King Crimson - In the Court of the Crimson King (1969)

Nogal tam album met niet zo veel diversiteit (qua songs). Experiment vind ik ook wel meevallen, behalve in het 1e nummer en een beetje in Moonchild. Maar als je experimenteert, oefen dan eerst even in studio als het daadwerkelijk wat toevoegt voordat je het opneemt . Als je wat weirdo dingetjes/stujkes toevoegt kan dat opvallend/nieuw zijn, maar dat is dan niet automatisch goed.

Ik snap ook wel dat de groep nooit écht is doorgebroken, hoewel het wel een belangrijk album in het algemeen en voor de progbeweging in het bijzonder is geweest: dat wel. Dynamiek/contrasten zijn er (muzikaal) ook heus wel te vinden, maar op zich is de teneur van de nummers over de hele album wat hetzelfde (behalve Schizoid).

Het "blokfluitgehalte"doet me denken aan mijn achterbuurjongetje die ik, als ik buiten kom, op zijn kamertje met het raam open aan het spelen is voor de plaatselijke kerksamenkomsten..... .

Je hoeft van mij niet enthousiast te zijn, maar dit slaat nergens op!
Ian McDonald

Ik ben het overigens voor een groot deel niet met je eens omdat ik de muzikanten, met name de stem van Lake, het gitaar werk van Fripp en dus McDonald zo uniek en uit duizenden herkenbaar vind (vanwege hun eigenheid) dat het dit album uniek maakt. Dat zou in de jaren 73/74 zelfs nog beter worden (met gepiel van Muir overigens)


En dat ik orbit nog eens zo´n waarheid zou zien verkondigen hier. Helemaal waar natuurlijk / evenals wat herman schrijft. Dat gemekker over ´Moonchild´ werd ik een beetje beu, zodat ik het nummer maar heb aangevinkt als favoriet.

Je begrijpt me verkeerd: ik heb vaak een klerehekel aan 'fluiten'. Ik heb het niet over de kwaliteit, want dat hoef ik niet eens te horen.

Herkenbaar kan wel zijn, maar dit is geen garantie dat het/iemand dan ook goed moet zijn. Ik herken Ian Curtis ook aan zijn stemgeluid . Bovendien moet je wel goed lezen: ik heb het niet eens over de muzikanten gehad, alleen over de muziek/songs die ik hoor. Bovendien ben jij een groot liefhebber (ik zie ook Peter Hamiil in je lijste staan) en dan is enige kritiek al gauw teveel blijkbaar . Je kunt niet users wegblazen omdat jij er moe van wordt.

het is niet helemaal duidelijk wat je daar mee bedoelt, doorgebroken in commerciele zin, nee, maar daar is het de muziek ook niet voor, laat staan dat het fripp en cornuiten daar ooit om te doen is geweest

iig heeft de band al vanaf album 1 liefhebbers die de muziek op waarde weten te waarderen

Elke band heeft wel een paar fans .

Zet Epitaph, Moonchild en 21st Schizoid Man eens tegenover elkaar. Lijkt me toch behoorlijk divers. Ik vraag me af of je dit wel echt meent of dat je gewoon zin had even te trollen/iemand dwars te zitten?

Een moderator moet niet insinueren en afgaan op eventuele verdenkingen, want daar slaat zo'n iemand de plank mis. Jjij leest het ook al niet goed en bovendien heeft dan nog ieder zijn eigen mening, anders kun je deze site wel opdoeken. Schizoid vind ik er uit springen, met Moonchjild een beetje met dat aparte free-Jaz achtige gedeelte. Je gedraagt je als een bevooroordeeld iemand, misschien ook omdat je het zelf een 5 waard vindt. Het zou je sieren dat je jeigen bericht zou aanpassen. Geen partij kiezen graag.

edit: als jij een plaat 1,5 ster geeft, zeg ik toch ook niet dat je trollt? Schaam je.

Maar nu zeg je duidelijk dat je Schizoid er uit vind springen, terwijl je eerst nog zei dat je het een: Nogal tam album vond zonder veel diversiteit (qua songs).

Je begint al een beetje terug te krabbelen dus.

Dit album beluister ik niet vaak, want dit is er echt eentje waar je echt zin in moet hebben. als ik hem eenmaal opgezet heb vind ik het wel weer echt geweldig.

Voor mij op Discipline na het beste studio album van King Crimson.

Live is het echter nog stukken beter dan in de studio.

Misschien wel de allerbeste live band die ik ooit gehoord heb. Op cd en dvd dan, want ik heb ze helaas nog nooit in het echt zien optreden.

Ik ga af op wat jij hier schrijft.

Waar slaan anders dit soort teksten op?



Er zijn geen partijen om voor te kiezen, ik vond je bericht gewoon een beetje flauw. Daar heeft een eventuele lage stem niets mee te maken.

Of dit kan ook nogal negatieve reacties uitlokken. Grote onzin natuurlijk en komt mij ook over om te provoceren bij dit album, want dit komt naar mijn mening ook niet echt gezellig over.

