The Kinks - Are the Village Green Preservation Society (1968)

Zal ook zeker de moeite doen om meerdere Kinksplaten te gaan beluisteren. Ik heb de smaak inmiddels aardig te pakken. Dus als ik tijd heb naast het luisteren van Zappa voor The Kinks, zal ik dat zeker niet nalaten.

Sowieso dit album vandaag alweer geluisterd. Blijft fantastisch!

Is Wicked Annabella nou door Dave Davies gezongen?

Volgens het boekje wel ja......... het is inderdaad niet een echte vintage Dave zangpartij ........

Prachtige plaat! Voegt die stereo mix nog wat toe?

niet echt, maar leuk om erbij te hebben. Je zou eens op zoek moeten gaan naar de 3cd versie van dit meesterwerk.

Vind deze niet onderdoen van elk willekeurig Beatles album. Een must voor iedere muziekliefhebber.

Ik heb 'm erbij maar vind er in verhouding weinig nieuwe relevante zaken op staan, de 3CD is echt voer voor die-hards. Bovendien hebben ze de stereo en mono versies kwa tracklisting gelijk getrokken en de verschillende tracklisting van de 2 versies vind ik nou juist zo leuk aan de mono/stereo CD, da's een vet brok muziekgeschiedenis op 1 schijfje en nog voor weinig ook .........

Ik luister nu naar 'Village Green' en vraag me plots niet meer af of perfectie eigenlijk wel bestaat.

Ik geef dit 5 sterren omdat ik helemaal niks kan opmerken bij dit album... Het is gewoon één perfect geheel. Wat een kunstenaars!
De toegevoegde stereonummers zijn niet per se beter dan hun oudere versies.

Onterecht dat de meeste mensen anno nu de Stones, Beatles en The Who wel kennen, maar the Kinks niet.

Dit is absolute perfectie uit 1968, een jaar waarin the Kinks minstens zo goed waren als de Beatles (White Album), en zelfs beter dan de Stones (Beggars Banquet)... Gewoon erg jammer dat het daarna wat afzakte met de genialiteit.

We are the Village Green .................... Preservation Society

Niet helemaal mee akkoord aerogp1.

Arthur was nog wel nét geniaal. Lola Vs Powerman is niet meer geniaal maar nog wel érg goed. LVPM is iets simpeler maar o zo opslepend!

Ja, daarna gaat het wat minder, met af en toe een uitschietertje maar één ding kan gezegd worden over The Kinks: ze hebben nog nooit een échte slechte plaat gemaakt. Dat kan niet over The Stones of The Who gezegd worden of andere grootheden uit de muziekgeschiedenis!

Vooruit dan, de meeste grootheden begaan wel een keer een echte misstap. De anderen Kinks albums ken ik niet allemaal, maar ik neem van je aan dat ze dus niet écht slecht zijn.

edit: Led Zeppelin heeft trouwens ook geen slechte platen uitgebracht .

En CCR ook niet en Joy Division ook niet en Nirvana en The Chameleons ook niet.

Ook niet the Beatles, Abba, the Smiths of Dire Straits, ze waren op tijd gestopt toen ze naar beneden begonnen te glijden. Nirvana en Joy Division zijn noodgedwongen moeten stoppen na de dood van hun charismatische frontman, the Doors hadden dat ook moeten doen na de dood van Jim Morrison.
Alle albums en singles van the Kinks tot begin jaren '70 vind ik uitstekend, waarvan deze "The Kinks Are the Village Green Preservation Society " een meesterwerk is (gelijkwaardig met de dubbele witte van the Beatles en "Beggars Banquet" van the Stones), nadien werd het geleidelijk minder.

toch eerder vergelijkbaar met Sgt Pepper dan...

maar das een ander jahaar

Even serieus: in muzikaal opzicht ben ik het met je eens. Onbegrijpelijk trouwens, dat Pepper zoveel aandacht kreeg, en dat deze in het verdomhoekje lag destijds.

