Tool - Fear Inoculum (2019)

Heb je 'm al eens op de koptelefoon gedraaid? Er zitten zoveel mooie details in. Ook is het drum- en baswerk fantastisch, net als de gitaarsolo's en zang. Verder lees ik dat het voor heel wat mensen een groeiplaat is.

Bwoah, het gaat me zelfs niet over de score, daar kijk ik minder naar. Ik kan het best wel hebben dat een recensie over een album dat ik goed vind (voorlopig ben ik er nóg niet kapot van, heeft nog wat luisterbeurten nodig), negatief is. Maar dan moet het wel een deftige recensie zijn. Ze hebben er de tijd voor genomen, er staan valabele argumenten in, maar 3/4 van de tekst is rond de pot gedraai. Het is een recensie, geen boek, een korte tekst to the point is heus geen schande.

Verder ben ik het wel met je eens dat recensies die meteen na het uitkomen de plaat volledig bewierroken, ook wel kort door de bocht gaan.

Maar misschien geraak ik nu in hetzelfde bedje ziek door teveel over de recensies te praten en te weinig over de muziek

Vertel dat de mannen van Tool maar!

'Heeft betrekking op de muziek' is niet hetzelfde als 'gaat over de muziek zelf'.

Toch even een review. Na een weekje genieten wel zo netjes;

1. Fear Inoculum:
Ik moest er even aan wennen. Vooral het refrein lag een beetje vreemd. Maar dat is typisch Tool. Na 2-3 luisterbeurten kwam deze al beter binnen. Maynard is echt mooi bij stem hier. En wat een climax! Die bass-drums...echt geniaal. Hier was al meteen duidelijk dat qua productie Maynard wat plaats heeft gemaakt voor de overige bandleden (en dan vooral voor Danny Carey). Daar kan ik mee leven.
2. Pneuma:
Kan er weinig op zeggen. Heel degelijk nummer. Het 2e deel is echt prachtig.
3. Invincible:
Dit is het beste nummer wat ik in jaren heb gehoord. Niet normaal! Ik werd zo omver geblazen de eerste keer dat ik deze meteen op repeat gezet heb. Alles klopt hier. De opbouw, de passages passen perfect. Het 2e deel is echt geniaal. De dubbele bass-drums tussendoor... Wat een timing. Nog steeds kippenvel @ 6:50. Zóóóó mooi! Wat een overgang. Bij 9:40 word ik weer omver geblazen. Bruut. Een climax van een minuutje of 6...? Is dat nog een climax dan? Geen idee...
4. Descending:
Deze is bijna van hetzelfde kaliber. Een tikkeltje meer ingetogen maar ook hier ontpopt het nummer zich tot een echte knaller. Veel gitaarsolo's (zeer veel voor Tool-begrippen) vallen me vooral op. Ook hier dikke ''vette'' drums. Gewoon lekker nummer.
5. Culling Voices:
Het minste nummer van het album. Deze klinkt in mijn optiek wat simpel. Maar nog steeds een prima plaatje. Je wordt nogal verwend door de voorgaande nummers. Skippen doe ik deze zeker niet. Mooi gezongen en ook hier is de opbouw weer opvallend mooi. De climax is hier wat minder heftig maar nog zeker het wachten waard wat mij betreft. Maar bijzonder is deze niet.
6. CCC:
Sommigen vinden deze overbodig. Ik vind het juist een positieve toevoeging. Als de bass-drums beginnen moet ik soms mijn versterkertje wat terug draaien. Mijn koptelefoon wordt dan letterlijk van mijn kop geblazen. Wat een vette sound en wat een drumsolo!
7. 7empest:
Meest agressieve nummer van het album. Wat een knaller!!! Maynard is hier lekker in vorm. En hij niet alleen... Ik kan hier wel een heel verhaal gaan ophangen over hoe goed dit nummer is... Ik neem aan dat jullie zelf ook geluisterd hebben? En heb je dit nog niet gedaan; dan zou ik het toch eens proberen...manmanman wat is dit goed.

