twintig jaar geleden. De muziek is nog steeds indrukwekkend, bezwerend, meeslepend, onderhuids en soms ook gewoonweg eigenaardig. En… vloeken in de kerk, soms ook nét even te langdradig. Voorspelbaar maar toch ook duidelijk aanwezig is dat het metal geluid productioneel een upgrade heeft gehad en aangepast is aan de huidige technieken. Het klinkt allemaal net weer een stukje dynamischer. Nog steeds worden we getrakteerd op lange nummers vol polyritmiek, stevige en bezwerende riffs en gitaarsolo’s, complexe maar vooral ook razendknappe drums en het unieke, hypnotiserende zanggeluid van Keenan. Zoals gezegd moet je als luisteraar veelal een enorme dosis geduld hebben, want de composities worden op de nieuwe cd weer lang en breed uitgesponnen met behulp van bijzondere soundscapes. Om dan toch weer een link met Anathema te maken; die band maakte zeven jaar geleden met een vernieuwde sound weer een comeback, dat doet Tool wat mij betreft niet op dit album.

Het vernieuwende (en bijzondere) accent zit hem in de typische intermezzo’s. Neem bijvoorbeeld het afsluitende Mockingbird. Bizar, ongemakkelijk en aan het einde van het stuk denk ik, waarom? Die bijzondere Tool intermezzo’s gebruikt de band op dit album vaker dan voorheen en kan de nieuwe luisteraars ook afstoten. Neem als voorbeeld de bizarre klanken zoals ze ook in Mantra op “Lateralus” te horen zijn en de bijzondere vocalen in Lipan Conjuring op “10,000 Days”. Hoewel Chocolate Chip Trip op deze nieuwe cd niet als intermezzo wordt omschreven, is dit ook weer een absurd hersenspinsel van de band. De drumsolo van Carey wordt ingeleid door een excentriek klankenpallet van Tibetaanse bellen en elektronica. Het klinkt excentriek maar Carey laat essentiëlere klanken horen in andere songs dan in dit lelijke gedrocht. Maken dit soort ongebruikelijke toevoegingen de band bijzonder? Nee, vriend en vijand kunnen blijven argumenteren of dit kunstzinnig, knap gecomponeerd of muzikaal is, het vormt de ruggengraat van deze band.

Een willekeurig greep uit de songs dan maar. De titeltrack Fear Inoculum is gelijk al herkenbaar Tool. Een hypnotiserende sound drijft de spanning langzaam maar zeker op en het is wachten op een extreme uitbarsting, maar die blijft toch ietwat uit. Toch zorgen de gitaren voor een fascinerende geluidsmuur waar je langzaam verslaafd aan raakt. Razendknap en bezwerend is wat mij betreft ook Culling Voices. Ook hier weer een typisch lange inleiding, maar die kenmerkt zich door een gitaarsound met post-rock achtige trekjes. Hier eindelijk een heerlijk agressieve uitbarsting van gitaren en drums. Wauw! Wat een heerlijke track en daar komt’ie weer: typisch Tool. Maar ook Descending mag in dezelfde bewoordingen worden uitgedrukt; karakteristiek in aanpak en uitvoering. Het is fascinerend hoe voorspelbaarheid mooi kan blijven.

Ik zou een criticus van niets zijn als ik in deze recensie drummer Daniel Edwin Carey onderbelicht laat. Want wat klinkt zijn drumwerk weer fantastisch! Qua productie, maar vooral ook de feilloze ritmiek en precisie. Zijn aanslagen zijn een genot voor het oor en in mijn optiek is hij één van de redenen waarom deze band zo groot is geworden. In diverse commentaren wordt zijn drumwerk soms als (té) strak genoemd en hij is zelfs in interviews verfoeid door zanger Keenan. De drummer is één van de dwangmatige bandleden die alle details tot in de puntjes verzorgd wilde hebben. Persoonlijk kan ik er geen genoeg van krijgen. Hét ultieme bewijs van zijn kwaliteiten kan je vinden in 7empest, waar zijn strakke drums hét exceptionele meerwerk is naast de aangeslepen zang van Maynard. Maar dan mag ik ook het formidabele Tool gitaarwerk van Adam Jones niet vergeten waarmee de band jarenlang bewondering heeft geoogst. Waanzinnig goed, maar toch duurt deze song mij een aantal minuten te lang, juist doordat de spanningsboog in het tussenstuk iets te lang gehandhaafd blijft. Na een goede tien minuten ontstaat er toch wat vermoeidheid, waardoor de song in waardering inboet. Maar ach, daar zullen de meningen ook over verdeeld raken voorspel ik.

