Rolling Stones - Exile on Main St. (1972)

Vrijwel geheel mee eens, de twee platen die hiervoor kwamen waren een stuk beter. Maar dat neemt niet weg dat hier toch ook wel wat klassiekers op staan.

Wijze praat. Iemand wou hier al appels met citroenen vergelijken.... niet doen dus. Twee geheel aparte leefwerelden die elk in hun genre groots zijn, pure grandeur, of je het nu over dit schitterend plaatje hebt dan wel over het witte plaatje uit Liverpool!

Exile en The white album staan op 1 en 2 in mijn top 10.
Exile is een groeiplaat waar de soul en inspiratie vanaf spatten.
Mick Taylor is fantastisch. Favoriet is Ventilator blues.

Toch ook 5* gegeven na zoveelste draaibeurt, ik vind dat een erg plezierig album, het maakt mij echt vrolijk!

Eigenlijk is deze plaat vergeleken met bijv. 'Let it Bleed' of 'Sticky Fingers' best wel een rommelig zooitje, maar dat maakt het na meerdere luisterbeurten juist ook wel weer sympathiek (voor de duivel ). Typisch zo'n plaat waar het kwartje pas echt valt na een flink aantal keer luisteren.

Staan toch ook wel een hoop mooie minder bekende Stones-nummers op: Loving Cup, Torn and Frayed, Ventilator Blues.

Dat is mijn ervaring ook, want na een flink aantal keren luisteren vond en vind ik hem beter dan Sticky Fingers & Let It Bleed wat toch steengoede Stones platen zijn.

Met gemak mijn favoriete (studio) dubbelalbum.

een van de leukere bluesrock platen die ik ken.

de eerste keer dat ik hem hoorde was ik al verkocht...ik schat hem net zo hoog in als bijvoorbeeld the white album en deja vu

Serieus??
Beter dan: The White Album, London Calling, Blonde on Blonde, Electric Ladyland, Song in the Key of Life.

Hmmm... Wat bedoel je trouwens met (studio)?
Op welk live dubbelalbum doel je dan?
The Who's: Live in Leeds

Ik bedoel het precies zoals het er staat.

Nu dat het op 1 CD is verschenen beschouw ik het zelfs niet als een dubbelalbum. Maar dat doet niets af van het feit dat dit één van de beste Stones-albums is.

Eigenlijk staat op dit album maar 1 hit , nl Tumbling Dice , de rest is tamelijk onbekend allemaal .
Ik zal hem eens aan `n paar luisterbeurten onderwerpen .
Wel knap van die man op de achterkant van de cover die 3 oliebollen in 1 keer in z`n mond kan stoppen.

Wat wil je ook met kerst en oud en nieuw staan er veel circussen in ons land waar ze kunstjes gaan doen. Samen met nieuw jaar is dat echt het ultieme oliebollenkunstje volgens mij.

met voorsprong de allerbeste plaat van The Stones. Dat wil op zichzelf al iets zeggen.

Ik kan nog niet erg veel met dit album, het raakt me niet en is ook niet helemaal mijn stijl. Even laten liggen, misschien valt het kwartje nog.
Vooralsnog 3,5

...Mmmmm..dat kan.....effe in je top 10 gesnuffeld en....het moet kunnen, maar ik weet het niet zeker..... (overigens vind ik 3,5 ster al een goede score)

Deze zit Zo onder mijn huid. Ik hoef de titels alleen maar door te lezen en ik heb de hele dubbel LP alweer gehoord.
Verhoogd naar een 5 omdat dit voor mij blijft staan als een huis.

Ik ga hem zeker nog luisteren, maar ik wordt er tot nog toe niet erg blij van, het raakt me niet zo. Misschien vind ik het te 'gewone' rock. Wel van zeer goede kwaliteit misschien, maar niet iets waar ik nou per se vaker naar wil luisteren. Daarnaast hou ik meer van muziek die iets rustiger is over het algemeen.

