menu

Bob Dylan - The Freewheelin' Bob Dylan (1963)

mijn stem
4,15 (611)
611 stemmen

Verenigde Staten
Folk
Label: Columbia

  1. Blowin' in the Wind (2:48)
  2. Girl from the North Country (3:22)
  3. Masters of War (4:34)
  4. Down the Highway (3:27)
  5. Bob Dylan's Blues (2:23)
  6. A Hard Rain's A-Gonna Fall (6:55)
  7. Don't Think Twice, It's All Right (3:40)
  8. Bob Dylan's Dream (5:03)
  9. Oxford Town (1:50)
  10. Talking World War III Blues (6:28)
  11. Corrina, Corrina (2:44)
  12. Honey, Just Allow Me One More Chance (2:01)
  13. I Shall Be Free (4:49)
totale tijdsduur: 50:04
zoeken in:
Rudi1984
Ik blijf me verbazen over hoe goed dit album is. Ongekend, hoeveel legendarische nummers erop staan. Luistert weg als een best of, terwijl het 'gewoon zijn tweede' is. De meeste artiesten zouden ervan dromen om ooit in hun carrière één van die nummers te schrijven en hij schudt ze hier ogenschijnlijk zo even uit z'n mouw.

4,5
Eén van zijn beste wat mij betreft, mooie balans tussen cryptisch protest, absurdistische teksten (eigenzinnige) liefdesliedjes. Maar dan week in de mono remaster, die haalt de scherpste kantjes van de (niet al te subtiele) mondharmonica en bovendien komt dat enkelvoudige van de man en z'n gitaar in mono beter tot recht dan in (fake) stereo. Vind ik tenminste.

avatar van AbleMable
4,5
In tegenstelling tot zijn eerste LP horen we op deze plaat wel de grote songwriter, Bob Dylan. En bevat deze LP enkele van zijn meest bekendste songs, zoals Blowin In The Wind, A Hard Rain's Gonna Fall en Don't Think Twice..
Op deze plaat maakt hij zeker een verpletterende indruk in zijn songwriting maar ook in zijn voordracht.
Weer zijn het alleen zijn stem, zijn gitaar en mondharmonica. Maar het klinkt al een stuk volwassener dan op zijn debuut. En hij klinkt hier ook ontzettend geinspireerd.
Mooiste vind ik de venijnige Masters of War en het prachtige Girl From The North Country.
De hoes is trouwens ook al even prachtig.

Arbeidsdeskundige
Dit is een voortreffelijk album van de grootste songwriter ooit. Zijn teksten, zang en muziek zijn zo puur dat het heel diep bij me binnenkomt.

avatar van jorro
4,0
Al het positieve dat over dit album is te melden staat hierboven allemaal reeds genoegzaam beschreven. Iik geniet hier net zo van als van zijn eerste album. Dus ook deze krijgt 4*.
Voor de meeschrijvers. 3e in de 100 Greatest Albums of 1993 en 2e in de BestEverAlbums over dat jaar.

avatar van MDRAIJER
4,5
Ik heb nu 4 albums van heer Zimmerman geluisterd en de hele wikipediapagina gelezen.

Dit album is voor mij bijna perfect. (H)eerlijke folk/blues waar ieder nummer wel iets van elkaar weg heeft maar nergens echt in de herhaling valt. Ieder nummer heeft een verhaal, ieder nummer heeft iets te vertellen. De eerste 2 keer luisterde ik dit album op de achtergrond, en ja; dan wordt het saai. Je moet hier echt even voor gaan zitten en luisteren. Dylan mag écht geen achtergrond muzikant zijn.

Ik begrijp nu eindelijk ook de hele heisa om "Dylan went electric" want dit is tot nu toe, voor mij, veruit z'n beste album. Highway 61 & Blonde zijn ook zeker niet verkeerd hoor maar dit is echt het pure waar ik van houd. Ik zou bijna in God gaan geloven want mijn God wat is dit goed.

Op dit album staan Bob's 4 beste nummers en misschien nog wel meer (mag ik even Masters of War noemen). Maar daar naast ook grappige nummers als I Shall Be Free.

Kortom: Ik begin net met Dylan luisteren, vind dit een prachtig album, ben bang dat ik ben begonnen met de beste.

