Rolling Stones - Exile on Main St. (1972)

Zo mooi als de hoes is, is de plaat helaas niet....maar goed voor het genre toch een prima plaat.....maar de heren maakten in hun begindagen voor mij toch het betere werk.....

Rock! Rock! Rock!
wat rock betreft is dit een aanrader
ik zelf ben meer fan van The Beatles, maar kwa rock zijn de Stones en The Who wat mij betreft de leiders.
ik vind inderdaad ook de eerdere platen beter.

Na Sticky Fingers en een paar draaibeurten valt me dit werkje ietwat tegen. Maar misschien is 't kwartje nog niet gevallen. Vind dat de nummers op S.F. veel meer een eigen smoel hebben, zich dus meer van elkaar onderscheiden. Dit klinkt mij om een beetje oneerbiedig te zeggen als éénheidsworst in de oren, maar gun 't nog een paar luisterbeurten.

'k zou het zeker doen.Dit is echt een hoogtepunt uit de Stones Story.

Daarom heb ik ook nog niet gestemt.

Ik kan zeer goed begrijpen waarom dit album hoog scoort. Het is bijzonder opgewekte muziek, één van de vrolijkste albums uit mijn collectie en die rauwheid doet er nog een schepje bovenop. Al vind ik de drie vorige albums van the Stones net iets beter, maar deze "Exile on Main St." zal regelmatig plaats vinden in mijn CD-speler.

Beter dan dit is er gewoonweg niet!!
Rauwe rock met diverse invloeden: GEWELDIG

Goeie plaat, maar ik vind dat er teveel vulsel opstaat. Voor mij daarom ook allesbehalve het hoogtepunt uit het Stonesverhaal.

Ik vind Sticky Fingers ook beter. Vreemd dat dit algemeen als het beste werk van de Stones wordt beschouwd.

Ik zou het nog maar een paar draaibeurten geven. Bij de meeste mensen word dit album per draaibeurt beter

Daar sluit ik me helemaal bij aan. Ik hoorde dit album voor het eerst ongeveer 24 jaar geleden. Pas nu vind ik dit het beste Stones-album, voor Sticky Fingers. Deze luister ik het meest, nummers die ik eerst minder vond zijn nu ook heel goed.

Deze plaat bevat rauwe soul en je hoort Keith's aderen meekloppen met de doorleefde songs. Ventilator blues is perfect.

Toch zijn er kennelijk nog veel mensen die deze plaat niet echt op waarde kunnen schatten.
Juist de ruwheid en vooral de passie maakt van '' Exile '' een meesterwerk.
Het klinkt zwart en dat is een comliment aan The Stones.Ze weten de essentie van Blues en Soul perfect neer te zetten.

Magnum Opus van de heren. Op dit album doen de Stones waar ze het best in zijn: pakkende songs zonder opsmuk wegspelen. De pareltjes buitelen over elkaar heen. Deze plaat straalt ook heel veel energie en speelplezier uit. Klassieker.

Het is bij deze plaat wel zo dat je 'm beter kan beluisteren zonder van tevoren er op ingesteld te zijn dat het volgens velen de allerbeste van de Stones is. Hij viel me om die reden ietwat tegen in eerste instantie, terwijl ik 'm later veel beter kon waarderen. Dat authentieke, rauwe en enigszins ingetogen geluid tillen Exile inderdaad naar een hoger niveau, terwijl ik dat niet echt verwachtte van één van de beste platen van één van de bekendste bands ooit. Neigt nu sterk naar de 4,5 sterren.

Veel beter dubbelalbum dan The white album van de Beatles(overschatte plaat)

Ik vind zowel de dubbele witte van the Beatles als deze van the Stones gewoon klasse.

Ik vind dit album eigenlijk los staan van de andere.
Sticky Fingers is inderdaad hun beste 'compacte' album, maar deze heeft een totaal andere sfeer.

En hier gaan we weer. Rolling Stones en Bealtes vergelijken...

Het enige dat de twee platen gemeen hebben is dat het dubbel LP's zijn.

Inderdaad Lennonlover, onzinnige vergelijking. Trouwens "Exile on Main St." is nu een enkele CD geworden.

Een andere vergelijking is misschien dat beide groepen een wat lossere stijl hanteren,Je hoort in bepaalde nummers duidelijk een Jamsfeertje.
Zo zie ik het althans een beetje.

"Exile on Main St." is toch vooral gekenmerkt door spelplezier en rauwheid en heeft een aanhoudend opgewekte sfeer van seks, fuiven en zuipen (hoezeer de nummers van elkaar verschillen). Een ideale anti-depressie-album!

De dubbele witte van the Beatles wordt gekenmerkt door wisseling van de meest uiteenlopende stijlen, stemmingen en sferen (zie mijn reacties bij betreffende album).

Er zijn nog meer overeenkomsten
1. Het zijn alletwee top albums
2. je hebt voor beide(ik in ieder geval) meerdere luisterbeurten nodig om het te kunnen waarderen.
3. het is beide heel veelzijdig

Ik zag tot mijn spijt dat ik eerder had dat ik EOMS beter vond dan TWA van de Beatles; dit is een fout.
Ik heb meer met EOMS (kwestie van voorkeur), maar ik zie de kwaliteit/creativiteit van TWA ook wel in. Alleen vind ik persoonlijk de nummers over de gehele albums van beide bands bij EOMS wat pakkender.(ik ben wat meer een rockliefhebber dan een popliefhebber, alhoewwel dat ook betrekkelijk is soms)

helemaal met je eens; het gaat er zeer losjes aan toe en dat geeft een zeer lekker sfeertje.

Vergelijken deed men in de begin jaren van beide bands. Toen dit album uitkwam waren de Beatles al uitelkaar.

Feitelijk zaten er tussen The white album en Exile on main street maar 3 jaar.

Wat mij betreft één van de beste dubbelalbums ooit. Teveel favorieten om op te noemen.

Ondanks dat dit een erg strakke rock/blues plaat is, is hij naar mijn mening niet speciaal genoeg. De nummers die er echt boven uit steken mis ik een beetje. Bovendien vind ik dat deze plaat iets te veel nummers heeft. Desalniettemin een goede plaat maar mijns inziens geen echte klassieker, al kan dat natuurlijk veranderen na meer luisterbeurten.

Dit is eeen van de beste platen ooit gemaakt. Prachtige songs allemaal een klein minpuntje vind ik Stop Breaking Down een redelijk matig nummer maar voor de rest is dit helemaal top en heerlijk afwisselend.

5*