menu

Bob Dylan - The Freewheelin' Bob Dylan (1963)

mijn stem
4,16 (578)
578 stemmen

Verenigde Staten
Folk
Label: Columbia

  1. Blowin' in the Wind (2:48)
  2. Girl from the North Country (3:22)
  3. Masters of War (4:34)
  4. Down the Highway (3:27)
  5. Bob Dylan's Blues (2:23)
  6. A Hard Rain's A-Gonna Fall (6:55)
  7. Don't Think Twice, It's All Right (3:40)
  8. Bob Dylan's Dream (5:03)
  9. Oxford Town (1:50)
  10. Talking World War III Blues (6:28)
  11. Corrina, Corrina (2:44)
  12. Honey, Just Allow Me One More Chance (2:01)
  13. I Shall Be Free (4:49)
totale tijdsduur: 50:04
zoeken in:
avatar van heicro
4,0
Een jaar nadat zijn titelloos debuut goed onthaald werd komt in 63 ‘The Freewheelin‘ Bob Dylan’ uit.

Om maar meteen met de deur in huis te vallen; ik vind dit album nog veel beter dan zijn eerste. Zijn verhalende teksten, zijn gitaar-en mondharmonicaspel en zelfs zijn zangstijl zijn ongeëvenaard.
Bob Dylan moet indertijd veel folkzangers wanhopig hebben gemaakt, want hoe konden ze hem evenaren, laat staan verbeteren.
Tegenwoordig kunnen we zeggen dat dit album kan worden beschouwd als een van de belangrijkste folk platen aller tijden. De zo treffend verwoordde poëzie, vaak politiek geëngageerd, is zo intens, dat je je afvraagd waarom deze man nooit is genomineerd voor de Nobelprijs voor literatuur. Luisteren naar ‘Masters Of War’, ‘A Hard Rain's Gonna Fall’, ‘Think Twice It's All Right’ is zonder daarbij ontzag te krijgen voor zijn simpele, maar effective stijl onmogelijk.
De klassieker van alle klassieke Dylan nummers ‘Blowin’in The Wind’ is natuurlijk een van de favorieten. Evenals ‘Girls From The North Country’. Het enige duidelijk mindere nummer vind ik ‘Honey, Just Allow Me One More Chance’ en ‘Talking World War III Blues’ duurt iets te lang.

Al met al is het een cd met naar mijn mening 5 memorabele nummers , 6 goede tot zeer goede en 2 redelijk goede nummers.

avatar van Kronos
4,0
Momenteel is het de beurt aan dit plaatje in het 1001 albums topic.

Mijn indruk na een eerste beluistering is dat Dylan hier goed de kunst van less is more beheerst. Tenminste wat instrumentatie betreft. Wat nummers betreft hadden er een paar gerust wat korter gemogen van mij.

avatar van Stalin
A Hard Rain's A-Gonna Fall

3 augustus 2013, Irvine CA

avatar van Fortunato
4,5
How many roads must a man walk down
Before you call him a man?


Laat ik beginnen met te zeggen dat ik The Freewheelin’ Bob Dylan zeker niet Dylans beste album vind. Toch is dit de eerste die ik bespreek en ik denk dat dat komt omdat deze plaat kenmerken heeft die latere albums van Dylan minder hebben: het klinkt eerlijk, puur, vrij, jong, warm. Wat het eerste opvalt, is de prachtige hoes waarop ik diezelfde predicaten kan plakken als op de muziek. Dylan is hier nog een echte folk singer die met venijnige teksten kritiek levert op de maatschappij. En op zichzelf. De protestnummers zou Dylan later min of meer afzweren en zich meer richten op minder concrete, poëtische teksten (volgens mij word ik geacht de naam Rimbaud te laten vallen), maar hier is het nog het beste van beide werelden.

Over het legendarische Blowin’ in the Wind is eigenlijk alles al gezegd en geschreven. Laat ik dit nog opmerken: als je zulke levenswijsheid met zulke zeggingskracht kan verpakken, in zo’n mooi liedje, dan ben je gewoon een held.

Girl from the North Country is wellicht het meeste liefelijke, knusse nummer dat ik ken. Ik zie Dylan al helemaal zitten, op een ijskoude winteravond met zijn vrienden rond een kacheltje. Het gitaarspel en de jeugdige stem van Dylan stralen zoveel warmte uit dat al zijn verkleumde toehoorders de kou even vergeten. En dan komt op het einde die prachtige, gecontroleerde uitbarsting van weemoed met de mondharmonica; telkens loopt er weer een siddering door mijn ruggenmerg als ik dit hoor. Het meisje dat hij bezingt, is een meisje dat hij verloren heeft, maar hij koestert haar nog altijd. Ze is simpelweg te lief en te mooi om te vergeten. Althans, zo stel ik me dat voor. Het kan toch niet anders zijn dan dat Dylan hier het meisje van mijn dromen bezingt?

