Rolling Stones - Exile on Main St. (1972)

Het 'white album' van The Stones. Ook hier veel afwisseling en een aantal juweeltjes. Rocks Off('The sunshine bores the daylights out of me' wow!), Tumbling Dice en Happy zijn fantastische rockers die wat mij betreft behoren tot het allerbeste wat The Rolling Stones de wereld hebben gegeven.
Daar staan echter ook wat mindere nummers tegenover en dat is natuurlijk logisch bij een dubbelalbum.

Ik had dit album eerst op 4,5 staan, maar toen ik er eens over nadacht, was dat toch iets teveel van het goede. Dan zou ie immers gelijk staan met het echte witte album en dat klopt toch niet. Dan kan je wel gaan liggen dubben over hoge 4,5 en lage 4,5 maar ik vind dat er enige afstand moet zijn tussen The Stones en The Beatles. Voor mij blijft Sticky Fingers het enige album waarop The Stones in de buurt van The Beatles komen.

We houden het hier dus op 4.

Ik vind dit het beste Stones album (hoewel m'n favoriet Tattoo you is, maar dan voornamenlijk vw Start me up!).

Ik moet wel toegeven: toen ik het voor het eerst beluisterd had, zo'n 15 jaar geleden, dacht ik: Ïs dit nou alles? En toen heeft het heel lang in de kast gestaan zonder dat ik het vaak draaide!

Maar het is inderdaad een album wat moet groeien en met de jaren steeds beter wordt!

Nouja, destijds bij het uitkomen werd het ook niet bepaald juichend ontvangen, terwijl die zelfde rececenten nu over elkaar heen buitelen om toch maar te laten weten hoe goed ze dit album vinden! Tijden en smaken veranderen blijkbaar.

Er bestaan ook outtakes van met oa een instrumentale versie van Sweet black angel en een accoustische versie van All down the line.

Wat mij betreft: 5 sterren!

Wat een beest van een plaat dit zeg! Ik luister de laatste tijd veel naar dit album en ook naar Let it Bleed en Sticky Fingers, maar op de een of andere manier heb ik het idee dat dit het ultieme meesterwerk van deze band is... Het is allemaal wat smeriger, wat vuiler en intenser, lijkt het. Het is ook al lang geleden dat ik zo heb kunnen genieten van een bluesnummer als Shake your Hips (een cover van Slim Harpo, lees ik net op Wikipedia).

Een 4* met potentie.

Jawel, ik draaide dit album maar weer en was weer helemaal verkocht! Nergens is het pretentieus of duurt het te lang. Dit is gewoon een uur lang de Stones op hun best.

Het begin al met de heerlijke opener Rocks Off met een mooie tempowissel halverwege. Tumbling Dice was een bescheiden hitje en een ademt veel energie uit. Sweet Virginia is country zoals het bedoeld is. Happy is misschien mijn favoriet, dit is volgens mij de opener geweest van de tweede LP. Soul Survivor is een waardige afsluiter, energiek en opwindend.

Is de box set nog wat Thunderball? Ik meende dat er maar weinig rarities toegevoegd waren?

Er wordt weleens beweerd dat wanneer The Rolling Stones in '72 - na het uitbrengen van hun pièce de résistance Exile On Main Street - er de brui aan hadden gegeven, ze een veel mythischere status bereikt zouden hebben dan nu het geval is. En al heb ik een zwak voor enkele van de albums die de band na die tijd uitbracht, denk ik dat deze theorie zeker klopt. [Lees verder op: kasblog]

Deze recensie van mij is ook gepubliceerd op webzine Hard//Hoofd, vandaar dat ik 'm niet in z'n geheel copy-paste (zoals ik dat vroeger wél altijd deed met mijn recensies van Kasblog op MuMe).

Ik ben overigens zesentwintig jaar en een groot fan van The Beatles en The Stones. Maar mijn grootste helden zijn toch wel Bob Dylan en Tom Waits.