Samenvatting:
Als je moeite hebt met Tool dan raad ik aan om met deze te beginnen. Deze vind ik minder ''ingewikkeld'' en ligt wat makkelijker op het gehoor. Deze hoefde minder lang te groeien bij mij. Misschien ook wel wat minder pittig, maar deze is wel gepolijster. Wat een prachtige productie. Tot nu toe vind ik het echt een meesterwerk. De tijd moet uitwijzen of dit zo blijft. Aangezien ik deze wel héél snel héél goed vind kan het best zijn dat deze weer plaats moet maken voor Lateralus en Aenima in de toekomst waar die voor mij nu boven staat. Vooral Invincible en 7empest zijn echt kanonnen en maken het tot een meesterwerk. Maar eigenlijk zijn alle nummers top. Ik vind zelfs de drumsolo een positieve toevoeging. Wat een drummer is die Carey toch he...Voor mij de beste ter wereld. Ook staan er veel meer gitaarsolo's op dan op de voorgaande albums (in de zo nu en dan ''valse'' tool-stijl). Ook een absolute toevoeging. Justin Chancellor doet gewoon zijn ding (prima). Ik mis zo nu en dan wel wat agressie bij Maynard (al maakt die op 7empest wel wat goed). Zijn stem was vaak echt een wapen, en dat is nu niet zo. Dat is eigenlijk ook het enige kritiekpuntje. Zijn zang is wel erg mooi en past mooi in het geheel. Tekstueel ook gewoon een hoog niveau! We hebben er even op moeten wachten maar dan heb je wel wat. Ik kan me niet herinneren dat ik in 1 week een album zo vaak gedraaid heb. Dikke 5 sterren. BOTS en alaaf!

Na deze een paar keer geluisterd te hebben, is het er niet beter op geworden.
Het gaat wat langs me heen.
Waar de drums me op Aenima en Lateralus nog positief opvallen, stoor ik me er hier zelfs soms aan. Soms trommelt hij me gewoon te veel. Werkt op mijn zenuwen.
De rest klinkt oke, maar niet bijzonder.
10,000 Days vond ik bij vlagen lelijk, deze vind ik bij vlagen vooral saai.

Eens met Jazper. Vind ze op dit album om de hete brij heendraaien, het knalt nergens echt, het titelnummer bijv. lijkt naar een climax toe te werken, maar gaat dan uiteindelijk nergens heen. Technisch is het allemaal knap, maar ik mis het vuur, de verrassing, een uitbarsting. De Tool-sound is onmiskenbaar aanwezig, de inspiratie lijkt wat weggeëbd.

Als je pech hebt wel ja. Gelukkig waren die voor mij maar 8 euro. Mijn cd werd verstuurd via UPS.
Alsnog veel goedkoper dan hier natuurlijk.

Door alle meningen en recensies heen lees ik zoveel afkeur voor 10.000 Days ? Die vind ik juist zo goed en op dit moment zelfs zoveel beter dan deze.

Je bent niet alleen hoor. Zoals ik hierboven al aangaf, 10,000 Days is mijn Tool-favoriet na Lateralus. Ik lees elders op het internet ook comments dat Tool al op zijn retour was op het vorige album, daar begrijp ik helemaal niks van.

Zo moeilijk is het nochtans niet. Smaken verschillen en mensen uiten hun mening graag als feit.

Maar het verschil in geluid vind ik niet zo groot tussen Lateralus en 10.000 Days als tussen deze Fear Inoculum en 10.000 days. Zou het juist begrijpelijk vinden als mensen deze als Tool op hun retour zouden beschouwen omdat het minder hard is.

Volgens die mensen zou Tool dan al op z'n retour zijn sinds Opiate.

Als je er afkeur in leest, kijk je wel zwart wit. Misschien ietsje minder dan de andere platen.

Dit alles kan je natuurlijk vinden, alleen dat de inspiratie wat lijkt weggeëbd dat kan ik echt niet volgen. Je kan het minder verrassend, vurig en goed vinden, maar je moet als band toch wel heel wat inspiratie hebben om tot zes van zulke songs te komen. Overigens zit er (soms onderhuids) veel vuur en angst in de muziek (daar gaat het ook over), zoals ik het hoor. Het is een stuk heftiger dan je op het eerste gehoor zou zeggen.

Yup, ruim 2 jaar per Song

Precies!

Sorry hoor, maar ik vind dit echt een belachelijke constatering. Dat mensen hier hun mening uiten als feit is enkel wat jij er van maakt Het is niet gebruikelijk om op zo'n pagina waar iedereen toch al begrijpt dat users slechts bescheiden mening geven om constant zinconstructies te maken met 'ik vind', 'volgens mij' of 'naar mijn mening'.

Wanneer drop jij die 5*, Gretz?


Euhm...sommige van die Tool-fans zijn wel erg enthousiast, zeg.

Ik ga het zeker nog een paar keer proberen en het zal dan wellicht naar 3 of 3,5* gaan, maar ik kan er vooralsnog niet veel mee. Veel elementen die Tool voor mij een van mijn favoriete bands maken, ontbreken hier, zoals enige mate van agressie, tempowisselingen, humor/absurditeit in de skits en her en der een goede climax. Klinkt vooralsnog als, is al eerder gezegd, een band die zichzelf covert, met meermaals hele stukken die 1:1 uit oudere nummers lijken te komen. De derde keer zelfs voortijdig afgezet, maar nogmaals: ik geef het nog niet op.

