menu

The Rolling Stones - Exile on Main St. (1972)

mijn stem
4,16 (1008)
1008 stemmen

Verenigd Koninkrijk
Rock
Label: Rolling Stones

  1. Rocks Off (4:31)
  2. Rip This Joint (2:23)
  3. Shake Your Hips (2:59)
  4. Casino Boogie (3:33)
  5. Tumbling Dice (3:45)
  6. Sweet Virginia (4:25)
  7. Torn and Frayed (4:17)
  8. Sweet Black Angel (2:54)
  9. Loving Cup (4:23)
  10. Happy (3:04)
  11. Turd on the Run (2:36)
  12. Ventilator Blues (3:24)
  13. I Just Want to See His Face (2:52)
  14. Let It Loose (5:16)
  15. All Down the Line (3:49)
  16. Stop Breaking Down (4:34)
  17. Shine a Light (4:14)
  18. Soul Survivor (3:49)
  19. Pass the Wine (Sophia Loren) * (4:54)
  20. Plundered My Soul * (3:59)
  21. I'm Not Signifying * (4:54)
  22. Following the River * (4:52)
  23. Dancing in the Light * (4:21)
  24. So Divine (Aladdin Story) * (4:31)
  25. Loving Cup [Alternate Take] * (5:25)
  26. Soul Survivor [Alternate Take] * (3:58)
  27. Good Time Women * (3:21)
  28. Title 5 * (1:47)
toon 10 bonustracks
totale tijdsduur: 1:06:48 (1:48:50)
zoeken in:
avatar van gemaster
4,0
Het 'white album' van The Stones. Ook hier veel afwisseling en een aantal juweeltjes. Rocks Off('The sunshine bores the daylights out of me' wow!), Tumbling Dice en Happy zijn fantastische rockers die wat mij betreft behoren tot het allerbeste wat The Rolling Stones de wereld hebben gegeven.
Daar staan echter ook wat mindere nummers tegenover en dat is natuurlijk logisch bij een dubbelalbum.

Ik had dit album eerst op 4,5 staan, maar toen ik er eens over nadacht, was dat toch iets teveel van het goede. Dan zou ie immers gelijk staan met het echte witte album en dat klopt toch niet. Dan kan je wel gaan liggen dubben over hoge 4,5 en lage 4,5 maar ik vind dat er enige afstand moet zijn tussen The Stones en The Beatles. Voor mij blijft Sticky Fingers het enige album waarop The Stones in de buurt van The Beatles komen.

We houden het hier dus op 4.

avatar van Thunderball
5,0
Ik vind dit het beste Stones album (hoewel m'n favoriet Tattoo you is, maar dan voornamenlijk vw Start me up!).

Ik moet wel toegeven: toen ik het voor het eerst beluisterd had, zo'n 15 jaar geleden, dacht ik: Ïs dit nou alles? En toen heeft het heel lang in de kast gestaan zonder dat ik het vaak draaide!

Maar het is inderdaad een album wat moet groeien en met de jaren steeds beter wordt!

Nouja, destijds bij het uitkomen werd het ook niet bepaald juichend ontvangen, terwijl die zelfde rececenten nu over elkaar heen buitelen om toch maar te laten weten hoe goed ze dit album vinden! Tijden en smaken veranderen blijkbaar.

Er bestaan ook outtakes van met oa een instrumentale versie van Sweet black angel en een accoustische versie van All down the line.

Wat mij betreft: 5 sterren!

avatar van herman
4,5
Wat een beest van een plaat dit zeg! Ik luister de laatste tijd veel naar dit album en ook naar Let it Bleed en Sticky Fingers, maar op de een of andere manier heb ik het idee dat dit het ultieme meesterwerk van deze band is... Het is allemaal wat smeriger, wat vuiler en intenser, lijkt het. Het is ook al lang geleden dat ik zo heb kunnen genieten van een bluesnummer als Shake your Hips (een cover van Slim Harpo, lees ik net op Wikipedia).

Een 4* met potentie.

avatar van avdj
5,0
Jawel, ik draaide dit album maar weer en was weer helemaal verkocht! Nergens is het pretentieus of duurt het te lang. Dit is gewoon een uur lang de Stones op hun best.

Het begin al met de heerlijke opener Rocks Off met een mooie tempowissel halverwege. Tumbling Dice was een bescheiden hitje en een ademt veel energie uit. Sweet Virginia is country zoals het bedoeld is. Happy is misschien mijn favoriet, dit is volgens mij de opener geweest van de tweede LP. Soul Survivor is een waardige afsluiter, energiek en opwindend.