Tot nu toe vind ik dit de beste van The Stones. Hij volgt duidelijk op Sticky Fingers, maar deze vind ik toch beter. Op Sticky Fingers zijn The Stones regelmatig nog aan het musiceren (waarmee ik bedoel dat er duidelijk over bepaalde stukken goed is nagedacht en dat er veel op gerepeteerd is) en hoewel het rauwe geluid van Exile er al wel te horen is, zijn de remmen nog ietsjes ingehouden. Hier worden al deze remmen losgegooid. Musiceren is niet het doel, maar lekker muziek maken.

Het album komt over als een grote jam, maar wel een hele goede. Sommige nummers (Rip This Joint, Casino Boogie) zijn lekker als achtergrondmuziek, maar de meeste nummers zijn toch wel een nauwere luisterbeurt waard. Favoriete momenten zijn de overgang van Ventilator Blues (met zijn heerlijk drukkende drums) naar Just Wanna See His Face (prachtig hoe de rauwe blues overvloeit in zachte gospel), Tumbling Dice, Let It Loose, Shine A Light en Soul Survivor. Door de interessante mix van stijlen gaat het album niet gauw vervelen. Daarbij vind ik dat Mick Jagger op dit album prachtig zingt. De momenten waar hij zijn gevoel uitkrijst in Let It Loose bezorgen me kippenvel. Dit album heeft een ongelofelijke kracht die niet minder wordt door vele luisterbeurten en die het een uniek Stones-album maakt.

"Exile on Main St" behoort tot het befaamde rijtje van de grote vier album ("Beggars Banquet", "Let it Bleed", "Sticky Fingers" en "Exile on Main St") van The Rolling Stones. Ze ontlopen elkaar naar mijn mening qua niveau niet heel veel. De feel vind ik wel degelijk anders op "Exile on Main St" in vergelijking met bijvoorbeeld "Beggars Banquet" en "Let it Bleed". Ik hoor nog steeds de invloeden uit de blues, country en rootsmuziek in het algemeen, maar op "Exile on Main St" vind ik dat het geheel wat overgoten is met een vurig rocksausje. Het tempo ligt over het algemeen wat hoger, de gitaren klinken wat vuiger en steviger. Hoogtepunten voor mij zijn het fantastische "Tumblin' Dice", "Sweet Virginia", "Ventilator Blues" en "Shine a Light". Maar eigenlijk is deze hele plaat van begin tot eind gewoon goed en vooral erg consistent. En dat is knap, gezien het aantal nummers. The Rolling Stones weten 18 nummers lang de aandacht vast te houden, en ondanks dat mijn persoonlijke voorkeur iets meer uitgaat naar een plaat als "Let it Bleed" vind ik "Exile on Main St" van vergelijkbare klasse en is het terecht een mijlpaal in de muziekgeschiedenis.

Er is al veel gezegd over dit album, slotstuk van the Big 4 van the Stones, maar die bonusdisc van even geleden met nog niet eerder uitgebracht materiaal mag er ook best wezen. Om te beginnen Pass the Wine (Sophia Loren), wat toch wel erg prettige bluesrock is, met een vet soulrandje. Het past eigenlijk wat meer in de Let It Bleed sound, wat bepaalt geen minpunt is natuurlijk. Plundered My Soul had eigenlijk makkelijk op het 'mainalbum' kunnen staan. Hoe 'Stones' kan een nummer zijn? Mooie variatie ook, want nu horen we toch echt de erg fijne 'honky tonky' piano op I'm Not Signifying. Wat loopt dat nummer lekker zeg: welcome in New Orleans. Dan volgt een pianoballad: Following the River, fraai gezongen door Mick en Lisa en de andere zangers.

Dan gaan we dansen, Dancing in the Light, een nummer waarop het daadwerkelijk moeilijk is om stil te zitten. Dan volgt Paint It Black, oh nee: So Divine, met dat bekende gitaartje. Een heerlijk zuigende, eerder jaren '60, Stones song. Dan volgen twee leuke, maar niet heel bijzondere, alternate takes van albumnummers Loving Cup & Soul Survivor. Wel zijn ze goed gekozen, want ze passen goed bij de retrosound van deze bonusdisc. De bluesrock van Good Time Woman is heerlijk en doet denken aan Honky Tonk Women. Title 5 is een aardig instrumentaal nummer, wat ze beter tussendoor hadden kunnen plaatsen: ik suggereer op nummer 5. De hidden track is vol met piano en soul: All Down the Line.