Wonderlijk album van de Kinks met vele hoogtepunten dat destijds totaal aan mijn aandacht is ontsnapt. "Village green" is niet onder woorden te brengen zo mooi (live in a nutshell) en voor de rest is het ook een groot feest. (Picture book, Big skye ,Animal farm, Last of the steam-powered trains, etc etc.)

De stereo toevoeging vind ik zelf wel leuk. Niet alleen omdat nummers als Village Green en People Take Pictures of Each Other gewoon in stereo nóg een graadje beter klinken dan in mono, ook omdat het wonderschone Days is toegevoegd. Waarvan overigens dan weer wel de mono versie het beste klinkt.

Fantastisch album van The Kinks. Ik kocht het omdat ik een paar nummers van hen kende en daarvan echt helemaal fan was, en dit album weet warempel nummers met dezelfde flow als Sunny Afternoon, A Well Respected Man en Lola te produceren! Ieder nummer is weer een feest. Do You Remember Walter kostte me een luisterbeurt, maar is zo ondertussen mijn favoriet. De teksten zijn daar ronduit briljant, maar dat zijn ze in ieder nummer eigenlijk. Picture Book en Phenomenal Cat bijvoorbeeld eveneens. Maar doorgaan over hoe goed de melodieën zijn en wat een schitterende baslijntjes en motiefjes alle nummers hebben is onbegonnen werk!

Het album gaat in feite over nostalgie. In ieder nummer wordt dromerig teruggekeken op het verleden, waarin dingen simpel en beter waren. De zomer, de middelbare school, fotoalbums, je eerste kus, je ouders. The Kinks maken van een deel uit je leven een muziekalbum!

4,5* met kans op verhoging

Jammer dat ik dit nu pas lees. Even voor de goede orde: Nirvana bestond vlak voor Cobain's dood al niet meer. Dit is ook bevestigd door Krist Novoselic (een speculatie is dat Cobain's afscheidsbrief een brief aan zijn fans zou zijn dat Nirvana er mee ophield).

Anyway, ik wilde een algemene vraag stellen. Ik heb deze gisteren besteld. Wat kan ik verwachten, zijn er dingen waar ik op moet letten etc.?

Ik heb dit album vandaag gekregen (een verjaardagscadeautje dat ietwat verlaat aankwam). Ik ben blij, dat ik dit album, mijn eerste van The Kinks, vandaag heb leren kennen. De liedjes zijn stuk voor stuk frisse, vrolijke popsongs, waar de nostalgie van afdruipt. En daar ben ik dol op. In elk liedje wordt een verhaaltje verteld over (een deel van) je leven. Ik krijg bij dit album hetzelfde gevoel als bij "Voor de Overlevenden" van Boudewijn de Groot, ook zo'n nostalgisch album met vertellingen over betere tijden.

Ik vind nog niet alle verhaaltjes even mooi (de eerste twee liedjes zijn prachtig, daarna volgt er voor mij een klein dipje en vanaf nummer 6 zijn alle liedjes geweldig), maar ik verwacht dat ik binnen afzienbare tijd alle liedjes prachtig vind. Binnenkort volgt mijn stem.

Toevallig ook gisteren binnen gekregen. Let's listen and compare notes

Blij dat er nog meerdere users de Kinks-albums uit de jaren '60 aanschaffen. Dit album bevat - wat Sgt. Revolver zegt - frisse, verhalende en nostalgisch aandoende popsongs met een scherp randje. Eigenlijk doet Ray Davies inzake songschrijven niet onder voor John Lennon en Paul McCartney wat mij betreft, alleen zijn de arrangementen bij the Kinks iets minder gewaagd dan bij the Beatles.
In de jaren '60 klonken the Kinks nog typisch Brits, vanaf de jaren '70 gingen ze steeds meer de Amerikaanse toer op waardoor hun muziek voor mij haar charme verloor.

leuke nummers. voor die nummers 5*! helaas niet aleen maar even goede nummers daarom 4*

Vandaag binnengekregen. Vijftien mono-tracks en twaalf stereo-tracks. De twaalf tracks vormen blijkbaar de Europese uitgave (met 'Phenomenal Cat' en 'Monica' omgedraaid). Daarnaast 'Days' als mono single.