De conclusie kan wat mij betreft ook makkelijk worden gemaakt, hoewel een Tool album vanzelfsprekend meerdere luisterbeurten nodig heeft om tot volledige wasdom te komen. Veel liefhebbers van progressieve rock en prog-metal hebben deze band hoog zitten en die worden met “Fear Inoculum” wat mij betreft zeer zeker niet teleurgesteld. Zoals gezegd zijn de typische Tool elementen wederom aanwezig op de nieuwe schijf en zullen de hunkerende fan na dertien jaar nog steeds aanspreken. Gevoelsmatig heeft zanger Keenan een groter aandeel in de muziek dan voorheen en over de hele linie kan je het metal geluid als minder hard bestempelen.

Aan de andere kant zijn er prog-rock liefhebbers zijn die de muziek van Tool nooit hebben begrepen of anders gezegd, te langdradig of te ingewikkeld vinden. Die kunnen dit album dan ook gewoon weer overslaan, want makkelijk en toegankelijk is ook dit album niet. En de luisteraars die geen bijzondere hechtenis met deze band hebben moeten deze cd vooral nog even laten liggen, want de band laat de toegewijde fan een stevige prijs betalen. De versie die nu op de markt circuleert kost namelijk meer dan honderd euro! Maar… dan krijg je wel weer een bijzonder vormgegeven limited edition. En daar heeft de band de trouwe fan ook weer klem, die wil natuurlijk naast die dure collector ook de retail versie voor zijn verzameling. Marketingtechnisch gesproken bijzonder slim, die versie komt vooralsnog pas later dit jaar op de markt. Hopelijk is tegen die tijd de kerstman wat vriendelijker voor de portemonnee.

En heerlijke en eerlijke review hierboven van Ayreonfreak.

Ik heb maar 3 woorden voor dit Album: ‘Wat Een Meesterwerk !’

De finale van Pneuma is echt wel schitterend. Luisterbeurt 4 en er komt progressie. Toch vind ik de hele plaat nog een beetje "tam". Het ontbreekt, buiten 7empest een aantal tracks die er direct invliegen. Nu ja er is nog veel ruimte voor evolutie in mijn oren, we zien wel binnen paar weken?

Mee eens. Ik ben er ook eindelijk uit: score verhoogd naar 5 sterren. Dat geldt voor mij dan in het bijzonder voor de 7 nummer versie. Die grijpt me vanaf de 1e luisterbeurt bij de strot en is daarna alleen nog maar verder gegroeid. De 11 nummer versie haalt voor mij de flow / balans uit de beleving.
Desondanks toch de maximale waardering voor wat deze jongens na 13 jaar op eigenzinnige wijze hebben neeegezet...

https://pitchfork.com/reviews/albums/tool-fear-inoculum/
Pitchfork vindt het niet goed (als verwacht).

Ik vrees dat je met de link teruggefloten gaat worden Swoon

Je kan het ook positief benaderen, score is bijna 3x zo hoog dan destijds voor Lateralus

https://pitchfork.com/reviews/albums/8104-lateralus/

Pitchfork nonsens... Lateralus 1,9.

Haha altijd leuk "to stir the pot".

De review van Lateralus komt uit een heel ander tijdperk van die website. Nu is Pitchfork veel vrijgeviger. (Zie nog de hoge scores voor Lana Del Rey en Bon Iver). Gok dat dat album nu een hogere score zou krijgen.

Ben het wel voor een groot stuk eens met deze review eigenlijk. Vooral dit stuk verwoord mijn mening over dit album goed:

"It looks like an aging quartet betting on being calculating and precise, carefully reining things in and keeping everything familiar."

Een oude bende die té graag wil tonen hoe goed ze hun instrumenten beheersen maar daarbij vergeten een deftige song te schrijven, of oprechte emotie te tonen. Bovendie is de sound ook gewoon erg gedateerd.

Ahem.
1) Ja, als je de klasse hebt mag je het ook laten horen. Topsporters willen ook altijd presteren.
2) lolz. Er staan zes hele deftige nummers op Fear Inoculum
3) oprechte emotie vind ik in elk van die zes nummers terug
4) dat heet tijdloos.

Als fan van het eerste uur keek ik met zeer gemengde gevoelens uit naar dit album. Enerzijds kon ik uiteraard niet wachten op nieuw werk, anderszijds: 13 jaar geen nieuw album en alleen maar tracks van langer dan 10 minuten. Wat gaat dit worden?