Zelf bevalt deze bonusdisc mij bijzonder goed. Er staat natuurlijk niet het allerbeste van de Stones op, maar vaak is het wel (erg) lekker en/of (erg) goed. Aan te bevelen met bonusdisc dus.

De reïntegratie van Ward deel 9:

Een goede Stonesknaller kan ik op zijn tijd erg goed waarderen. Toch heb ik nooit echt de neiging gevoeld om hun oeuvre uit te pluizen. Mijn Rolling Stones-honger is vaak na een nummer of drie wel weer gestild. Bovendien vind ik het soms lastig om de Stones los te zien van wat de Stones nu zijn. De meelijwekkende beelden van een bijna bejaarde Mick Jagger die zijn heupen schudt alsof hij nog twintig is, zijn vaak moeilijk af te schudden. Neemt niet weg dat het natuurlijk oneerlijk is om hun oude werk daarop af te rekenen. Dat doe ik ook zeker niet, maar het is wel een reden waarom mijn interesse voor de Stones nooit heel erg is aangewakkerd.

Toen ArthurDZ aankwam met deze plaat als tip voor mij, was ik zeer benieuwd of deze klassieker mij dan eindelijk het licht kon laten zien. Wat me meteen aansprak bij de eerste luisterbeurt is de rauwe sound die de Stones hier hanteren. Ik vind het wat intenser, vuriger klinken dan op Let It Bleed (de enige plaat die ik verder echt van ze ken) en dat bevalt me wel. Het geheel is een ongepolijste mengelmoes van pure Amerikaanse genres als country, blues, rock & roll, soul en gospel. Hierdoor zit het met de afwisseling wel goed op de plaat, maar hierdoor heeft Exile on Main St. ook iets onevenwichtigs. Tegelijkertijd haalt het album daar ook zijn spanning juist wel uit.

De hoogtes van dit album zijn duizelingwekkend hoog. Zo opent de plaat ijzersterk met Rocks Off. Vooral het contrast tussen de energieke instrumentatie en de verveelde zanglijn van de coupletten werkt erg goed, om over die heerlijke blazers nog maar te zwijgen. Een andere persoonlijke favoriet is het slepende countrynummer Sweet Virginia. Zo sfeervol hoe iedereen meeblèrt met Jagger, voor mij het absolute prijsnummer. Ook Loving Cup is genieten geblazen met echt die typische Stones-sound, maar ook voor een gospelkraker als Shine a Light draaien ze hun hand niet om. De plaat is ondanks het wispelturige karakter toch vrij consistent. Al vind ik het stuk tussen Rip This Joint en Sweet Virginia persoonlijk iets te onopvallend en vind ik Ventilator Blues zelfs ronduit vervelend. Sowieso heb ik veel meer met de midtempo en downtempo nummers (knap hoe ook die nummers iets vuigs blijven hebben), vind de uptempo nummers soms een beetje dertien in een dozijn.

Dat weerhoudt mij er dan ook van om een echte topscore uit te delen. Bovendien vind ik een uur en 7 minuten een tikkeltje te lang voor dit album. Een paar mindere broeders weg en ik zou minstens een halve ster hoger uitkomen. Neemt niet weg dat de klasse van deze plaat afdruipt. Je proeft hun oprechte liefde voor traditionele genres als soul, gospel, country en blues op deze plaat en dat werkt heel aanstekelijk. Ze beheersen deze stijlen echt tot in de puntjes en de stem van Jagger vind ik ook echt perfect passen bij de ongepolijste stijl die ze hier hanteren. Deze zweterige, rauwe plaat van de Stones verdient de klassiekerstatus die hij heeft dan ook zeker, maar voor mij persoonlijk net iets te inconsistent. 4*