Is de box set nog wat Thunderball? Ik meende dat er maar weinig rarities toegevoegd waren?

avatar van Kaaasgaaf
5,0
Er wordt weleens beweerd dat wanneer The Rolling Stones in '72 - na het uitbrengen van hun pièce de résistance Exile On Main Street - er de brui aan hadden gegeven, ze een veel mythischere status bereikt zouden hebben dan nu het geval is. En al heb ik een zwak voor enkele van de albums die de band na die tijd uitbracht, denk ik dat deze theorie zeker klopt. [Lees verder op: kasblog]

Deze recensie van mij is ook gepubliceerd op webzine Hard//Hoofd, vandaar dat ik 'm niet in z'n geheel copy-paste (zoals ik dat vroeger wél altijd deed met mijn recensies van Kasblog op MuMe).

Ik ben overigens zesentwintig jaar en een groot fan van The Beatles en The Stones. Maar mijn grootste helden zijn toch wel Bob Dylan en Tom Waits.

avatar van aerogp1
4,5
De albums die hiervoor werden uitgebracht vond ik chronologisch beter en beter, en daarom is het niet verwonderlijk: dit is de beste tot nog toe!

Hij draait nu 2 weken op repeat en verveeld nog geen seconde. Prachtige blues nummers, stampende rock en roll knallers en vlotte country riedels wisselen elkaar af, en ik vind het allemaal even geweldig. En nog steeds valt er genoeg te ontdekken.

Hierna waren de Stones over hun artistieke hoogtepunt wordt vaak gezegd. Ik ga sowieso Goats Head en Black 'n Blue op termijn nog beluisteren want daar ben ik wel benieuwd naar.

4,5*

avatar van King of Dust
5,0
Tot nu toe vind ik dit de beste van The Stones. Hij volgt duidelijk op Sticky Fingers, maar deze vind ik toch beter. Op Sticky Fingers zijn The Stones regelmatig nog aan het musiceren (waarmee ik bedoel dat er duidelijk over bepaalde stukken goed is nagedacht en dat er veel op gerepeteerd is) en hoewel het rauwe geluid van Exile er al wel te horen is, zijn de remmen nog ietsjes ingehouden. Hier worden al deze remmen losgegooid. Musiceren is niet het doel, maar lekker muziek maken.

Het album komt over als een grote jam, maar wel een hele goede. Sommige nummers (Rip This Joint, Casino Boogie) zijn lekker als achtergrondmuziek, maar de meeste nummers zijn toch wel een nauwere luisterbeurt waard. Favoriete momenten zijn de overgang van Ventilator Blues (met zijn heerlijk drukkende drums) naar Just Wanna See His Face (prachtig hoe de rauwe blues overvloeit in zachte gospel), Tumbling Dice, Let It Loose, Shine A Light en Soul Survivor. Door de interessante mix van stijlen gaat het album niet gauw vervelen. Daarbij vind ik dat Mick Jagger op dit album prachtig zingt. De momenten waar hij zijn gevoel uitkrijst in Let It Loose bezorgen me kippenvel. Dit album heeft een ongelofelijke kracht die niet minder wordt door vele luisterbeurten en die het een uniek Stones-album maakt.

avatar van Ronald5150
4,0
"Exile on Main St" behoort tot het befaamde rijtje van de grote vier album ("Beggars Banquet", "Let it Bleed", "Sticky Fingers" en "Exile on Main St") van The Rolling Stones. Ze ontlopen elkaar naar mijn mening qua niveau niet heel veel. De feel vind ik wel degelijk anders op "Exile on Main St" in vergelijking met bijvoorbeeld "Beggars Banquet" en "Let it Bleed". Ik hoor nog steeds de invloeden uit de blues, country en rootsmuziek in het algemeen, maar op "Exile on Main St" vind ik dat het geheel wat overgoten is met een vurig rocksausje. Het tempo ligt over het algemeen wat hoger, de gitaren klinken wat vuiger en steviger. Hoogtepunten voor mij zijn het fantastische "Tumblin' Dice", "Sweet Virginia", "Ventilator Blues" en "Shine a Light". Maar eigenlijk is deze hele plaat van begin tot eind gewoon goed en vooral erg consistent. En dat is knap, gezien het aantal nummers. The Rolling Stones weten 18 nummers lang de aandacht vast te houden, en ondanks dat mijn persoonlijke voorkeur iets meer uitgaat naar een plaat als "Let it Bleed" vind ik "Exile on Main St" van vergelijkbare klasse en is het terecht een mijlpaal in de muziekgeschiedenis.