Mijn eerste reacties op het album waren ook gemengd. Eerste beluistering viel ie tegen. MJK leek me niet heel aanwezig en ik hoorde net iets te veel herkenbare passages. Bij de tweede zat ik een stuk minder krampachtig te luisteren had ik met regelmaat kippenvel op mijn armen. In de draaibeurten daarna viel het steeds meer op zijn plek en is ieder nummer wel een keer favoriet geweest.
Inmiddels, bijna een week en een flink aantal luisterbeurten verder, durf ik wel een conclusie te trekken.

Laat ik beginnen met de reden voor het halve punt aftrek: het is geen heel vernieuwend album. Er zijn zeker nieuwe invalshoeken, maar wie een soort Tool 2. 0 verwachtte komt bedrogen uit.

Dat gezegd hebbende: het is wel een album waarin alles wat Tool geweldig maakt voor mij ruimschoots aanwezig is. En daarmee halen ze een niveau qua composities en muzikaliteit wat weinig bands gegeven is. Uiteindelijk zijn het 6 volwaardige nummers die ondanks de lange speelduur blijven boeien en de vier leden ruimschoots de ruimte geven. En bovendien geweldig geproduceerd.
Ook MJK is uiteindelijk belangrijk voor het eindresultaat. Hij is in de lange instrumentele delen wat langer afwezig dan eerder, maar de zang is weer ontzettend bepalend voor de emotionele lading die de nummers krijgen.
Een favoriet kiezen is lastig, er zit geen zwak nummer bij. 7empest is een logische keus omdat dat zo ongeveer een 15 minuten lang samenvatting is van alles wat Tool goed maakt (met een magistrale Jones en Carey) en het een episch eind heeft. Culling voices springt er voor mij uit als meest ingetogen en prachtig opgebouwd nummer. Vooralsnog die twee dus maar..

Al met al een groeiplaat die vooral werkt als hij op flink door de huiskamer of koptelefoon knalt.



NB: Pitchfork zit er in retroperspectief vrijwel altijd naast.

Precies...

Vind ik niet echt stevige argumenten haha. Ben gewoon teleurgesteld in dit album die niets nieuws brengt en oude ideeën herkauwt, maar dan op een sterielere en geforceerdere manier. Alsof ze zeggen 'kijk jongens, wij kunnen nog altijd goed spelen hoor! Luister eens hoe episch wij kunnen klinken!'.

De productie is trouwens best netjes gedaan, alleen is hun sound in deze vorm erg stoffig anno 2019...

"It looks like..." (pitchfork)
"Alsof ze zeggen..." (mattman)

Persoonlijke invullingen die niets met de muziek zelf te maken hebben.

Zijn argumenten vind ik net wel goed omdat het in de lijn ligt van hoe ik me voel bij dit album.
Jij voelt dat niet zo aan omdat je nu eenmaal anders aankijkt tegen dit album...

FI klinkt voor mij helemaal niet gedateerd.

Wat een BS-review van Pitchfork. 3/4 van de tekst gaat over alles rónd Tool, vergelijkingen met andere nummers, hoe lang het geduurd heeft voor het album er was. Slechts een miniem gedeelte gaat over het album zelf. Je kan een album ook gewoon kapot recenseren om interessant over te komen... En het is niet dat ik het met alles oneens ben (sommige punten kloppen echt wel), maar het is gewoon hautain geneuzel.

Pitchfork heeft hautain geneuzel uitgevonden. Die slaan de plank zo vaak mis door interessant te willen doen.
Kritiek op dit album omdat je meer vernieuwing verwacht had snap ik wel. Ok, punt gemaakt. Maar bekijk daarna het album dan ook op wat het wel levert. En dat is op zijn minst van hoogstaande muzikale kwaliteit en competities waar hoorbaar heel veel tijd en energie in is gestoken.

Ludakris, Tav74, ik vind het zelf best een aardig stuk, met een aantal argumenten die goed uitgewerkt zijn. Er zit wel wat geforceerd hipstergeneuzel tussen, maar over het algemeen vind ik Pitchfork toch best een fijne site omdat daar de ruimte wordt genomen voor een bespreking, waarin de plaat bovendien vaak in de relevante context geplaatst wordt. Een goed voorbeeld vind ik hun bespreking van de laatste Sleater-Kinney, waarin het album niet alleen binnen de ontwikkeling van de band geplaatst wordt, maar waarin ook tekstuele thema's uitgediept worden. Qua diepgang valt er wel wat op af te dingen, maar ze proberen het in elk geval en dat bevalt me stukken meer dan de oppervlakkige benadering van veel popjournalisten - om nog maar te zwijgen van de -bloggers - in het Nederlandse taalgebied.