Rock mag dan wel in de Verenigde Staten ontstaan zijn, toch is Engeland altijd een hofleverancier van grandioze rockbands geweest. Zo ook The Rolling Stones: blanke schoffies uit Londen, maar hun muziek is zo Amerikaans als wat, een begeesterende mix van rock-'n-roll, blues, soul, country en gospel. Op Exile on Main St. bereikt die zijn hoogtepunt. Je wordt bij je nekvel gegrepen en op sleeptouw genomen om achttien nummers lang mee te zingen, dansen, feesten, treuren en bidden. In smoezelige kroegen en doorzopen kelders, in gospelkerken en rond kampvuren op de prairie. Hoogtepunten zijn de opzwepende opener Rocks Off, de zalige melodie van Tumbling Dice die je meeneemt op een lange roadtrip en het hemelse, swingende gebed Shine a Light. Maar eigenlijk kent deze onvoorstelbaar rijke plaat geen enkel slecht nummer. En wordt ze met elke luisterbeurt beter.

Over de ontstaansgeschiedenis van het album is er de intrigerende docu Stones In Exile (2010).
Ook in een biografie van Keith Richards geschreven door Victor Bockris (Ook bekend van biografien
over Lou Reed en Andy Warhol), wordt o.a. hierover uitgebreid uit de doeken gedaan. en krijg je
een indruk in wat voor chaotische en erbarmelijke toestanden het album tot stand is gekomen.
En waarin volgens mij ook de verklaring is te vinden in de rudimentaire, pure sound van dit album.
Dat er ondanks de malaise geen enkel zwak nummer op het album staat, mag welhaast een
wonder heten. Een allegaartje van diverse stijlen, met toch zonder meer een organisch geheel.
Zelden ook MIck Jagger zo goed horen zingen.

Man, je voelt de bedwelming van alcohol en drugs, een zweem van zweet op de gitaar, de hitte van de muren waar de opnames plaatsvonden - een perfecte plaats voor zwoele zomeravonden als deze.

Toen de Rolling Stone (het tijdschrift dus) in 1987 twintig jaar bestond, vierde de redactie dat met een speciaal nummer met daarin de top-100 van (volgens hen) de beste albums uit die twintig jaar, en in dat door mij inmiddels honderden malen doorgebladerde lijstje stond Exile on Main St. op nummer 3. Indertijd heb ik het album al eens geprobeerd, maar ik hoorde er eigenlijk niet veel bijzonders in, net zoals ik wel de verplichte Stones-compilaties had maar ze eigenlijk maar zelden draaide. Nu heb ik hem dan toch maar weer opnieuw geprobeerd, ondanks het feit dat ik inmiddels nog steeds nauwelijks iets van de Stones in huis heb (alleen Black and blue en Forty licks). Na tien keer draaien kan ik absoluut niet zeggen dat het kwartje inmiddels eindelijk gevallen is, hoogstens misschien een dubbeltje.
        O, ik snap de invalshoek wel, en ik ben er ook helemaal vóór, het idee dat spontaniteit, directheid, rafeligheid, rauwheid en energie belangrijker zijn dan perfectie en geliktheid en zielloosheid en steriliteit, maar ik vind hier gewoon teveel middelmatigs op staan. Wanneer de nummers hierop goed zijn zijn ze dikwijls ook meteen fantastisch, maar voor elke geweldige rocker als Rocks off (met die niet opvallende maar wel ijzersterke piano van Nicky Hopkins) en Happy (net zo onweerstaanbaar swingend als Brown sugar maar helaas niet half zo succesvol als single) is er een flauwe rocker als Rip this joint (melige saxsolo) of Casino boogie, en tegenover elke meesterlijke ballade als Torn and frayed, Let it loose en Shine a light (alle drie echt prachtig) staan een stel nummers die eerder interessant dan echt goed zijn, zoals het country-achtige Sweet Virginia, het aparte maar niet bijzonder goede I just want to see his face en Robert Johnsons Stop breaking down dat me alleen maar naar het origineel doet verlangen.
        Natuurlijk kan de flow en de kracht van 68 minuten muziek zó groot zijn dat ook de mindere nummers in het geheel worden meegesleurd, zodat je je na afloop alleen maar de impact van het totaal herinnert (waardoor na verloop van tijd ook het mindere materiaal beter lijkt te worden doordat de kwaliteit van de betere nummers er als het ware op afstraalt), maar ik hoor gewoon teveel (naar mijn smaak) matige en niet boeiende nummers om in die flow te kunnen blijven. Ik zal Exile on Main St. nog wel eens draaien in een poging te ervaren waarom zoveel mensen dit zo'n geweldige plaat vinden, maar evengoed gaat het nooit meer wat worden tussen de Stones en mij: ik onderken hun kwaliteit, maar heb er op de één of andere manier geen klik mee.