In Masters of War is de stemming nogal anders: het venijn klinkt door in het gitaarspel, Dylan spuugt bijna letterlijk op de masters of war in zijn tirade – Ja, dit is pure haat. Als het onheilspellende, bezwerende gitaargejengel van dit nummer voorbij is, verlaat Dylan zijn boze stemming alweer om meer de kant van de blues op te gaan, als een ware ramblin’ man.

Twee nummers later volgt A Hard Rain’s A-Gonna Fall. Wellicht het eerste echt enigmatische nummer van Dylan. Toch klinkt hier ook weer genoeg maatschappijkritiek door. Zelf denk ik dat de hard rain staat voor een soort van apocalyptische neerslag, de natuurkrachten die de aarde zullen teisteren en reinigen als de mensheid zichzelf niet verbetert (dit is nogal slecht geformuleerd, maar ik doel op concepten als de Dag des Oordeels, zondvloed, en eigenlijk ook op spirituele/psychologische abstracties hiervan). Dylan is tegelijkertijd de profeet en de verlosser, die waarschuwt en wil behoeden voor het kwaad. Een andere, meer specifieke uitleg is dat het nummer over de Cubacrisis gaat en dat de hard rain staat voor fall-out (Saillant detail is dat Dylan het nummer voor het eerst ten gehore bracht een maand vóór de Cubacrisis uitbrak). Dat voor beide interpretaties wel iets te zeggen valt, blijkt misschien wel het beste uit dit geniale stukje uit het nummer:

And what'll you do now, my blue-eyed son?
And what'll you do now, my darling young one?
I'm a-goin' back out 'fore the rain starts a-fallin',
I'll walk to the depths of the deepest dark forest,
Where the people are many and their hands are all empty,
Where the pellets of poison are flooding their waters,
Where the home in the valley meets the damp dirty prison,
And the executioner's face is always well hidden,
Where hunger is ugly, where the souls are forgotten,
Where black is the color, where none is the number,
And I'll tell it and speak it and think it and breathe it,
And reflect from the mountain so all souls can see it,
And I'll stand on the ocean until I start sinkin',
But I'll know my song well before I start singin',
And it's a hard, it's a hard, it's a hard, and it's a hard,
It's a hard rain's a-gonna fall.


Don’t Think Twice valt in dezelfde categorie als Girl from the North Country. Wederom gebruikt Dylan prachtig, zacht gitaargetokkel. Terwijl the Beatles nog zongen dat ze zo graag de hand van dat meisje wilden vasthouden, schreef de 22 -jarige Dylan teksten over heel andere aspecten van de liefde. Als een getekend man, zou je haast zeggen. Ook in Bob Dylan’s Dream doet hij het voorkomen alsof zijn onbezorgde jeugd al mijlenver achter hem ligt (en wie ben ik om dat tegen te spreken?): nostalgisch, eenvoudig, grote gevoelens heel simpel maar accuraat weergegeven.

Oxford Town is vervolgens weer een protestnummer, maar wel een redelijk luchtige qua sfeer. Schitterend hoe Dylan ook hier weer zware thema’s in een ogenschijnlijk simpel jasje steekt. Talkin’ World War III Blues is een hoogtepuntje: onwijs grappig en tegelijkertijd worden er weer interessante thema’s en ideeën aangesneden.

Well, the doctor interrupted me just about then,
Sayin', 'Hey, I've been havin' the same old dreams,
But mine was a little different you see.
I dreamt the only person left after the war was me.
I didn't see you around.'


De twee covers die volgen zijn niet wereldschokkend, maar vooral Corrina, Corrina is toch wel vermakelijk. Gelukkig sluit Dylan prima af met het nummer I Shall Be Free dat het album toch wel aardig samenvat.

Dylan was hier jong en idealistisch, hij was een titaantje. Dat hij de stem van een generatie is geworden, begrijp ik maar al te goed. Ik ben van een compleet andere generatie, maar ook ik geloof elk woord dat hij hier uitkraamt. Voor mij is dit album een en al oprechtheid en geloofwaardigheid.

The answer, my friend, is blowin’ in the wind,
The answer is blowin' in the wind.

avatar van Ducoz
4,5
Mooi stukje, Forunato!

Fedde
Fortunato, Jeroen: een voortreffelijk stuk. Je beschrijft niet alleen de nummers maar zet ze in een context; de zaken waar Dylan zich druk om maakte, de actualiteit van die dagen en zijn spiritualiteit. Je geeft best een hoge waardering omdat je begint te zeggen dat je dit zeker niet Dylan's beste album vindt. Dat belooft wat!

avatar van Rudi S
4,5
Ik sluit mij bij Fedde's commentaar aan.
Mooi dat "jongere users"als Forunato en bv ook AOVV zich in Dylan verdiepen en hem dan ook nog goed kunnen plaatsen.
Ik kijk uit naar de volgende.

avatar van AOVV
4,5
Inderdaad, een mooi stuk van Fortunato. Ik zie ook nog eens heel wat parallellen tussen onze meningen, erg leuk!

avatar van Fortunato
4,5
Wat leuk dat jullie mijn stukje kunnen waarderen!
Fedde schreef:
Je geeft best een hoge waardering omdat je begint te zeggen dat je dit zeker niet Dylan's beste album vindt. Dat belooft wat!

