King Crimson - In the Court of the Crimson King (1969)

Mijn eerste "echte Rock"-album (niet dat "Closing Time" en "Hot Rats" dat niet zijn), maar als ik me een voorstelling mocht maken bij wat me verteld werd over (progressieve) Rock - is dit album samen met "The Ideal Crash" zowat het eerste dat ik hoorde in de combinatie van elektrische gitaar en zang.

Wel leuk dat ik dit album nam, voor zover ik las/weet is dit een van de invloedrijkste en belangrijkste werken in het progressieve rock-genre. Waarom ik dit nam weet ik echter niet meer, ik kan me herinneren dat ik de cover lang geleden erg vreemd vond, de artiest-naam en de album-titel nog absurder

Maar goed nu eventjes over de muziek zelf, dit album is evenals "Hot Rats" een ongelooflijke sterk album die een zeer goede eerste indruk maakte. 21st Century Schizoid Man is een ongelooflijk goede compositie: ik moest bij het luisteren naar dit nummer meteen terugdenken aan Better Get It In Your Soul van Charles Mingus, wat een energie, heerlijk! I Talk to the Wind en Epitaph wisten me ook van de eerste keer te boeien, zeer mooie sfeer en tekst, diep en rakend Moonchild was voor mij eventjes wennen, de tekst is minder sterk en ook instrumenteel vond ik het minder: maar juist die erg lege solo (alleen in de nacht - zo'n gevoel krijg ik bij dat nummer) heb ik leren te appreciëren: het is eens wat variatie. The Court of The Crimson King is een zeer sterke afsluiter toch kan ik dit nummer niet zo hard appreciëren als het openingsnummer (mijn torenhoge favoriet).

Al bij al een van de beste Rock-albums die ik tot nu toe ken, wat me vooral aan dit album erg bevalt zijn hier de erg sterke composities (manier waarom de nummers in elkaar zitten qua instrumentatie/tekst). Ik moet bekennen, nadat ik dit album vorig jaar een paar keer geluisterd had, had ik het niet gevoel dat ik snel iets beters gingen vinden in Rock: nu vind ik een paar albums als "Rain Dogs" en "Wish You Were Here" wel wat beter, maar ook deze mag er zo zijn in mijn favorieten-lijstje.

"21st Century Schizoid Man"

Veel plezier en als dit jou introductie is op het werk van King Crimson, dan heb je nog een zeer uitdagende weg te bewandelen...

Maar dat moet, gezien jou Top 10 (waarvoor hulde, zeker voor iemand van ''nog'' maar 18) geen enkel probleem zijn.

Geweldig album wat een soort 'milestone' is voor de progressieve rock. Het hele album ademt een heerlijk duistere sfeer uit.

5 sterren incl voor de prachtige hoes!

tja dat origineel heb ik uiteraard ook op lp, maar dat ligt ver weg gestopt in een opslagruimte. zo'n olievlek komt bij mij niet meer op ...
Maar die hoezen he ..........

Interessant! Klinkt ook helemaal niet als 1969. Vooralsnog 4 sterren. Eerste nummer moet ik erg aan wennen.

Nee, vooral 21st Century Schizoid Man zou nu nog uitgebracht kunnen worden.

Een klassieker uit het toch al vruchtbare jaar 1969.

An observation by Don Cappuccino

In the Court of the Crimson King is het debuutalbum uit 1969 van progrockers King Crimson. Het wordt een van de eerste progrockalbums genoemd.

Het album opent echt geweldig met 21st Century Schizoid Man, meteen die gitaar, je zou de eerste keer niet denken dat dit uit 1969 komt. Robert Fripp doet een aparte gitaarsolo, zijn manier van spelen is ook wel apart. De drums zijn echt goed op dit nummer en als dan de band samen met de saxofoon gaat spelen wordt het helemaal geweldig. Het eind wordt chaotisch.

Na de chaos van 21st Century Schizoid Man zweef ik mee met I Talk To The Wind. Gelijk een fluit en heerlijke rustige muziek. Achter deze rustige muziek zit een erg goede drumpartij. De tekst vind ik ook erg mooi in de dubbele zang:
Said the straight man to the late man
Where have you been
I´ve been here and I´ve been there
And I´ve been in between
In het begin vond ik dit een beetje een saai nummer, maar dat is nu helemaal veranderd.

Hierna blijft het nog steeds heel relaxt met Epitaph, mijn moeder zei bij het intro dat het leek op Ennio Morricone. De zang is weer erg mooi en de teksten zijn ook weer erg goed, vooral in het begin. Het nummer bouwt steeds meer spanning op, het zit echt heel goed in elkaar. En dan denk je dat de climax er komt op 4 minuten, nee, er komt weer iets nieuws. Een heel erg mooi nummer.