Ik ben absoluut niet van het verbieden, maar als er dan toch iets verboden moest worden, dan wel dubbelalbums. Zeker tegenwoordig moeten cd's langer dan een uur duren, maar eigenlijk is die speelduur van ongeveer 40 minuten nagenoeg perfect. Uitzonderingen daargelaten.

Vijftig jaar geleden waren dubbelaars nog een luxe, maar in de meeste gevallen hadden (en hebben) de artiesten in kwestie niet genoeg inspiratie om zoveel kwaliteit te leveren. Nu is The Rolling Stones sowieso al een band die wat mij betreft op bijna elke plaat wel een (paar) keer de plank misgeslagen heeft. Die kans neemt natuurlijk wel toe op Exile On Main St. Nou moet ik bekennen dat de heren het niet slecht gedaan hebben. Er zit niets tussen wat me irriteert of wat matig is. Aan de andere kant ben ik ook nergens opgeveerd. Het valt op dat men vaak wat feestelijk uit de hoek wil komen. Zeker de bekende blazers dragen daar aan bij. Het gevoel dat vooral bovendrijft, is dat hier opvallend veilig gemusiceerd wordt. De Stones doen hun ding en echt niets meer dan dat. Er zit niets tussen dat eruit springt. Er is geen enkele drang om te experimenteren of om risico's te nemen. zodoende vind ik het maar een saaie zit en krijgt het een zesje omdat een onvoldoende toch net te zwaar is.


Tussenstand:
1. 12x5
2. Sticky Fingers
3. Their Satanic Majesties Request
4. Aftermath
5. The Rolling Stones
6. The Rolling Stones No. 2
7. Out Of Our Heads
8. Between The Buttons
9. Exile On Main St.
10. Beggars Banquet
11. Let It Bleed

Het White Album van The Rolling Stones. Hier bedoel ik vooral mee dat het te lang duurt en dat de fans er kennelijk dol op zijn, maar dat ik er weinig mee kan. Waar ik me bij The Beatles ergerde aan de hoeveelheid meuk naast toffe songs, erger ik me hier aan hoe ongelooflijk saai alles is. Waar ik bij Sticky Fingers op ieder nummer hooks en zanglijnen kon onthouden, heb ik door het voortkabbelende karakter van dit album echt moeite om mijn aandacht ergens op te focussen. Bij de derde keer luisteren viel me op dat ik Ventilator Blues nog best aardig vind. En vooruit, Soul Survivor is ook lekker opzwepend.

Wat Ruud ook zegt: saaie zit en een zesje omdat een onvoldoende net te zwaar is. Voor mij te weinig scherpe randjes of echt hartverscheurende songs. Productie is goed en de songs zijn verder wel prima aangekleed. Waarom dit top 250 materiaal is ontgaat me echter compleet.

Tussenstand:
1. Sticky Fingers
2. Their Satanic Majesties Request
3. Let It Bleed
4. Beggars Banquet
5. Aftermath
6. Exile On Main St.
7. Between The Buttons
8. 12x5
9. Out Of Our Heads
10. The Rolling Stones No. 2
11. The Rolling Stones