Snap ook niet wat dit album met kerksamenkomsten te maken heeft verder.

Dit album is gewoon een klassieker in het genre, en verdiend gewoon beter dan zulk cynisch en provocerend commentaar dan wat hier staat.

Tenslotte heeft niemand er hier op mu.me verder iets aan.

ik vind zorins opmerking over expirimenteren nog niet eens zo gek eigenlijk. Het is welbekend dat king crimson tijdens concert tientallen minuten kon improviseren. Ik vind ook wel dat ze moonchild een wat doelloze inprovisatie is die volgens mij haast gelijk op band is gezet. Iets gestructureerder mag wel.

Ik vind het juist mooi dat je even de weg kwijtraakt tijdens die improvisatie; het ogenschijnlijke (orenschijnlijke?) gebrek aan structuur is juist functioneel, des te indrukwekkender is het slotnummer daardoor. Alsof je na een barre tocht door de woestijn ineens op een oase stuit.

Maar als ik zie hoeveel berichten Zorin in een jaar tijd gepost heeft hier op mu.me, dan slaat de verveling misschien wel eens toe, en krijg je van die onzinnige berichten soms.

Het eerste en laatste nummer waren voor 1969 echt een mijlpaal. Ik vind het album ook een stuk moderner klinken dan dat hij uit 1969 komt. Dat is het mooie van King Crimson, het is niet tijd gebonden en tijdloze muziek.

Tsja daar heb je ook een punt. Moonchild maakt van het titelnummer inderdaad een hoogtepunt. Maar toch, na een aantal heinikenbiertje wordt een mooie vrouw ook een nog mooiere vrouw. Terwijl heiniken toch echt niet te zuipen is. Moonchild heeft zijn functie op het album(vandaar ook geen hele punt aftrek),maar op zich zelf vind ik het doelloos gefröbel.

Flauwiteiten en zaken met een knipoog wordt op de hele site meermaals gebruilkt , behalve als het bij iemands eigen favoriete muziek gemaakt wordt wordt er dan niet 'doorheen' gekeken : raar.

Komisch om dat uit jouw mond te horen. . Jij wisselt om de haverklap van mening, ouwe rocker .

Jawel hoor, dat valt mee het hangt er alleen maar vanaf hoe iemand met een reactie komt.

Een negatieve reactie bij een album wat iemand anders zijn favo album is roept nou eenmaal (negatieve) weder reacties op.

Daarvoor is het immers een discussie site.

En natuurlijk wissel ik vaak van mening, soms beleef je een album later nu eenmaal anders dan in een eerder moment, of andersom kan natuurlijk ook.

Weleens gehoord van de term groeialbum? Daarin wissel je vaak ook van mening, anders zou er geen sprake kunnen zijn van een groeialbum.

Ik vind het helemaal niets, vergeleken met het mooie Discipline een totaal andere band.
Ben zowiezo absoluut geen prog fan, ga dus ook geen score geven want dat zal zeker niet helpen. een 4,16 gemiddeld voor zo'n verschrikkelijke plaat, het zal wel

uhhmm discipline is ook eigenlijk gewoon een heel andere band in een heel andere periode. niet echt te vergelijken.

verschrikkelijke plaat? ach het is misschien niet KC's beste maar ik kan heel goed leven met een 4,16. dat zal zeker wel

Dat is natuurlijk de omgekeerde wereld feitelijk. De Discipline band is een totaal andere King Crimson dan dat je hoort op het debuut en de eerste paar albums daarna. De Discipline band heeft nog wel wat raakvlakken met de periode 72-74, wat ze zelf ook vonden omdat ze nog wel eens een nummer uit die tijd in de jaren 80 wilden spelen.

Ik vind het knap dat King Crimson in iedere periode met steeds een andere bezetting steeds weer meesterwerkjes heeft weten te maken.

Geen 1 andere band die buiten Zappa ooit zoiets heeft gepresteerd.

De Discipline tijd is voor mij ook verreweg mijn meest favoriete, maar dit debuut is ook gewoon super.

Als je je ogen dicht doet en je beseft dat deze alweer 41 jaar oud is, dan heeft de tand des tijds hier door de jaren heen nauwlijks vat op gehad vind ik.

Enne Moonchild is best het aanhoren meer dan waard.

Dat was nou precies wat ik ook dacht toen ik net het album weer eens op had, het begint heel aardig maar al bij mij slaat al vrjj snel de verveling in.

waanzin om king crimson eind zestig - begin zeventig te vergelijken met de periode daarna. in feite 2 verschillende bands. dit is sympho rock / prog rock ten top ... en het album staat nog steeds als een huis. de speciale editie bevat overigens ook hele interessante alternatieve uitvoeringen (zowel technisch als qua nummers).

Wat black sabbath was voor de hard rock is dit album het pioniers album voor de sympho rock.

Een ware klassieker ...

Volgens mij is Led Zeppelin een betere eerste graadmeter voor de hardrock. En Black Sabbath meer voor de metal.

