The Kinks - Are the Village Green Preservation Society (1968)

Deze week in het forumtopic 52 essentiële pop/rock klassiekers.

The Kinks hadden al meer dan tien toptienhits op hun naam staan toen deze plaat verscheen, maar toch werd The Kinks Are the Village Green Preservation Society een grote flop. De elpee haalde in Groot-Brittannië niet eens de top-100! Het is een vaak gehoorde misvatting dat The Kinks eigenlijk een singlegroep was. Maar zeker aan het eind van de jaren '60 bracht de groep rond Ray, né Raymond Douglas, Davies een aantal schitterende langspelers uit, zoals Something Else (1967), The Kinks Are the Village Green Preservation Society en Arthur Or the Decline and Fall of the British Empire (1969). Toch blijven het miskende pareltjes, misschien omdat het conceptplaten zijn. Laat U daardoor echter niet afschrikken. The Kinks Are the Village Green Preservation Society bevat vijftien fijnzinnige popsongs. Muzikaal put de plaat uit zeer diverse bronnen: music-hall, folkrock, variété, psychedelica, zelfs blues. Zoals zo vaak bij The Kinks zijn de songs zeer gebald: slechts één nummer duurt langer dan drie minuten, voor acht van de vijftien songs heeft Davies minder dan tweeëneenhalve minuut nodig. Als de popmuziek in de jaren '90 iets mist, dan is het bondigheid, denk ik wel eens als er weer een cd van een uur (of meer, zucht) in mijn cd-speler zit. Het nummer 'Starstruck' werd een hitje, maar eigenlijk bevat deze elpee vijftien songs die stuk voor stuk een hit hadden kunnen zijn. Samen geuren ze even fris als een versgeplukt lenteboeket.
(Bron: DM, De Cultuurkenner, 1999.)

Mooi verhaaal Cabeza! Hoewel ik nog geen enkele originele CD van de band heb kan ik maar geen genoeg krijgen van hun sound. The Kinks zijn spontaan, humoristisch, melodieus en bondig. Nergens worden nummers onnodig gerekt of overgeproduceerd.

Oké, het is net even minder tijdloos dan het werk van de Beatles maar dat is geen representatieve vergelijking. Eerlijk gezegd vind ik The Kinks een interessantere band als The Doors, The Beach Boys, CCR en zelfs de Rolling Stones. Kortom: de meest onderschatte jaren '60 groep.

gedateerd, wel mooi !

Niet gedateerd, zeer mooi!

Zeer mooi en waarom hebben we het bij de Kinks over gedateerdheid

Ja snap jij het.

Ik durf zelfs te zeggen dit ik The Kinks misschien wel de minst gedateerde sixties band is die ik ken. (met The Beatles, dat wel.)

ik bedoel daar mee te zeggen dat ze deze muziek alleen maar toen konden maken, tegenwoordig kan dat niet meer. en idd zéér mooi

Gedateerdheid is meer dat het nu niet meer goed is aan te horen en dat het toen beter klonk,
maar oké..

Hier snap ik weinig van. Er zijn volgens mij genoeg bands die het geluid van The Kinks en The Beatles in hun hedendaagse muziek verwerken. Wat bijvoorbeeld te denken van Bertolf?

Ik begrijp wel wat Henk zegt, alleen hij gebruikt de verkeerde term. Dit album is typisch jaren 60, op deze manier worden geen albums meer gemaakt, dat is wat Henk01 bedoelt.
De term gedateerd betekent volgens mij dat iets achterhaald, wat zeker niet het geval is!

klinkt wat mij betreft nog steeds ok.

De term gedateerd gebruik ik enkel als de tijdsgebondenheid afbreuk doet aan de muziek. Uiteraard is dit (geluidstechnisch en productioneel) wel te horen dat het in de jaren '60 is gemaakt maar het is geenszins storend en de songs zelf blijven staan als een huis.
Natuurlijk worden recentelijk nog albums uitgebracht die (doelbewust) klinken alsof ze in de jaren '60 werden opgenomen (Amy Winehouse, White Stripes, the Coral ...).

Ik zeg ook niet dat het slecht klinkt, wel wat beter lezen hé

ik draai m nog een keer

Zo, na jarenlang dit album alleen te hebben met de mindere geluidkwaliteit (n.l. uit the Pye Album Collection) eindelijk de 'gewone' versie aangeschaft met de betere geluidskwaliteit.
Gekke is wel dat ik dit album altijd heb beoordeeld op basis van de 12 nummers die ik op mijn versie had, incl. "Mr. Songbird" en "Days"

Deze versie heeft als extra "Last Of The Steam-Powered Train" "Big Sky" "Sitting By The Riverside" "Animal Farm" en "All Of My Friends Were There"

Deze nummers kende ik niet allemaal maar het zijn weer stuk voor stuk pareltjes, helemaal op het niveau van de rest van dit album, stem blijft dus ongewijzigd want kan geen 6* geven.

Voor mij toch wel dé ultieme popband hoor The Kinks!
Misschien muzikaal gezien niet zo vernieuwend als enkele generatiegenoten maar wat mij betreft qua liedjes wel indrukwekkender, overtuigender maar vooral vele malen BETER.