Van de Grote Vier van de Stones (Beggars Banquet, Let It Bleed, Sticky Fingers en Exile On Main St.) was Exile de eerste die ik in m'n bezit had. Alleen daarom al heeft het een speciale plek in mijn hart. Vanaf de eerste luisterbeurt vond ik het een bijzonder album en al snel was het mijn favoriet. En nog steeds behoort het tot één van mijn favoriete platen allertijden.
Exile On Main St. is voor mij de samenvatting van waarom ik de Stones de beste band ooit vind. Een veelheid aan stijlen passeert de revue in een serie geweldige nummers. Niet één nummer springt er echt bovenuit, maar het is juist het geheel dat het zo ontzettend goed maakt. Een nummer als Loving Cup vond ik altijd al wel goed, maar pas de laatste jaren ben ik er achter gekomen hoe ontzettend goed dat nummer in elkaar zit. Ook Ventilator Blues is zo'n nummer. In eerste instantie "gewoon" een bluesnummer, maar hoe vaker je het hoort hoe beter het wordt.
Doordat er niet één nummer duidelijk bovenuit steekt kan ik mij tot op zekere hoogte voorstellen dat je Exile bij eerste beluistering saai vind. Het is geen album dat al haar geheimen na een paar luisterbeurten al prijsgeeft. Maar dat maakt het ook zo'n heerlijk album. Zelfs ik hoor er soms nog nieuwe dingetjes in.

Een album met een speelduur van meer dan 50 minuten leidt vaak tot enkele mindere nummers. Dat is op Exile geenszins het geval. Elke noot is wat mij betreft raak op deze laatste grote klassieker van de Stones. Wederom 5 sterren dus. Op dit moment net onder Beggars, maar die twee wisselen regelmatig bij mij.

Tussenstand:
1. Beggars Banquet: 5*
2. Exile On Main St.: 5*
3. Sticky Fingers: 5*
4. Let It Bleed: 4,5*
5. Aftermath: 4,5*
6. The Rolling Stones: 4*
7. Their Satanic Majesties Request: 4*
8. Out Of Our Heads US: 4*
9. The Rolling Stones Now!: 3,5*
10. 12 X 5: 3,5*
11. The Rolling Stones No. 2: 3*
12. Between The Buttons: 2,5*
13. December's Children (And Everybody's): 2,5*

Dat is niet het allerbelangrijkste, daarom noem ik nog een paar dingen . Dan zou ik er trouwens ook wat gospel en/of soul bij willen voegen. Dit album heeft inderdaad wel meer een eigen sound dan the White Album.

Ze werden in 1962 in Londen opgericht door gitarist Brian Jones, die zanger Mick Jagger, gitarist Keith Richards,bassist Bill Wyman, drummer Charlie Watts en pianist Ian Stewart wist te binden aan wat als de Rolling Stones de wereld zou gaan veroveren. Sinds het album “THEIR SATANIC MAJESTIES REQUEST” verschenen hun albums niet meer in verschillende uitgaven. Tot dat moment was er bij elk album een verschil in de release in Engeland en die van Amerika. “EXILE IN MAIN ST.” was het vijfde album sinds het genoemde album uit 1967 en verscheen op 12 mei 1972 en was het eerste dubbelalbum van de tot een 5 tal gereduceerd groep. Ian Stewart moest al snel het veld ruimen, volgens hun manager was een groep met 6 leden niet te verkopen, één te veel en dus werd Stewart verzocht te vertrekken. In 1969 overleed “founding member” Brian Jones en zijn vervanger werd Mick Taylor, die ook op dit album te horen is. Het overgrote deel van de tijd die de band stak in de opnames van dit album werd gedaan in het onderkomen van Keith Richards, villa Nellcôte in de Côte d’Azur in zuid Frankrijk. De 18 tracks klokken gezamenlijk 67 minuten muziek en nagenoeg elke track is van grote klasse. Ondanks, of misschien wel door het gebruik van verdovende middelen, was de creativiteit van de heren op een ongekend hoog niveau en ook de medewerking van gasten zoals Nicky Hopkins, Billy Preston en Ian Stewart op piano en Bobby Keys op saxofoon is een waardevolle toevoeging aan de toch al klasse songs. Van dit album bereikte in Nederland alleen de single “TUMBLING DICE” de Top 40, voor de rest deden de andere singles niets. Daarentegen is het album uitgegroeid tot een regelrechte klassieker. Opener “ROCKS OFF” geeft meteen een visitekaartje af. De typische Stones ritmes, blazers, zeer aanstekelijke melodie, geweldig nummer. “RIP THAT JOINT” is een rauwe uptempo rhythm & blues track waarbij je niet stil kunt blijven zitten/staan. “SWEET VIRGINIA” is een ballad waarvan de heren er in hun carrière wel meer gemaakt hebben, deze is ook weer onweerstaanbaar, vooral door het heerlijke refrein. “SWEET BLACK ANGEL” is een bijna 3 minuten akoestisch liedje waarbij de stemmen van Jagger en Richards mooi samen smelten, de akoestische gitaar van Mick Taylor prominent aanwezig is en Jagger laat horen een uitstekende harmonica speler te zijn. “HAPPY” wordt door Richards gezongen en is een traditionele Stones kraker, “VENTILATOR BLUES” is zoals de titel al aangeeft, een lekker mid tempo bluesy song, het slepende “LET IT LOOSE” is met zijn ruim 5 minuten het langste nummer van “EXILE ON MAIN ST.” en “SHINE A LIGHT” is ook weer een mid tempo bluesy rocker, waarin Jagger heerlijk zingt. Wat mij betreft scoort dit album samen met “AFTERMATH”, “LET IT BLEED”, “STICKY FINGERS” en “STEEL WHEELS” het maximum, omdat er geen zwakke song bij zit en het van nummer 1 tot aan einde van “SOUL SURVIVOR” allemaal erg goed gespeeld, gezongen en geschreven is. Top plaat!