Dit album is perfect voor een sympho start idd, al zou het debuut van pink Floyd daar ook voor in aanmerking kunnen komen denk ik.

Ik vind het eerste album van Pink Floyd juist geen goed voorbeeld van symfo.
Natuurlijk is er altijd discussie binnen het progressive rock genre over welke groep nu juist bij welk genre hoort(meestal nutteloos) maar dan vind ik dat Pink Floyd met een album als Atom Heart Mother veel meer symfo gaat.
Dit is volgens mij toch wel zowat het eerste album in de geschiedenis wat grotendeels onder symphonic rock kan geklasseerd worden.

klopt, het eerste album van Pink Floyd is eigenlijk meer psychedelica, tot iets wat later uitgroeide tot de meest bekende sympho band.

Wat zou een eigenaar van dit album die Moonchild kan waarderen toch een gelukkig man zijn.
Want zonder dit vreselijke middengefrutsel zou deze plaat zó meesterlijk zijn. Dichtbij perfectie.

21th Century Schizoid Man streelt ons niet, leidt ons niet rustig en zachtjes de wereld van de doodsangstige man op de voorkant in. Nee, we worden bewusteloos geslagen met een ijzeren gitaarriff en ruw ontvoerd naar een stinkende, vervuilde fabriek waar we al opgewacht worden.
Drums klinken alsof ze worden bespeeld op plastic dozen van de Aldi en de opnamekwaliteit is ook niet om over naar huis te schrijven. Minpunten? Niet echt. Draagt bij aan het geschifte maar daarom ook zo mooie sfeertje van dit nummer.

Het is al gezegd; Waar de opener een smerige, gruizige rocker uit de vervuilde achterbuurten is, is
I Talk to the Wind een sprookjesbos, met enkele open vlakten waar dieren aan het spelen zijn.
Wel een beetje kitsch ja, maar dat vergeef ik King Crimson.
Opvallend minder blikkerige drums en opvallend rustgevend sfeertje.
Dromerig liggen onze gidsen in het gras en bijna gehypnotiseerd hebben we zin om achter te blijven en heerlijk uit te rusten. Niet doen, er staat nog veel moois te wachten.

Epitaph is een episch meesterwerk en ook de reden dat we niet moesten stoppen bij de voorganger.
Het nummer begint in een, hoewel al enigszins onheilspellend, rustig en vrolijk bos waar de voorganger eindigde. Later mondt dit echter uit in een bombastische en indrukwekkende climax in een geflipt, psychedelisch landschap waar niets is wat het lijkt. Wat drugs wel niet met je kan doen.
Robert Fripp laat hier zijn indrukwekkende zangkunsten zien en zingt angstig en paranoïde, schreeuwrt om gehoord te kunnen worden. Verwijzing naar de hoes?

Het begin van Moonchild is een roestig liefdesliedje dat zich in een nachtelijk weiland af lijkt te spelen.
Geïnteresseerd luisteren we, om daarna in de daaropvolgende negeneneenhalf minuten (!) aardig teleurgesteld te worden door Fripp en co. Niks indrukwekkends, moois of sfeervols aan.
Gewoon, in deze periode ongeveer verplicht, saai geëxperimenteer waar echt geen touw aan vast te knopen valt.

Dodelijk vermoeid en verveeld komen we aan bij het titelnummer. Godzijdank.
Wat een ongelooflijk nummer. Meteen worden we weer door onze gidsen weggevoerd, nu naar een eeuwenoude sekte waar we de eer hebben een bevreemdende ceremonie mee te mogen maken.
Vanaf het, na de eerste luisterbeurt nooit meer uit je hoofd te halen, prachtige en woordloze refrein tot het einde waar alle energie die onze gidsen nog hebben wordt uitgeperst, dit nummer is meesterlijk.
De aangename stem van Fripp met zijn herkenbare, statige accent draagt nog eens een steentje bij.
En het einde met de kermisorgel laat zien dat experimenteren ook goed uit kan pakken.

Het valt niet te ontkennen dat King Crimson met dit album vele bands heeft geïnspireerd.
Dit jaar nog met de sample van Kanye West's Power, King Crimson zal waarschijnlijk niet meer uit de muziekgeschiedenis te slaan zijn. Gelukkig maar.

Mooie review, ga dit binnenkort ook maar eens beluisteren, Crimson King is bij mij onder andere onder de aandacht gekomen doordat het gesampled is in Power. Ook al vind je Kanye West niets, je kunt niet ontkennen dat hij reclame maakt voor goede muziek.

Weer een goed geschreven review, hoi123, maar er zijn toch paar dingen waar ik het compleet niet mee eens ben. Je hebt het bij 21st Century Schizoid Man over drums die klinken alsof ze van de Aldi zijn, dat vind ik een hele rare opmerking. De drums klinken juist geweldig en de opnamekwaliteit is heel erg goed (in ieder geval op mijn editie van de CD wel). En Moonchild is zo jammer, anders vallen hier enorm veel 5 sterren en stond hij zeker hoger in de top 250.