Ik had The Kinks altijd een beetje links laten liggen. Ik moet niks hebben van het eentonige 'You Really Got Me', of iets flauws als 'Lola'. Toevallig zag ik hier dit torenhoge gemiddelde, en toen heb ik het er toch maar op gewaagd.

De gok heeft goed uitgepakt, ik ben erg blij met deze CD. Weer een voorbeeld van een band waar (een deel van?) de hits blijkbaar niet representatief zijn voor de rest van het oeuvre. Ik ga me ook maar eens in ander werk van The Kinks verdiepen, maar alles op z'n tijd, dat komt wel een keer.

Ik vind met name de eerste vijf nummers ('The Village Green Preservation Society' t/m 'Last of the Steam-Powered Trains') erg sterk, maar de rest is niet meteen een stuk zwakker. Integendeel!

Ik vind het stereogedeelte fijner wegluisteren. Die twaalf nummers vormen toch een iets beter geheel dan de vijftien mono nummers. Ik begin met een ruime 4*, ik ga 'm de komende tijd nog vaak beluisteren en dan zien we wel of er een verhoging in zit.

Rustig doorgaan met draaien dan openbaren zich de wonderen van de plaat zich vanzelf ....... Je hebt wel gelijk de beste CD versie te pakken !

The Kinks op hun hoogtepunt. Een ware openbaring en een voorbeeld voor vele artiesten. Kant A is magistraal. Kant B is heel goed. Misschien is Sitting by the Riverside het meest opmerkelijke nummer van deze plaat. Animal Farm is wel mijn favoriet.

Een klassieker van de bovenste plank.

In het cd-boekje wordt Kinks-genie Ray Davies geciteerd, trots snoevend over hoe dapper en tegendraads zijn bandje wel niet was door in 1968 uitgerekend deze plaat uit te brengen:

‘Terwijl iedereen het had over love, peace and San Francisco, (…) en dacht dat het hip was om lsd te gebruiken, zongen de Kinks over uit het oog verloren vrienden, bier van de tap, motorrijders, boze heksen en vliegende katten.’
(vert. s-v)

Ach, een beetje historisch revisionisme moet kunnen, nietwaar Ray? Zo revolutionair was je nou ook weer niet, hoor. Er waren in die tijd genoeg bands die zich lieten inspireren door het leven van alledag of door Britse folkthema’s, en die invloeden waren in 1968 al lang gemeengoed, tot aan de Beatles toe.

Dat wil niet zeggen dat The Village Green een onopvallende of middelmatige plaat is, want het is geen van beide. Het punt is alleen dat als mensen willen uitleggen waarom een plaat bijzonder is, ze al snel beginnen over hoe ‘bijzonder’ en ‘orgineel’ de muziek wel niet is.
‘Bob Dylan schreef als eerste poëtische teksten!’
‘Queen maakte de eerste videoclip!’
Meestal zijn dat soort beweringen onzin, en is het met een beetje zoekwerk makkelijk om een vroeger voorbeeld te vinden. De ‘eerste’ blijkt vaak een vergeten bluesneger te zijn, of een laborant in een of ander geluidslaboratorium. En die hebben het dan weer gejat van een nooit opgenomen kunstenaar, die in feite een traditie voortzette die terug gaat tot in de steentijd, enzovoorts.

Mensen zeggen vaak dat muziek ‘origineel’ moet zijn, als ze juist bedoelen: authentiek, individualistisch, en zonder al te veel clichés, wat iets anders betekent. Toch weigert het misverstand hardnekkig uit te sterven dat het de taak is van de artiest om iets volkomen nieuws te doen.
Ook in de popmuziek wordt volop gejaagd op die heilige graal die originaliteit heet, waardoor er per jaar honderden platen op de markt komen met veel te lange nummers en halfbakken geluidsexperimenten.