avatar van west
5,0
Er is al veel gezegd over dit album, slotstuk van the Big 4 van the Stones, maar die bonusdisc van even geleden met nog niet eerder uitgebracht materiaal mag er ook best wezen. Om te beginnen Pass the Wine (Sophia Loren), wat toch wel erg prettige bluesrock is, met een vet soulrandje. Het past eigenlijk wat meer in de Let It Bleed sound, wat bepaalt geen minpunt is natuurlijk. Plundered My Soul had eigenlijk makkelijk op het 'mainalbum' kunnen staan. Hoe 'Stones' kan een nummer zijn? Mooie variatie ook, want nu horen we toch echt de erg fijne 'honky tonky' piano op I'm Not Signifying. Wat loopt dat nummer lekker zeg: welcome in New Orleans. Dan volgt een pianoballad: Following the River, fraai gezongen door Mick en Lisa en de andere zangers.

Dan gaan we dansen, Dancing in the Light, een nummer waarop het daadwerkelijk moeilijk is om stil te zitten. Dan volgt Paint It Black, oh nee: So Divine, met dat bekende gitaartje. Een heerlijk zuigende, eerder jaren '60, Stones song. Dan volgen twee leuke, maar niet heel bijzondere, alternate takes van albumnummers Loving Cup & Soul Survivor. Wel zijn ze goed gekozen, want ze passen goed bij de retrosound van deze bonusdisc. De bluesrock van Good Time Woman is heerlijk en doet denken aan Honky Tonk Women. Title 5 is een aardig instrumentaal nummer, wat ze beter tussendoor hadden kunnen plaatsen: ik suggereer op nummer 5. De hidden track is vol met piano en soul: All Down the Line.

Zelf bevalt deze bonusdisc mij bijzonder goed. Er staat natuurlijk niet het allerbeste van de Stones op, maar vaak is het wel (erg) lekker en/of (erg) goed. Aan te bevelen met bonusdisc dus.

avatar van Ward
4,0
De reïntegratie van Ward deel 9:

Een goede Stonesknaller kan ik op zijn tijd erg goed waarderen. Toch heb ik nooit echt de neiging gevoeld om hun oeuvre uit te pluizen. Mijn Rolling Stones-honger is vaak na een nummer of drie wel weer gestild. Bovendien vind ik het soms lastig om de Stones los te zien van wat de Stones nu zijn. De meelijwekkende beelden van een bijna bejaarde Mick Jagger die zijn heupen schudt alsof hij nog twintig is, zijn vaak moeilijk af te schudden. Neemt niet weg dat het natuurlijk oneerlijk is om hun oude werk daarop af te rekenen. Dat doe ik ook zeker niet, maar het is wel een reden waarom mijn interesse voor de Stones nooit heel erg is aangewakkerd.

Toen ArthurDZ aankwam met deze plaat als tip voor mij, was ik zeer benieuwd of deze klassieker mij dan eindelijk het licht kon laten zien. Wat me meteen aansprak bij de eerste luisterbeurt is de rauwe sound die de Stones hier hanteren. Ik vind het wat intenser, vuriger klinken dan op Let It Bleed (de enige plaat die ik verder echt van ze ken) en dat bevalt me wel. Het geheel is een ongepolijste mengelmoes van pure Amerikaanse genres als country, blues, rock & roll, soul en gospel. Hierdoor zit het met de afwisseling wel goed op de plaat, maar hierdoor heeft Exile on Main St. ook iets onevenwichtigs. Tegelijkertijd haalt het album daar ook zijn spanning juist wel uit.

De hoogtes van dit album zijn duizelingwekkend hoog. Zo opent de plaat ijzersterk met Rocks Off. Vooral het contrast tussen de energieke instrumentatie en de verveelde zanglijn van de coupletten werkt erg goed, om over die heerlijke blazers nog maar te zwijgen. Een andere persoonlijke favoriet is het slepende countrynummer Sweet Virginia. Zo sfeervol hoe iedereen meeblèrt met Jagger, voor mij het absolute prijsnummer. Ook Loving Cup is genieten geblazen met echt die typische Stones-sound, maar ook voor een gospelkraker als Shine a Light draaien ze hun hand niet om. De plaat is ondanks het wispelturige karakter toch vrij consistent. Al vind ik het stuk tussen Rip This Joint en Sweet Virginia persoonlijk iets te onopvallend en vind ik Ventilator Blues zelfs ronduit vervelend. Sowieso heb ik veel meer met de midtempo en downtempo nummers (knap hoe ook die nummers iets vuigs blijven hebben), vind de uptempo nummers soms een beetje dertien in een dozijn.