Lees pitchfork best graag, vind het ook goed dat ze wat breder kijken. Alleen vergeten ze het uiteindelijke product ook op zijn eigen waarde te beoordelen. Dat probleem hebben ze wel vaker.
En als je dan later terug lijkt schatten ze het vaak verkeerd in, met de roemruchte Lateralus review als goed voorbeeld. Ook iets wat niet perse in de hip and happening stroming van het moment past kan wel degelijk heel veel kwaliteit hebben.

Slowgaze Ik snap je punt wel, en als je zegt dat ze het vaak op die manier toepassen en dingen in context willen plaatsen, dan heb ik daar zeker respect voor. Ik ken de website niet zo goed, dus ik ga er niet verder over oordelen. Maar ik vind wel dat je door altijd maar terug te komen op de wijngaard van Keenan en alle randzaken, je al dat off-topic gedoe des te meer voedt.

Iets wat ik trouwens al vaker dacht m.b.t. die vaak heel vreemde intermezzo's op de Tool-albums (ook door Pitchfork benoemd) is dat ze die gewoon nodig hebben om hun ding te doen. Sowieso kan je zeggen dat ze technisch op een heel hoog niveau presteren. En dat vraagt vaak onvermijdelijk om decompressie.
Ik denk dat je als muzikant sommige deuntjes of ideeën ook vaak uit je systeem wil hebben, dat ze in de weg zitten. Al is het maar om plaats te maken voor het serieuze werk.
Of ze die dingen dan ook echt mee op hun platen moeten zetten, daar kan je over discussiëren.

Tja, over de maximale scores van Kerrang! en NME ruim een week voor de release van het album hoor je de liefhebbers niet. Alleen als de 'hipsters' van Pitchfork het grote Tool een 5,4 geeft, volgt er reactie. Pitchfork heeft wel de tijd genomen voor, als ik veel reacties lees, deze 'groeibriljant'. Dat geldt ook voor het wat conservatievere Rolling Stone, dat gaf eergisteren een bescheiden 7,0. De plaat is met veel bombarie gelanceerd en ik moet eerlijk zeggen dat ik er heel wat van verwachtte. 10000 Days kocht ik destijds blind (voor 15 euro) maar ik vond het een saaie plaat, maar de recensies van NME en Oor gaven me echt hoop.

Fear Inoculum voldoet voor Toolfans aan alle verwachtingen: Hij is steengoed geproduceerd, mooie lange stukken met een subtiele opbouw, alle registers gaan open en het klinkt vertrouwd.
Voor mij voldoet hij niet aan de verwachtingen: Te clean, te lange songs, te bombastisch en pretentieus en ik hoor wel heel veel riffs terug van eerdere platen.

Als je het niet eens bent met Pitchfork, prima. Maar het is geen hautain geneuzel. De site heeft er tenminste wel de tijd voor genomen en ik vraag me af hoe NME en Kerrang! hun oordeel al zo snel klaar hadden. De belachelijke prijs voor de CD verdient al aftrek.

Aenima vond ik trouwens een geweldig album en de 1,9 voor Lateralus slaat nergens op.

Serieus? mattman geeft toch gewoon helder het verband aan, zodat z'n opmerking wel betrekking heeft op de muziek??

Fora als MusicMeter, RYM en Reddit en blogs als Pitchfork en die van Fantano ontlenen hun bestaansrecht aan het feit dat mensen het interessant vinden om zelf hun mening/waarde-oordeel te geven over muziek en het tevens interessant vinden om de mening van anderen te lezen. Uiteraard zijn dat persoonlijke invullingen, dat is nu eenmaal inherent aan de in de mens aanwezige subjectieve opvatting die we in het dagelijkse taalgebruik 'mening' noemen. Mening - Wikipedia - nl.wikipedia.org

De prijs waarmee hij uitgegeven is is prima voor de editie die je ervoor krijgt. Probleem is dat veel sites hem dik en dik boven standaardprijs verkopen. Kijk in Nederland alleen al naar het verschil tussen Large en Bol.

Dat is het inderdaad wel. Aardig album, net als de voorganger. Meer dan dat is het ook niet. Leuke dingetjes, weinig dat echt blijft hangen. Tool is voor mij vooral Aenima en Lateralus, zo blijkt.

Dat laatste klopt. Verder is de prijs waarvoor hij is uitgegeven in the USA prima: 35-40 dollar. De prijs in Europa is op zich al te hoog vind ik. Ik heb 'm vanuit the USA voor 55 euro geïmporteerd, inclusief verzendkosten en importtarieven. Hier was 'ie vanaf 89 euro... Eerst werd gedacht dat dit kwam omdat er alleen een USA editie was, maar er is dus een Europese release. Het is nogal een prijsverschil, wat niet te verklaren lijkt.