Rolling Stones - Exile on Main St. (1972)

Ik ga ook voor de 2-CD versie en die is nu al bij Amazon.uk voor 14,99 pond (€19,35 incl. verzending) te reserveren. Voordeel van Amazon, is dat als de prijs de aankomende weken dalen, daalt die van jou order ook.

Vind ik niet, zo lang de band de nummers nog niet heeft uitgebracht is men vrij er mee te doen wat men wil. Komt bij dat het outtakes, onafgemaakte nummers zijn, die indertijd niet voor niks niet uitgebracht zijn.

Anders zou het zijn geweest wanneer er met de nummers van het originele album gerommeld zou worden.

Wat is de prijs dan precies van de super deluxe editie die spreekt mij wel aan moet ik zeggen en wanneer komt hij precies uit want dat verschilt ook per site

De 2CD deluxe staat op 17 mei gepland en is iets meer dan 13 euro.

De Super deluxe CD/DVD/Vinyl komt eveneens op de 17e uit en is (schrik niet) €108,-.

Ik schat The Beatles overall nét wat hoger in, maar aan dit album kan wat mij betreft geen enkel Beatles-album tippen. Het zuigt, trekt, rockt - en het geeft je het gevoel dat je leeft, achttien nummers lang.

Toevallig heb ik het album vandaag binnengekregen, maar ik zag dat ik hier nog geen berichtje geplaatst had.

Op dit moment mijn favoriete Rolling Stones album, al zijn Aftermath, Let it Bleed, Beggars Banquet en Sticky Fingers natuurlijk ook klasse albums.

Ik zie dat de vergelijking met The White Album van The Beatles soms gemaakt wordt. Hoe iemand erbij komt om die twee albums met elkaar te vergelijken is mij een raadsel. Het zijn (of beter gezegd: waren) beiden dubbelalbums, met daarop meerdere muziekstijlen. Daar houdt elke vergelijking mee op. Als je dan toch wilt vergelijken, deze van The Stones is véél constanter, met geen ruimte voor flauwe grapjes als 'Wild Honey Pie' en 'The Continuing Story of Bungalow Bill', hoewel ik beide albums op 4,5* heb staan.

Soul, country, gospel en rock is hier te terug te vinden, maar toch overheerst het rauwe eigen Stones geluid op deze formidabele plaat. Een variabele cd, maar wel met een duidelijke Rolling Stones sound. Misschien geen echte uitblinkers, maar dat ligt er meer aan dat niveau constant erg hoog is. Ik kan hier in ieder geval geen enkele vuller vinden.

Ik vind ook eigenlijk niet dat Mick's stem soms begraven wordt in de mix (ik heb de Nederlandse Virgin uitgave, het jaartal zie ik zo snel niet), zoals ik hier ergens las. Er is niets mis met de productie en de geluidskwaliteit vind ik.

Als ik het goed begrijp je dus geen 2009 Remaster?

Zelf heb ik de 'gewone' op CD. De afgelopen maanden heb ik er niet naar geluisterd, het wordt weer tijd. Overigens vind ik het tweede deel iets zwakker.

De vinyl singel en de Super deluxe box besteld.

Jawel, ik draaide dit album maar weer en was weer helemaal verkocht! Nergens is het pretentieus of duurt het te lang. Dit is gewoon een uur lang de Stones op hun best.

Het begin al met de heerlijke opener Rocks Off met een mooie tempowissel halverwege. Tumbling Dice was een bescheiden hitje en een ademt veel energie uit. Sweet Virginia is country zoals het bedoeld is. Happy is misschien mijn favoriet, dit is volgens mij de opener geweest van de tweede LP. Soul Survivor is een waardige afsluiter, energiek en opwindend.

Is de box set nog wat Thunderball? Ik meende dat er maar weinig rarities toegevoegd waren?

Je krijgt behalve de bonus cd met de tien extra nr's ook in de box:

de LP versie van Exile,
een dvd (met ca dertig minuten fragmenten van een docu over het maken van Exile, Ladies & Gentlemen the Rolling Stones en Cocksucker Blues),
verder nog een kaarten set en een hardcoverboek.

Er moet wel bij vermeld worden dat je de box niet voor de dvd moet aanschaffen, daar het Eagel Rock label aangekondigd heeft dit jaar nog de officiele dvd's uit te zullen brengen van L&D en die Exile docu.

?? de bonusdisc met 10 rarities is toch niet weinig...