Dan gaan we door met Moonchild, weer met een mooi rustig begin. Jammer genoeg moet een groot gedeelte een beetje opgaan door een beetje geklooi (sorry, ik kan het niet anders verwoorden) wat geen kant opgaat. Het lijkt wel of Robert Fripp het zelf iets te lang vond, op de editie van 2009 duurt Moonchild namelijk 9 minuten in plaats van de volle 12 minuten.

En dan komt het geweldige, epische, filmische einde met In The Court of the Crimson King. Dit nummer past echt perfect bij een film. En 3 minuten later komt er een tempowisseling die weer snel teruggaat naar het eerste. En de fluit is weer terug. En er komt nog een lange floortom-roffel en de 45 minuten zijn afgelopen, dat ging echt snel. Wacht, het gaat nog verder.

Conclusie: Een heel goed debuutalbum wat een hele goede start is voor een beginnende progrock-luisteraar. Er is makkelijk in te komen, misschien is het eerste nummer nog een beetje te veel. Ik wil graag 5 sterren geven voor dit album, maar door het geklooi van Moonchild geef ik het album 4,5 sterren.

Dat heb je helemaal goed, die zit ook ergens in een soundtrack al kan ik natuurlijk nooit meer op de naam van die film komen .....
De hoofdpersoon komt daarin na een lange reis aan bij een kasteel en op het moment dat hij de brug er naartoe opstapt ( of oprijdt ) begint ITCOTCK te spelen ...... Kippenvel momentje, positief kippenvel dus ......

childern of men, daar zit het titelnummer in.

@ don

zou je even dat sterretje kunnen aanklikken boven je review.

Children Of Men heet ie..

En dat "kasteel" is natuurlijk het Battersea Power Station! Ook wel bekend van de hoes van Pink Floyd's Animals.

Bij mij ook niet, hoewel ik Epitaph een meesterlijk nummer vind. Moonchild duurt imo te lang en het fluitgedeelte in het titelnummer ervaar ik als tenenkrommend.

is ook nie te doen afgaande op 1 plaat

Goed debuutalbum van deze band, voor deze tijd zeer strak gespeeld en erg goed geluid ook. Ik beluister deze echt bijna nooit, moet ik echt zin in hebben, daar de sfeer iets bijzonders is waar je echt zin in moet hebben.

De studio albums van King Crimson draai ik maar hoogst zelden, wanneer ik zin heb in een Crimson komt altijd het live album B'boom in de speler, de nummers op dat album klinken zo indrukwekkend en vet, dat wanneer je zin hebt om KC weer eens te horen je automatisch altijd dat album gaat afspelen. De studio albums blijven daardoor helaas en ten onrechte vaak altijd liggen bij mij.

Ik doelde dan ook op dit album en niet op de band. Maar gezien de knipoog had je dat begrepen?

40 th anniversary als dubbel cd met cd 1 2009 stereo mix , en op cd 2 original master edition 2004


fantastisch album en de beste van de karmozijnen koning !!!!

Dappere opmerking, aangezien KC nog wel een aantal meer albums gemaakt hebben die zich meer dan prima kunnen meten met dit (inderdaad) geweldige album !

zwaar-op-de-maag muziek, in de positieve zin! dit album vult helemaal, net als een driegangen menu

Dit moet zowat een van de eerste MuMe-ontdekkingen zijn geweest voor mij. Vijf jaar terug stond deze toen een tijdje in m'n top 10, was er amper op gestemd en was het stemgemiddelde een pak lager. Echte klasse komt bovendrijven zeker?

Terwijl the Beatles nog bezig waren met hun octopussy garden under the sea schreef King Crimson echt muziekgeschiedenis, door een nieuw genre definitief uit de grond te knallen. Stevige, emotioneel geladen progrock die niet sentimenteel aanvoelt, met authentieke harde momenten en bombastische, epische climaxen, dat is In the Court of the Crimson King. En hoewel de productie verre van denderend is heeft dit album de tijd erg goed doorstaan. De originele mix van hardrock en jazz in de stevige opener 21st Century Schizoid Man staat nog steeds garant voor kippenvel. Uitschieter op dit nummer is vooral de drummer, Michael Giles, die erg complexe ritmes weet te verweven onderheen de solo's.

De andere nummers zijn minder energiek, en hebben meer een ballad gevoel. Het rustige I Talk To the Wind en het geniale mellotronnummer Epitaph zijn zeker van hetzelfde hoge niveau als de opener. Helaas gaat Moonchild helemaal de mist in. Twee minuten rustige popmuziek gevolgd door tien minuten irriterend, doelloos gepingel zorgen voor een dood moment op het album. Daardoor komt het titelnummer als afsluiter nog beter uit de verf. Misschien wel het beste nummer van het album, al is het vooral een gevoelskwestie die afhangt van het moment.

