Bob Dylan - Blonde on Blonde (1966)

En wie weet zal je de paden van hiphop voorgoed achter je laten. Net als ik.

Ik persoonlijk begon overigens ook met dit album en beviel mij iig direct. En het is natuurlijk een kwestie van gewenning als je je voor het eerst bevindt op het ijs.

Ik denk dat iedereen dat wel heeft met dit album hoor. Leg hem even te rusten gedurende een paar maanden en dan volgt de klik wel. Wees maar gerust.

Dylan is Dylan. met niets of niemand anders te vergelijken en deed ALTIJD z'n goesting. Terwijl de wereld in '69 in de rock/psychedelica zat bracht Dylan een countryplaat uit. Toen iedereen van hem een lekker folkalbum verwachtte, kwam hij met een dikke elektrische sound opzetten.

Je moet gewoon naar Dylan luisteren want andere albums/bands zijn irrelevant tegenover Dylan. het is tijdloos en valt niet in een vakje te verdelen. Dylan is een muziekgenre op zich.

stel je voor dat ie `t anders had gezongen

dat kan toch niet

Nee, gelukkig gewoon goed gedaan...zoals het hoorde...zoals het moest.......kon toch niet anders.........stel je voor

brrrr, niet meer aan denken

Ik ben deze plaat nu voor de vijfde keer aant beluisteren en er begint langzaam iets te dagen. Ik wil niet zeggen dat ik de plaat doorgrond heb want ik moet nog steeds erg wennen aan deze muziek maar bepaalde nummers komen toch wel al in de buurt van geniaal!! Ben nu bij Visions of Johanna en dat vind ik echt een prachtig nummer. Daarna One of us must know (Sooner or Later), echt een geniaal nummer!

goede muziek heeft z`n tijd nodig om lekker binnen te vallen (alles wat meteen goed klinkt op `t eerste gehoor valt later meestal erg tegen en raakt uit de gratie i.m.h.o).
En het doorgronden is geen must, gewoon mooi vinden is genoeg.
Zeer goed mogelijk dat het aan je gaat kleven en dat "andere" muziek minder gaat voldoen omdat je het gevoel krijgt dat je iets mist..........
........: Dat is Dylan

Highway 61 Revisited vond ik anders vanaf de eerste luisterbeurt geweldig en dat is sindsdien niet veranderd, blindboygrunt

Karl, vandaag ben je mijn held!!

Heb trouwens Desolation Row (outtake MTV-unplugged) net nog even op gezet wieuw!!.....ken je die?

Ziezo Outblasty, je begint de muur die om deze plaat heen zit te slopen. Héél veel plezier!

Alsjeblieft.....voor Karl
YouTube - Desolation Row - Bob Dylan and His Band at the Sony Music Studios November 16, 1994
en natuurlijk voor alle andere liefhebbers

(Ik weet niet of Outblasty dit nu al moet doen, kan averechts werken....voorzichtig beginnen en niet meteen in `t diepe)

Dank je, blindboygrunt, die kende ik inderdaad nog niet. Klinkt goed, in ieder geval!

Tsja, wat ga ik hier nou eens voor geven? Als hiphop liefhebber heb ik helemaal niks om dit mee te vergelijken, maar ik had hierboven ergens gelezen dat Dylan nergens mee te vergelijken is.

Laten we dat dan ook maar niet doen en gewoon die welverdiende 5* uitdelen! Wat een magistrale plaat zeg, eigenlijk vanaf Rainy day women #12 & 35 tot en met Sad eyed lady of the lowlands alleen maar geniale nummers.

En hij is geklommen naar de 1e plaats in mijn persoonlijke top 10. Ik had deze plaat al een tijdje geleden ontdekt en benoemd tot zijn beste album. Maar nadat ik de biografie (down the highway) gelezen had, heb ik besloten dat hij (met een paar net daarachter) de meest geniale musici is. Zelfs als hij niet geniaal was, bleek hij soms toch geniaal uit de hoek te komen. Zoals eerder vernoemd is geen enkele andere artiest met bob dylan te vergelijken.

Nummers als Rainy Day Women, die geen uitleg nodig hebben, maar toch uit spontaniteit zijn ontstaan. In de studio vond Bob het nogal saai om in zijn eentje stoned te zijn, aangezien de rest liever een biertje nam als genotsmiddel liet hij speciaal voor de opname van rainy day women iemand een doosje met wiet/hash brengen. Nadat iedereen flink had zitten blowen, waaronder mensen die er nog nooit mee hadden geëxperimenteerd, ging heel de band, inclusief bob, los. Terwijl ieder bandlid een ander instrument speelde dan ze gewend waren, (vonden het leuk om een keer ruilen) en letterlijk op de grond lagen van het lachen (door de wiet) werd het in 1 keer goed opgenomen. En dit is natuurlijk een leuk verhaal maar tegelijkertijd ook essentieel. Bob's muziek klinkt vaak spontaan, breekbaar, en rauw. Zo blijkt maar dat er niet veel gesleuteld hoeft te worden om een geweldig resultaat te bereiken. Bam, in 1 keer, boeien dat je mensen hoort lachen en noten net niet goed worden gespeeld. En zo heeft dit album veel goede nummers, eigenlijk allemaal wel. I want you: kan me geen beter nummer verzinnen voor als ik onderweg ben met de trein, fiets auto, or what so ever. En dat geld voor heel dit album. Numbro uno!