Nou nog de DeLuxe 3CD uitvoering voor je verjaardag vragen ......

Voor mij het ultieme hippie-album. De verheerlijking van het simpele leven en de natuur, verpakt in ijzersterke popsongs. De meerstemmige zang is ook heerlijk. Misschien wel mijn favoriete popalbum. Persoonlijk bevalt mij dit beter dan bijvoorbeeld The Beatles.

Dit album vind ik ook zeker even goed als albums als bijvoorbeeld Revolver en Rubber Soul die goed met deze te vergelijken zijn. De popnummers zijn hier even perfect als op de albums daar. Ik vind het niveau hier ook nog even constanter, er staan op 15 nummers geen missers eigenlijk en bij de Beatles vind ik zeker niet alles even interessant. Er staat helaas geen nummer als Eleanor Rigby op, want een echte topper valt op dit album niet te bekennnen, maar dat zorgt wel voor een constante plaat vol verassende popliedjes, mooie samenzangen en mooie instrumentatie.

Tijdloos album. van Village Green krijg ik elke keer weer kippenvel. Maar toen ik Ray Davies enkele jaren geleden dit nummer live hoorde spelen kreeg ik tranen in m'n ogen , zo mooi.....

Wat is de meerwaarde van de drie cd uitgave t.o.v. de uitgave uit 2008 warr ook al behoorlijk wat extra tracks opstaan?

Ik zit namelijk erg te twijfelen om de deluxe edities aan te schaffen of het bij de enkele cd remasters te houden daar Lola en Muswill Hillbilly niet als deluxe zijn uitgegeven

De 2008 release is de Mono/Stereo CD, daar staan alleen maar nummers op die op de diverse 60s releases onder de VGPS vlag uitgegeven werden plus de mono mix van Days.

De DeLuxe heeft alle 15 tracks in Mono en Stereo plus een lading geweldige bolus-treks zoals Polly en Berkley Mews. 3 CDs is er eigenlijk een beetje te veel aan, de echt interessante extra's hadden er ook op 2 CDs bijgekunt, maar het kijkje in de keuken van chef Ray is wel erg interessant en echt vervelend wordt het bijna nergens.

Ok, en is er nog wat anders aan de remaster kwaliteit? Of is dat hetzelfde?
Weet je toevallig ook of de andere albums in deluxe uitvoering komen ? Vraag..vraag

Ik zou het op moeten zoeken maar op het gehoor hebben ze dezelfde remasters gebruikt voor de 3CD als voor de 2008 releases.

Ik heb nog niks gelezen over een Lola DeLuxe maar ik denk dat die er wel gaat komen.

Muswell Hillbillies is uitgebracht op een ander label ( RCA ) dus of daar nog wat mee gaat gebeuren is anybody's guess........

Dank je voor de info Droombolus!

Zoals meerdere malen is aangegeven, hebben velen de misvatting dat the Kinks slechts een single band is. Toen ik dit album aan mijn vader liet horen, en ik ' The Kinks' antwoordde op de vraag wie dit waren, reageerde ook hij verbaast. The Kinks? Die band van die slappe single Lola en dergelijke? Gelukkig heb ik hem er via deze cd van kunnen overtuigen dat het tegendeel waar is. Tenslotte is het tegendeel waar, en was dit een van de eerdere concept albums.

Dit album is voor mij het eerste werk wat ik van the Kinks leer kennen, en het bevalt me zeer. Het moest wel groeien, waar ik het eerst gewoon leuke, vrolijke pop liedjes vond, waardeer ik het een aantal luisterbeurten een stuk meer. Voor nu 3,5*, potentie tot groei is er echter wel degelijk!

Ik geloof dat ik nog niet reageerd heb op deze plaat. Bij deze dan. Ik heb de Kinks pas goed leren kennen door dit bijna in het geheim uitgebrachte juweeltje uit 68. Op dezelfde dag dat The White album van de fab four werd uitgebracht werd dit kindje zonder toeters en bellen geboren. Er staan twaalf nummers op waarvan laten we zeggen 10 echt heel erg goed en 4 goed. Dat soort getallen kom je vrijwel alleen bij Beatles lp's tegen en deze vergelijking kan deze plaat dan ook hebben. De sfeer doet me denken aan Rubber Soul. Vanwege het gebrek aan publiciteit en de a synchrone muziekstijl (in 68 was het de bluesrock van the Cream en Hendrix die de dienst uitmaakte) is deze LP destijds uitermate slecht verkocht en nu een gezocht hebbedingetje op vinyl.

En da's dan alleen nog maar de Stereo release ........ De echte liefhebbert gaat ook nog voor de Mono

[quote="pmac" Er staan twaalf nummers op waarvan laten we zeggen 10 echt heel erg goed en 4 goed. Dat soort getallen kom je vrijwel alleen bij Beatles lp's tegen en deze vergelijking kan deze plaat dan ook hebben.. [/quote]

Vind ik overdreven hoor. Van de 12 nummers 10 heel erg goed en 4 goed. Dat konden volgens mij zelfs de Beatles niet!!

Ha , goed opgelet; zag mijn eigen rekenfout te laat en kon hem niet meer corrigeren. (er staan trouwens 15 nummers op). De Beatles speelden overigens Eight days a week...... dus dat dan weer wel