Een waardering geven is erg eenvoudig. 4*, want op Moonchild na (dat dan wel helemaal de mist in gaat) staan er echt geen missers op dit album. Essentieel album voor de progrockfanaten.

Ik denk dat The Beatles eveneens echte muziekgeschiedenis schreef. Neen, ik ben het zeker.



Ik noem het eerder instrumentale intimiteit en een voorbode op de geweldige afsluiter. Het moet niet altijd knallen of rytmisch zijn.

Dat ontken ik toch niet?



Rustige nummers kunnen zeker mooi zijn, maar ik vind Moonchild gewoon oersaai. Geen spanning, geen doel, gewoon wat schijnbaar willekeurige geluiden. Een hele zit om uit te luisteren!

In the Court of the Crimson King is heel erg goed maar voornamelijk jammer. Jammer? Ja, want Moonchild - het nummer dat het langst duurt - is saai. Eerst dacht ik: artistiek. Later dacht ik: saai. Erg saai. Het kabbelt maar wat voort en het komt niet tot een verrassende climax. Geen vlokje spanning. Gewoon saai. Erg saai. De overige vier nummers zijn dan wel weer van een erg hoog niveau, wat het voor mij alleen maar nog onbegrijpelijker wordt dat Moonchild op deze LP staat. Want eigenlijk is het voor de rest een buitengewoon interessante, spannende plaat met voortreffelijke opbouwingen en gigantische climaxen. Zo is deze perfecte plaat imperfect geworden.

De perfecte plaat voor een donkere, druilerige herfstnamiddag.

Ik herken mijn eigen gedacht omtrent dit album in wat veel anderen al gezegd hebben: de plaat heeft 4 nummers waar niets op aan te merken valt en dan één waar de groep de bal even misslaat. Hoewel het mij niet zodanig stoort als bij Rhythm & Poetry bijvoorbeeld, is het wel een kleine smet op een anders quasi-perfect album.

Mijn eerste bericht op deze site wil ik graag plaatsen bij het debuut van mijn favoriete band.
Ik vind het jammer dat Moonchild vaak zo saai gevonden wordt, zelf vind ik het juist een prachtig nummer. Ik moet wel toegeven dat ik dat ook niet altijd vond, want eerst vond ik het ook een saai nummer. Die mening is echter veranderd.
Mijn ouders hebben een beneden een redelijk mooie stereo set staan, terwijl ik het op mijn kamer moet doen met een dvd-speler. Op een nacht zat ik beneden en mijn ouders waren beide naar bed, dus ik besloot met de koptelefoon het album maar eens te draaien op die stereo set. Koptelefoon op, cd erin, ogen dicht en genieten maar. Vanaf dat moment is mijn mening over het album en vooral over Moonchild veranderd.
Het album heeft een heerlijk duistere sfeer die gecreëerd word door top-artiesten die allemaal goed op dreef zijn. Stuk voor stuk goede nummers. '21st Century Schizoid Man' is een geweldige binnenkomer, vooral de drums in dat nummer zijn geweldig. Daarnaast heeft dat nummer een van de mooiste gitaar-solo's ooit. Vervolgens is daar 'I Talk To The Wind', een rustige en prachtige opvolger. Terwijl 'I Talk To The Wind' steeds zachter klinkt komt Epitaph alweer op. Het geluid wordt wat dramatischer, waardoor je wat warm loopt voor Moonchild.
Dan zijn we bij Moonchild beland. Het nummer begint met een prachtige riff. Op die riff volgt het stuk dat vaak saai gevonden word. Ik vind dat stuk juist geweldig in de sfeer passen en de "schijnbaar willekeurige geluiden" zijn juist prachtig op elkaar ingespeeld. De climax komt met 'The Court of the Crimson King'. Na het stille stuk is dat een prachtige afsluiter.

Ik vind het niet eens zo saai, ik vind het gewoon een mooie vuller van het ijzersterke begin naar de meesterlijke afsluiter.. maar dat mensen Moonchild zo experimenteel vinden, ligt meer aan die mensen dan aan het nummer. Zo bizar is dat nummer niet. Er zit juist een soort van berusting in. Luisteren mensennn, exxxxperimenttt!!!

King Crimson kan echt nog wel 4x beter dan dit studio album hoor.

Beluister B'boom maar eens.

Moonchild is een vrij sobere improvisatie, ik kan me best voorstellen dat iemand het saai vind. Zelf ben ik het wel gewoon geraakt na al die jaren en zou ik dit album niet zonder Moonchild willen horen (de b-kant zou ook nog maar 10 minuten duren). Ik vind het verder ook niet experimenteel, zeker niet als je het vergelijkt met andere muziek uit deze tijd (de oude Pink Floyd, maar ook dingen van Can bv.). Maar als je alleen maar liedjes met een kop en staart gewend bent is het wellicht even schrikken.