Daar hoef je niet perce de hele box voor aan te schaffen.
Wordt ook als gewone dubbel cd met dus de bonustracks uitgebracht.

Nope, ik weiger meestal sowieso dat soort bespottelijke prijzen te betalen.

@Thunderball: klopt, maar dacht dat je de remasters in het algemeen bedoelde (dus ook de 2-disc versie). Aangezien ik geen platenspeler meer heb, is de 2-disc versie sowieso voor mij het meest interessante.

Overigens is de nieuwe singel nu al te beluisteren op youtube en het klinkt fantastisch!
Hij had zo op Exile kunnen staan.

Verder is er ook al een zeven minuut durende compilatie van de andere outtakes.
Cool om Alladin Story met zang van Jagger nu te horen.

Ik ga mijn exemplaar vervangen door de nieuwe versie met bonusdisc. Ik ben wel benieuwd.

Plundered My Soul uit 1972?

Tof nummer!

Yep! Dat is 'm!

All down the line (alternative take) zal begin mei op singel verschijnen

en de Stones zullen alle vier op het filmfestival van Cannes aanwezig zijn om de docu over Exile te promoten, die daar ook in wereldpremiere zal gaan.

In het najaar komt ie op dvd uit.

Mensen die dit album een lager cijfer geven dan een 4 hebben geen verstand van muziek. Dit is een bonafide klassieker!

Das altijd een gevaarlijke uitspraak.
je zult maar net een hekel hebben aan de Stones (voor mij natuurlijk ook onbegrijpelijk ), maar wel bijvoorbeeld cum laude afgestudeerd zijn op het conservatorium, ik noem maar een dwarsstraat

Inderdaad een erg gewaagde uitspraak.... Ach, in mei komt er een nieuwe remaster aan met tal van bonustracks..... de fan wordt echt verwend hoor;
:: soundslike.be .nieuws

Dit album blijft voor mij samen met Let It Bleed, Sticky Fingers en Beggars Banquet echt tot hun absolute meesterwerken behoren, yep!

Omdat de Humo recensie zo lekker wegleest, wou ik dit artikel de fans niet weerhouden;
Uit HUMO dus, zoals het artikel in 1972 is verschenen, want je moet je bronnen uiteraard vermelden....
(quote)


Rolling Stones - Exile On Main Street
Door (kdk), 08/06/1972 - 12u00


'Sticky fingers', de eerste plaat op hun eigen label, luidde de wedergeboorte van The Rolling Stones zeer fraai in en nu is er de dubbele, met achttien gloednieuwe nummers gevulde 'Exile on Main Street'.

Welnu, beste fans, sla het spaarvarken maar vast stuk. Want 'Exile on Main Street' is het meest godallemachtig ruige stuk vinyl geworden dat er in vele maanden op de markt is gebracht. Charlie Watts en Bill Wyman zorgen voor de vertrouwde, als een rots in de branding staande ritmesektie, de halve-Stones Nicky Hopkins (piano), Bobby Keys (tenor) en Jim Price (trompet) scheuren een heel stuk weg; gitaristen Mick Taylor en Keith Richards doen de snaren zingen en gieren. Mick Jagger klinkt even bezeten als altijd en die vokalist zorgde samen met Keith Richards voor vier kanten vol nummers die zo grof, exciterend rocken dat sommige oudere Stonesplaten in vergelijking hiermee gepolijste muziek lijken te brengen.

Wie de uit deze plaat gesneden singel 'Tumbling dice' kent - en welke lezer van dit vakblad doet dat niet - weet al dat Jagger en Richards hier niet zozeer teruggrijpen naar hun oude bluesidolen als wel naar een soms primitief aandoende, altijd 'cookende' rhythm and blues. En hoewel er nog sterkere nummers dan 'Tumbling dice' op de plaat staan, is daarmee de sfeer van dit nieuwe Stones-produkt wel goed getekend.

'Exile on Main Street' begint met een song die luistert naar de niet mis te verstane titel 'Rocks Off' en vanaf dat nummer duurt het precies vijf tracks oftewel zo'n zeventien minuten voordat het tempo enigszins zakt (dat gebeurt in 'Sweet Virginia' en ook dat nummer stampt nog altijd de pan uit). In de tussentijd hebben we ons dan door twee van de vele hoogtepunten van deze elpee heengezweet: de geweldige, door Jagger en Richards samen gezongen rocker 'Rip this joint' (met de sax van Bobby Keys zó uit de jaren vijftig) en het Canned Heat-achtige, echoënd opgenomen 'Hip shake'.