Over die score, iedereen geeft cijfers op een andere manier, daar is geen richtlijn voor op te stellen.
Ik denk dat een album als deze al snel hoger bij me scoort, vanwege de invloed, geschiedenis, en wat 'autoriteiten' ervan zeggen. Misschien een niet geheel terechte invloed die ik laat meewegen bij het geven van een cijfer. Daarom verlaagd met 0,5.

Boeoe..... (ik snap je verhaal wel; heb ik ook wel eens)

Er zijn van die waarheden..... zeker weten!

Het beste rock album allertijden. 18 nrs vol gevoel , ruigheid en energie. Ken geen band die zon plaat heefd afgeleverd.Heb hem al tig keer geluisterd maar blijft mooier worden. Respect 5 sterren voor dit stukje rock historie!

Hmm, dat heb ik dan weer niet bij dit album. Ik heb dat dan weer iets meer bij Let It Bleed maar dat is dan een heel mooi rommeltje. Hier proef iukk eigenlijk wel een éénheid. Ik moet toegeven dat ik soms bij Exile een klein beetje dynamiek mis. Maar dat kan er aan liggen dat je ook 18 songs voor je kiezen krijgt. Dan is er ook een andere spanningsboog aanwezig.

OP één of andere manier heb ik de status van deze plaat nooit begrepen, het is een lekkere los gespeelde Stones plaat, maar echt het predikant meesterwerk kan ik er niet uitpakken. Luister liever naar Aftermath, Black and blue of Some girls. Die platen pakken me vele malen meer. Vraag me niet waarom, Misschien ben ik als één van de weinig Stones bewonderaars toch niet zo dol op de bijdrage van Mick Taylor. Toch liever Ron Wood en Brain Jones, meer klote.

Het is ook maar net wat iemand onder meesterwerk verstaat, maar ieder heeft zijn eigen beleving/mening daarbij. Dat Ron Wood en Brian Jones voor sommigen meer kloten hadden kan ik me overigens wel voorstellen.

Ik vind de periode met Mick Taylor juist de beste van the Rolling Stones of beter gezegd, in die periode (1968-1972) brachten ze volgens mij hun beste albums uit.

Daar kan ik ook niet omheen.....

The Stones hadden op Exile en op de vorige 3 albums iets exotisch en spannends .
Iets wat ze op de albums erna met de beste wil van de wereld niet meer voor elkaar boksten .
Producer Jimmy Miller had daar ook een grote rol in . Hij wist als geen ander hoe hij de Stones moest vastleggen .
Het rauwe , de mystiek en het pure zijn op Exile perfect te bewonderen .
Keith zingt hier nog perfect 2e stem en de stijlen Country , Blues , Rock , Gospel en Soul beheersen The Stones beter dan ooit .
Voor mij is dit een meesterwerk , geen twijfel mogelijk .

Goeie middenmoot plaat: beste nummer is en blijft "Tumbling Dice" !
Wat een song !
Daarom toch een 4 ! ! !

Ook leuk om dit album te beluisteren is ter plekke van de ingang en uitgang van de tentoonstelling 'Exile on Mainstreet' in het Bonnefantenmuseum te Maastricht.

Mooie plaat, klassieker natuurlijk. Nummer 7 in de ´all-time album top-3000´ op de site acclaimed-music. En ik heb ´em nogal onderschat. In het begin vond ik ´em mooi, en daarvoor al afzonderlijke tracks, later werd het minder en toen ik sterren aan het album uitdeelde op deze site werd het 2,5. Later 3,0, nog later 3,5, nu 4.

Fijne grooves, fijne gitaarloopjes, fijne blazers, fijne (samen)zang, fijne ´sounds´ en geluidseffecten...moek nog meer opnoemen? BEZIELING en PLEZIER natuurlijk. Goede songs (misschien niet allemaal).

Beetje belachelijk dat je het hoogste Stones-album pas in de zeventig tegenkomt (klopt dat inderdaad?), onder bijv. Pink Floyd, Pearl Jam, Tool, Metallica, Slayer, Rage Against The Machine...