Dit is mijn favoriete Dylan album maar ik sla meestal de eerste 2 nummers over omdat ik die heel vervelend vind. Rainy Day Women kan voor Mr-Mucho een voorbeeld zijn van genialiteit van Dylan maar voor mij zijn dat toch de rest van de nummers. Ik vind het voornamelijk een heel vervelend nietszeggend nummer. Voor het rauwe en spontane Dylanwerk zet ik meestal the Royal Albert Hall Concert op uit de Bootlegseries.

Nu we toch over album hoezen aan het mierenn*uken zijn... de hoes van deze plaat moet een kwartslag gedraaid worden. Ik heb zowel de LP als CD en de LP is een gatefold, en als je die uitklapt en een kwartslag draait zie je Bob in zijn bruine jas staan. Bij het boekje van mijn CD is dat net zo.

ik snap het niet echt Harm...

Waneer je het CDdoosje of de LPcover 'normaal' houdt dan ligt Bob op z'n zij en waneer je hem een kwartslag draait dan staat hij normaal.

Rainy, Day, Woman vind ik persoonlijk ook een van de minder goede nummers van dit album (nog steeds goed). Vind vooral het verhaal achter het nummer leuk en essentieel omdat Bob's manier van werken eruit springt. Vind Just Like A Woman, Visions of Johanna en I Want You vele malen beter. Er zijn inderdaad opnames van bob die Rauwer en Spontaner zijn. Ik bedoel het meer in vergelijking met andere muziek en Bob in zijn algemeenheid.

Ja... obvious...

Kort en duidelijk Frankieman.

Maar wat je ook doet: NIET OP Z`N KOP HOUDEN!

De remaster cd heeft hetzelfde gatefold ontwerp als de lp. Als je het doosje open slaat en je draait hem een kwart slag dan staat zijn hoofd mooi op zijn lijf. Dus om dat eeuwige genot niet te missen moet je zijn kop dus op zijn kant laten zitten.

Mieren zijn insekten en dus geen dieren.....toch?

okee, dan mag het nog

Met deze plaat bereikte Dylan een ongekend niveau. Hij heeft dit niveau later ook niet meer weten te evenaren, zelfs niet met Blood On The Tracks. Destijds was Blonde On Blonde al een instant classic. In mei 1966 bezocht Paul McCartney Dylan in diens suite in het Mayfair Hotel te London. Hij had de acetates van het nieuwe album van de Beatles (Revolver) meegenomen en liet die aan Dylan horen. Daarop liet Dylan hem de acetates van Blonde On Blonde horen. Volgens de overlevering gooide McCartney hierop het raam van Dylans hotelkamer open en na een hartgrondige vloek schreeuwde hij gefrustreerd:"I give up".

Ook Lennon schijnt nog jarenlang in de war te zijn geweest van Blonde On Blonde. Het nummer 4th Time Around heeft hem zelfs tijdelijk paranoide gemaakt. De melodie is natuurlijk gepikt van Norwegian Wood. Maar Norwegian Wood is op zijn beurt weer een erg Dylanesk nummer. 4th Time Around sluit af met de zin:

And I, I never took much,
I never asked for your crutch.
Now don't ask for mine.

Lennon heeft een tijdlang gedacht dat dit op hem sloeg...

Blonde On Blonde als geheel is een imposant meesterwerk. De genialiteit druipt ervan af. De afzonderlijke nummers op deze plaat variëren van geweldig tot briljant. Ze weten me op verschillende manieren te raken. Sommige hebben de perfecte pop-melodie (I Want You, Absolutely Sweet Marie, Just Like A Woman, One Of Us Must Know), andere roepen melancholie op (4th Time Around, Temporary Like Achilles, Visions Of Johanna, Pledging My Time), weer andere doen je in de lach schieten (Leopard-Skin Pill-Box Hat, Stuck Inside Of Mobile, Rainy Day Women).

En dan is er nog Sad-Eyed Lady Of The Lowlands, de ode aan zijn toen kersverse vrouw Sara. Dit monument sluit dit perfecte album af. Het duurt meer dan 10 minuten, maar het is zo prachtig dat het wat mij betreft eindeloos mag blijven voortduren.

Is er ooit een beter album dan Blonde On Blonde gemaakt? Ik dacht het niet!

Ik denk dat we het hier bij kunnen laten en deze topic voor gezien houden, Floater dank je, mooi betoog en toffe anecdotes.Ik sluit me erbij aan: we zijn eruit. Is er ooit een beter album dan Blonde On Blonde gemaakt? Ik dacht het niet!

Pff, er zijn zoveel betere albums gemaakt, niet zo overdrijven.

Wat mij betreft enkel Abbey Road en Plastic Ono

Is me nooit opgevallen...

Ik kan me heel goed voorstellen dat iemand dit het mooiste album ooit gemaakt vind, bij mij zit het er ook niet ver meer vandaan terwijl ik het album een krappe maand ken.

Deze plaat blijft boeien. Dat is een van z'n sterke punten.