Na Sweet Virginia blijft het nog relatief kalm in een nieuwe Stones country-song, het vervolg dus eigenlijk op 'Wild horses', die 'Torn on frayed' heet en waarop Al Perkins de steel guitar bespeelt. Nadat we op die tweede kant een beetje hebben kunnen bekomen, gaat het er op de tweede plaat gelijk weer uitermate fors tegenaan in een nummer dat 'Happy' heet en wordt gezongen door Keith Richards. En dan komt er weer een van die Hoogtepunten, een zeer typisch Jagger/Richards-nummer dat luistert naar de mooie titel 'Turd on the run' en dat weer eens duidelijk maakt waar het in rock en roll, of rock, of zelfs pop allemaal om begonnen is: opwinding door middel van muziek waarin je helemaal kunt opgaan en die zich niet leent voor intellektualistiese ontleding waarin de meeste uit de folkschool afkomstige recensentjes in dit land zo sterk zijn. En wat is er verder nog allemaal te genieten? Het slepende 'Ventilator blues', dat begint met een zeer droge gitaar waar dan eerst de rhythmesektie en daarna de blazers bovenop vallen (let op Nicky Hopkins); het door Jagger zeer emotioneel vertolkte medium-tempo 'Let it loose'; het enige langzame nummer van de plaat, het door Billy Preston en een klein koortje in de verf gezette 'Shine a light' dat steeds sneller en woester wordt om dan weer tot langzame blues terug te vallen in Prestons middenstuk; het eenvoudig, traditionele Stonesnummer 'Soul survivor'.

Er zijn grote dingen verricht, daar in het zuiden van Frankrijk, in de mobiele studio van de Stones en in de Sunset Sand Studio in Hollywood. Mick Jagger en Keith Richards hebben een definitief einde gemaakt aan alle insinuaties dat ze een beetje leeg geschreven zouden zijn.
En de groep als geheel klinkt nog altijd even hecht en stevig. We kunnen de laatste paar weken niet klagen over de platen die verschijnen, maar tussen al dat puike werk verdient 'Exile on Main Street' toch wel een extra vermelding.

(unquote)

het enige dat ik in dit artikel "aangepast" heb is de naam van Keith Richards. Want ten tijde van het verschijnen van deze recensie, is het even Keith Richard geweest, zonder s achteraan, later heeft Keith terug "Richards" mèt s gebruikt, ten tijde dat dit artikel in Humo verscheen stond er dus overal Richard, zonder s.......

ik hoop dat met het verschenen van de update van deze geweldige plaat het gebodene in de breedte iets hoger wordt aangeslagen dan nu het geval is. Het gemiddelde van de plaat is natuurlijk uitstekend maar de ingenomen positie te laag ten opzichte van andere platen die het voor moet laten gaan. Hoort minimaal in de Top 25.

Zeker weten!

Gezien het hoge niveau dat hier behaald wordt sluiten The Stones in retrospectief een periode af. Als dit als ijkpunt wordt gebruikt voor wat er daarna gemaakt is dan is de oogst heel mager en blijft het beperkt tot af en toe een leuk nummer en in het meest positieve geval een leuk album. Geschiedenis hebben zij nadien niet meer geschreven met nieuwe albums. Dit is hun absolute meesterwerk, hun 'White album", want je moet je plaats weten.

"even"? Van 1964 tot 1977, noem dat maar "even". Was trouwens een idee van manager Oldham, o.a. om familiebanden met Cliff Richard te insinueren.

Rondom de release van de opgepoetste versie van dit geweldige album is het enorm rustig. Ik had er iets meer van verwacht. The Beatles hebben met het opnieuw uitbrengen van hun materiaal hun eerste top 10 notering te danken, waarna ook het andere materiaal langzaam opgeschoven is in de mume 250. De 85e plek is echt te laag, ik hoop dat de release hun toch minimaal structureel een stuk hoger brengt.

Yup! Net de officiële videoclip ervan gezien en die reissue gaat er zeker komen!

Ongelofelijk dat het nauwelijks opschuift in de Tipparade. Het duidt maar weer eens de in en in-trieste smaak van de gemiddelde Nederlander/radio DJ aan...

Yep, precies de reden dat ik haast geen radio meer luister.
Af en toe radio 6,....

Morgen bij Nova interview Jagger.
Vrijdag Ned2 22.50 uur The making of Exile.
Zie ook bij Rolling Stones "Discussie" voor meer info.