Dat weerhoudt mij er dan ook van om een echte topscore uit te delen. Bovendien vind ik een uur en 7 minuten een tikkeltje te lang voor dit album. Een paar mindere broeders weg en ik zou minstens een halve ster hoger uitkomen. Neemt niet weg dat de klasse van deze plaat afdruipt. Je proeft hun oprechte liefde voor traditionele genres als soul, gospel, country en blues op deze plaat en dat werkt heel aanstekelijk. Ze beheersen deze stijlen echt tot in de puntjes en de stem van Jagger vind ik ook echt perfect passen bij de ongepolijste stijl die ze hier hanteren. Deze zweterige, rauwe plaat van de Stones verdient de klassiekerstatus die hij heeft dan ook zeker, maar voor mij persoonlijk net iets te inconsistent. 4*

avatar van Jelle78
5,0
Eén van mijn favoriete albums allertijden en daarom nummer 1 in m'n top 10. Hier waren de Stones op hun allerbest. Ruig, dreigend en toch swingend als een tiet. De eenheid die op dit album te horen is en waar in eerdere berichten al aan gerefereerd werd kan ik volledig onderschrijven. En toch is dit ook één van de meest diverse Stonesalbums. Blues, rock, country, soul, gospel, ze laten het allemaal horen op dit album. Het knappe vind ik ook dat individueel niet alle nummers even goed zijn, maar in het grote geheel passen ze allen perfect en zijn daardoor toch onmisbaar.
In het verleden vond ik de productie van deze plaat wat dof en ongedefinieerd en hoewel dat misschien zo mag zijn vind ik nu dat dit bijdraagt aan de bijzondere sfeer op dit album. Het is bijna alsof je de muffige geur die in de kelders van Villa Nellcote gehangen moet hebben kunt ruiken. Overigens vind ik dat de originele LP het beste geluid heeft, dus als je die ergens in de tweedehands bakken van je platenzaak vindt: aanschaffen!
Ik vind dit ook de laatste Stonesplaat waarop je het kameraadschap tussen Mick en Keith echt kunt horen. Het spelplezier spat eraf. Hierna begonnen Keith's drugsproblemen steeds zwaarder op de band te drukken en nam Mick de leiding van de band op zich. Toen Keith afgekickt was begon dit tot steeds meer strubbelingen tussen de twee te leiden. ik denk dat mede daardoor de latere platen iets van hun enthousiasme hebben verloren.
Uiteraard hebben de Stones na Exile nog genoeg goede platen gemaakt, maar dat speciale beetje extra dat Exile tot het meesterwerk maakt dat het is heb ik later nooit meer gehoord.

avatar van RockAround
5,0
Rock mag dan wel in de Verenigde Staten ontstaan zijn, toch is Engeland altijd een hofleverancier van grandioze rockbands geweest. Zo ook The Rolling Stones: blanke schoffies uit Londen, maar hun muziek is zo Amerikaans als wat, een begeesterende mix van rock-'n-roll, blues, soul, country en gospel. Op Exile on Main St. bereikt die zijn hoogtepunt. Je wordt bij je nekvel gegrepen en op sleeptouw genomen om achttien nummers lang mee te zingen, dansen, feesten, treuren en bidden. In smoezelige kroegen en doorzopen kelders, in gospelkerken en rond kampvuren op de prairie. Hoogtepunten zijn de opzwepende opener Rocks Off, de zalige melodie van Tumbling Dice die je meeneemt op een lange roadtrip en het hemelse, swingende gebed Shine a Light. Maar eigenlijk kent deze onvoorstelbaar rijke plaat geen enkel slecht nummer. En wordt ze met elke luisterbeurt beter.

5,0
Over de ontstaansgeschiedenis van het album is er de intrigerende docu Stones In Exile (2010).
Ook in een biografie van Keith Richards geschreven door Victor Bockris (Ook bekend van biografien
over Lou Reed en Andy Warhol), wordt o.a. hierover uitgebreid uit de doeken gedaan. en krijg je
een indruk in wat voor chaotische en erbarmelijke toestanden het album tot stand is gekomen.
En waarin volgens mij ook de verklaring is te vinden in de rudimentaire, pure sound van dit album.
Dat er ondanks de malaise geen enkel zwak nummer op het album staat, mag welhaast een
wonder heten. Een allegaartje van diverse stijlen, met toch zonder meer een organisch geheel.
Zelden ook MIck Jagger zo goed horen zingen.

Gast
geplaatst: vandaag om 03:21 uur

geplaatst: vandaag om 03:21 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.