4.5*

avatar van Stalin
MDRAIJER schreef:
Op dit album staan Bob's 4 beste nummers en misschien nog wel meer (mag ik even Masters of War noemen). Maar daar naast ook grappige nummers als I Shall Be Free.


Mooi om te lezen dit soort muzikale ontmaagdigingsverhalen
En dan te bedenken dat Dylan er een handje van heeft zijn beste materiaal vaak niet eens officieel uit te brengen.

Hoe goed de Freewheelin' plaat ook is, ook daar stonden in eerste instantie nog 4 andere nummers op. Deze testpersingen zijn nu onbetaalbaar. De meeste van dit soort nummers zijn door de jaren wel verschenen op zijn Bootleg Series, zoals het wonderschone Let Me Die In My Footsteps.

Dylan was in deze periode uiterst productief en schudde het ene na het andere liedje uit zijn mouwen. Niet gek dan ook dat er op de uiterst omvangrijke grijze markt rondom Dylan een album vol Freewheelin outtakes te krijgen is.

Zoals gezegd, je reis is nog maar net begonnen.
Veel plezier onderweg !

avatar van BoyOnHeavenHill
5,0
geplaatst:
Het is bijna niet voor te stellen welke impact deze plaat 50 jaar geleden moet hebben gehad, met z'n mix van liefdesliedjes, postapocalyptische toekomstvisioenen, humoristische monologen, persoonlijke ontboezemingen, surrealistische bokkesprongen, "protest songs" en vleugjes traditionele folk en blues, alles gebracht met die "voice that came from you and me" – ik stel me zo voor dat een groot deel van de op dat moment actieve muzikanten zich somber afvroeg hoe het in 's hemelsnaam mogelijk was dat dit groentje van de ene op de andere dag het hele peloton zo mijlenver achter zich had gelaten.
        Wat die impact betreft, omdat ik nog amper was geboren toen dit album uitkwam heb ik die impact nooit meegemaakt, en omdat ik het album nu al zó lang ken heeft het evenmin meer de impact van de allereerste keer dat ik het hoorde, maar op gezette tijden komt het nog altijd hard binnen. Niet alles is even geweldig: Down the highway, Bob Dylan's blues en Honey just allow me one more chance zijn enigszins melige stoorzendertjes, en ik had liever een resonanter slotnummer dan I shall be free gehad, maar dat zijn slechts klachtjes in de marge. De onverslijtbare relevantie van Blowin' in the wind, de tederheid van Girl from the North country, de schokkende onverzoenlijkheid van Masters of war, de koortsdromen van A hard rain's gonna fall, de lyrische onderkoeldheid van Corrina Corrina en bovenal de schrijnende melancholie en het zo herkenbare schuldgevoel van Bob Dylan's dream, het snijdt allemaal dwars doorheen de afstand tussen hem en mij.

avatar van alifib
5,0
Dit is het album waar liedjesschrijver Bob zichzelf wordt, op de eerste lp toonde hij zijn invloeden en zijn (goede) smaak, plus een ode aan zijn held. Hij komt binnen met een big bang. Direct 3 klassiekers van bij de start. Het album vindt voor mij een prachtig evenwicht tussen het persoonlijke, het politieke en de droom. Je hebt de liefdesliedjes, met zachtheid en bitterheid, de politiek statements zijn gedecideerd, met gevoel en soms ook verwoord in dromen, en regelmatig geinjecteerd met humor. Hierbij perfectioneert hij ook zijn Talking Blues songs. Ik ga hier niet in detail gaan, daarvoor zijn hier al genoeg mooie recensies geschreven.
Qua tekstschrijver lijkt hij meteen gevormd. De melodieën komen nog steeds uit de folk, maar de teksten verheffen deze tot een hoger niveau. Hoewel dit niet per se mijn favoriete Dylan album is, boeit het van begin tot einde. Een perfect evenwicht tussen het lichte en het gewichtige.

Ben bezig met alle Dylan albums die ik heb te herbeluisteren om vervolgens nog eens de Bootleg Series in te duiken. Eerst zien of ik ook tot aan de finish geraak.

Gast
geplaatst: vandaag om 21:26 uur

geplaatst: vandaag om 21:26 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.