Zo, wat ben ik het hier mee oneens zeg. Ik ben het eens met dat het wat minder "agressief" is, maar verder zit het bomvol Tool elementen. En incl Chocolate Chip Trip, Litanie contre la Peur etc zit er in ieder geval nog steeds veel absurditeit in. Misschien dat het je idd minder bevalt, dat is natuurlijk een kwestie van smaak.

Ik ga dit weekend even luisteren naar de 9 onbekende nummers

Chocolate Chip Trip is wel nog een leuke.

Persoonlijk weet ik het nog steeds niet met deze plaat. Het feit dat er wordt voortgeborduurd op Lateralus en 10.000 Days vind ik totaal niet storend, maar dit album lijkt een bepaalde magie te ontberen. Veel slowburners a la Reflection van Lateralus, maar waar dat soort tracks opbouwden naar een climax lijkt die hier vaak te ontbreken. Het is eerder een repetitief en hypnotiserend werkstuk, dat klinkt als een geheel en ook zo het beste beluisterd kan worden. Een track eruit pikken om even op te zetten, behalve 7empest waarschijnlijk, werkt voor mij dus absoluut niet. De band zelf is duidelijk in bloedvorm, maar wat mij betreft zijn de songs zelf gewoon niet zo sterk als voorheen. Er wordt veel gesproken over de andere zangstijl van Maynard, echter laat hij vooral tekstueel iets minder indruk achter wat mij betreft. Het is als geheel een prima plaat en zeker na 13 jaar, maar een meesterwerk is absoluut overdreven. Er wordt hier nergens het niveau van Lateralus of Aenima gehaald helaas.

Het is deels een andere plaat als Lateralus en Aenima. Gelukkig maar lijkt mij. Door de onderhuidse spanning, de onverwachte wendingen, het werkelijk geweldige spel, de hele mooie solo's en de fraaie composities is dit voor mij een meesterwerk.

Niet mee eens Wout, maar ja dat mag. Smaken verschillen. Tweemaal achterelkaar gedraaid en bij mij een strakke 5.

Daar sla je wat mij betreft mooi de nagel op de kop: het is inderdaad een "rustig voortkabbelend" werk dat best in zijn geheel beluisterd kan worden. Op het randje van een meditatiesessie, op een vreemde manier, zeker die zang van Maynard. Geweldig om 's avonds in je bed voor het slapengaan mee tot rust te komen.

Persoonlijk vind ik hem elke draaibeurt beter worden, en dat aantal begint toch al mooi aan te dikken. Ik kan begrijpen dat sommigen dit maar niets vinden, of zeker minder dan eerder TOOL werk, dat het wat te gezapig klinkt naar hun goesting en dat ze hunkeren naar een mokerhamer als "The Pot" (wat een nummer!). Niets mis mee. Op dat vlak heeft dit album wat weg van The Cure's "Bloodflowers", ook zo'n rustig album, zij het weliswaar totaal anders, dat de fans steevast in twee verdeelt.

Weer een paar keer beluisterd. Ik zweef tussen 3,5 en 4 voorlopig. Het is goed maar benadert lateralus bij lange na niet. Er zijn toch te veel momenten waarop de lange tracks voor mij hun spanning verliezen en het saai wordt. Vooral bij invincible en het middenstuk van tempest heb ik daar last van. Maar kennelijk zijn dat juist de favorieten van de meeste stemmers hier. Ik zal dus wel iets missen. Wie weet valt het kwartje over een half jaar ofzo, dat kan bij tool best.

Er zijn op MusicMeter ooit heel wat discussies geweest over Tool vs Opeth. Hoe zinvol dat is laat ik in het midden, maar in die context zou je kunnen zeggen dat dit album Tool's Damnation is. Al heeft Fear Inoculum iets meer venijn, het laat zich ook vrij ingetogen beluisteren terwijl het heel wat onderhuidse spanning blijkt prijs te geven wanneer je er echt induikt . En dan krijgt de schijnbare sereniteit een sinister karakter.

Ja, er zit veel mooi onderhuids werk in. Dat was al een handelsmerk van Tool maar hier wordt het tot in de perfectie bedreven. Hypnotiserend vooral. Die momenten laten uitmonden in getimede, springerige climaxen zou wat al te gemakkelijk zijn. Voor Toolbegrippen dan. Wat overblijft is een zinderende geluidscollage waarbinnen een grillige wereld van klanken uitgerold wordt om te ontdekken.