Ik ben geen super Stones fan maar ben wel opgegroeid met de platen vanaf Sticky Fingers (top album!) en alles wat daarna kwam. Als ik alles op een rijtje zet (Sticky Fingers, Exile on Main St., Goats Head Soup, It's Only Rock n Roll, Black and Blue, Some Girls, Emotional Rescue, Tattoo You ) dan moet ik bekennen dat ik dit album het minst draai en leuk vind. Ik weet dat voor de fans het Stones album is maar hoe vaak ik het ook draai (en dat is heel wat keer geweest) ik kan er niet echt warm voor lopen. Mijn favorieten zijn Sticky Fingers, Black & Blue. Emotional Rescue en Tattoo You. En ook voor Goat's Head Soup heb ik een enorm zwak. Hier staan wel mooie nummers op maar ik blijf toch te vaak nummers skippen en dat is bij mij geen goed teken. Een te fragmentarisch album voor mij denk ik, maar ga het binnenkort weer eens proberen.

Voor mij de beste Stones album, all killer no filler! Al jarenlang met enige regelmaat terugkerend in de cd-la en voor je het in de gaten hebt is het weer voorbij. Dat is voor een dubbel elpee een ongehoorde prestatie. De Stones op hun allerbest.

Geschreven in de album top 100 van...

Een Rolling Stones-fan ben ik zeker niet, ik ben er zo eentje die alleen de hoogtijdagen van eind jaren 60 en begin jaren 70 kan waarderen. Exile On Main St. heb ik altijd een geweldige plaat gevonden, één die ook los lijkt te staan van de rest. Het klinkt alsof een losvaste club mensen onder bij nacht en ontij en onder het het genot van veel alcohol en heel veel geestverruimende middelen een plaat heeft gemaakt in de spookachtige ruimten van een aftands Frans kasteel. Oh wacht, dat was ook echt zo! Exile is muf en zweterig en na afloop voel ik me altijd een beetje vies. Al die geweldige muziek, van rock naar blues naar gospel naar country, blijft aan je plakken tot je volgende douchebeurt.

Ik heb een zwak voor dubbel-elpees van de wat rommeliger soort en Exile is daar een prima voorbeeld van: niet alles is even hoogstaand maar alles is wel tof om naar te luisteren. Soms heb je wat minder hoogstaande nummers nodig om als luisteraar bij te komen en om de echte knallers nog beter te laten uitkomen en dat werkt hier heel goed.

Aangekruist als favoriet:
1. Shake Your Hips
2. Let it loose
3. Rip This Joint
4. Sweet Black Angel