De taak van maker van een popliedje is natuurlijk bijna het tegenovergestelde. Het perfecte popliedje gaat eerder terug tot de basis, dan dat het nieuw terrein verkent. Vaak worden kinderliedjes genoemd als uitgangspunt: ‘Zijn liedjes zijn net zo aanstekelijk als kinderliedjes,’ wordt er gezegd over succesvolle songschrijvers.

Dus is dat het geheim van het goede popliedje, dat het een kinderliedje moet zijn? Dat klopt ook weer niet, want ik zie nooit in de kroeg mensen uit hun dak gaan op Ozewiezewooze.

Dit alles brengt me bij de cd-versie van The Kinks Are The Village Green Preservation Society die ik heb aangeschaft (15 nummers mono, 12 nummers stereo, monosingle van Days, totaal 28 nummers).
Davies gaat redelijk ver in het versimpelen van het ambacht van liedjes schrijven. Sommige liedjes van deze plaat, zoals Phenomenal Cat, zou je ook echt kunnen zingen met een groep kleuters (mits die Engels spreken).

Behalve over bier van de tap en boze heksen vertelt Davies ons op deze quasi-conceptplaat over de arrogante houding van het hemelgewelf, fotoboeken, het verlangen om in een stal te gaan wonen, en de club van mensen die Engels praten als Sherlock Holmes. En ook over uit het oog verloren vrienden, nostalgie, liefde en slechte meisjes.
De melodieën zijn geschreven in de meest elementaire toonladders denkbaar en de refreintjes gaan niet zelden van je 'la, la, la.'
Ongetwijfeld gaat dit alles een struikelblok vormen voor mensen die hun popmuziek heel erg serieus nemen.

Je zou ook verwachten dat een plaat met zoveel melige en simpele liedjes na een paar luisterbeurten zou gaan vervelen, maar het tegenovergestelde gebeurt: bij elke luisterbeurt vind ik de liedjes wijzer, de melodieën rijker, en de arrangementen diepgaander. Liedjes die ik bij de eerste luisterbeurt een beetje stompzinnig vond, koester ik nu.

De uitgekooktheid van Ray Davies en de heerlijke teksten hebben hier zeker iets mee te maken, maar er mag ook wel een keer gezegd worden dat The Kinks gewoon een geweldig bandje was, bestaande uit jongens die echt konden spelen, en dat in dienst konden stellen van het liedje. Luister maar naar de vocale harmonie in het titelnummer, de lekkere bluesriffs van Last Of The Steam-Powered Trains, of de gruizige gitaren van Wicked Annabella, om maar een paar voorbeelden te noemen.

En dan nog de teksten van Davies, die kinderachtig lijken maar blijven jeuken in je brein, bijvoorbeeld als hij op Do You Remember Walter mijmert over een uit het oog verloren jeugdvriend: ‘I bet you’re fat and married/ and you’re always home in bed by half past eight/ (…) Yes people often change/ but memories of people can remain.’

Verslavende topplaat, die elke pop/rockliefhebber in huis zou moeten hebben.

Je hebt er werk van gemaakt Sandokan, mooie review hoor.

Beste album van The Kinks.
Eerste 3 cd's zijn vooral wat betreft produktie slecht aan te horen, veel covers, vaak te simpel. Maar ja hebben het dan over begin 60s.

Dit album is van ongekende schoonheid.
Brits, recht uit het hart.
Muziek voor aardige mensen.

De eerste keer dat ik dit hoorde, klonk het me wel erg gedateerd in de oren... zeer Beatlesk, maar minder tijdloos. Hopelijk moet ik mijn mening nog bijsturen.

Het klinkt zeker gedateerd, maar is dat zo erg dan? Ik vind dat je best mag horen dat iets in de jaren '60 gemaakt is...

In jouw top 10 staan ook zat platen die gedateerd klinken, maar die toch steengoed zijn.