Dat was misschien iets te stellig van me. Ik vind dit wel degelijk een geweldig album dat nauwelijks onderdoet voor 's mans beste werk.
Rudi S schreef:
Ik kijk uit naar de volgende.

Ehm... ik ben niet heel productief met dit soort schrijfsels (dit wordt al geïllustreerd door mijn niet bijster omvangrijke output op deze site), maar positieve reacties motiveren natuurlijk wel, dus als ik tijd heb zal ik zeker nog meer gaan schrijven. Verwacht van mij alleen niet dat ik heel Dylans oeuvre door ga spitten zoals bijvoorbeeld AOVV wel doet (respect daarvoor trouwens).

avatar van AOVV
4,5
Fortunato schreef:

(quote)

Ehm... ik ben niet heel productief met dit soort schrijfsels (dit wordt al geïllustreerd door mijn niet bijster omvangrijke output op deze site), maar positieve reacties motiveren natuurlijk wel, dus als ik tijd heb zal ik zeker nog meer gaan schrijven. Verwacht van mij alleen niet dat ik heel Dylans oeuvre door ga spitten zoals bijvoorbeeld AOVV wel doet (respect daarvoor trouwens).


Productiviteit is niet alles, mijn beste. Je tijd nemen om zo'n bespreking te schrijven, is erg belangrijk, als je het mij vraagt. Ik kan ook niet zomaar ineens zo'n heel stuk uit mijn botten slaan (ik weet niet of die uitdrukking ook in Nederland gebruikt wordt).

Ik ben bij 'Oh Mercy' aanbeland, trouwens, en dat is na een aantal zwakkere platen weer een behoorlijk sterke van Bob.

Fedde
'Can't Wait'

avatar van Stalin
Bob Dylan speelde Blowin' In The Wind vanavond in Oslo, tijdens de eerste show van de Europese Tour.

Blowin' In The Wind

avatar van Stalin
Bob Dylan: The 7th Freewheelin’ Bob Dylan session – 6 Dec 1962

Freewheelin’ in it’s released form is essentially a “best of” from one of the most creative years in Dylan’s life. The lag between sessions resulted in an album whose sound metamorphosed at least twice.


Johanna's Visions

avatar van Lura
Wat vinden de Dylanpuristen van de cover van Masters of war van My baby. heiligschennis of toch wel leuk gedaan? Zelf vind ik het een stuk beter dan het origineel.

avatar van herman
4,0
Wie of wat is My Baby?


avatar van Stalin
Ruim een maand voordat Freewheelin' zou uitkomen, gaf Dylan een indrukwekkend optreden in Town Hall.
Vrijwel het gehele concert is nu online te beluisteren.

Town Hall, April 12, 1963
The concert — 23 songs plus a poem — was an amazing one. Hopefully Sony will release it as a Bootleg Series recording in the near future.

avatar van freakey
Stalin schreef:
Ruim een maand voordat Freewheelin' zou uitkomen, gaf Dylan een indrukwekkend optreden in Town Hall.
Vrijwel het gehele concert is nu online te beluisteren.

(quote)


Staat hier ook op: 22 t/m 41: Bob Dylan - The 50th Anniversary Collection 1963 (2013)

avatar van Stalin


Welke freak koopt dat album nou ?

avatar van freakey
Stalin schreef:
(quote)


Welke freak koopt dat album nou ?


Not me, maar wel als pindakaasje...

avatar van Stalin
Bob Dylan: The Times They Are a-Changin’, released 50 years ago today

Link


avatar van Stalin
Audio: Bob Dylan Performs at Gerde’s Folk City – Feb. 8, 1963

Link

avatar van Apple Juice
4,5
Helaas ook dit jaar geen Nobelprijs voor de Literatuur gewonnen,maar dat was voor mij wel reden om dit album aan te schaffen. Het regent buiten, een ideaal weertje voor het luisteren naar deze plaat. 'Masters of War' vind ik het beste nummer van dit album. Maar wat me vooral opvalt is dat de opname van de nummers zo goed van kwaliteit zijn. Toch weer ruim 50 jaar oud en het klinkt alsof hij naast me zit op de bank...

avatar van Floater
Bob Dylan's Dream is een mooi nummer, maar wel grotendeels gejat:

We were homeward bound one night on the deep
Swinging in my hammock I fell asleep
I dreamed a dream and I thought it true
Concerning Franklin and his gallant crew

With a hundred seamen he sailed away
To the frozen ocean in the month of May
To seek a passage around the pole
Where we poor sailors do sometimes go

Through cruel hardships they vainly strove
Their ships on mountains of ice were drove
Only the Eskimo with his skin canoe
Was the only one that ever came through

In Baffin's Bay where the whale fish blow
The fate of Franklin no man may know
The fate of Franklin no tongue can tell
Lord Franklin alone with his sailors do dwell

And now my burden it gives me pain
For my long-lost Franklin I would cross the main
Ten thousand pounds I would freely give
To know on earth, that my Franklin do live


Hier een mooie uitvoering van dit nummer door Martin Carthy:
Martin Carthy - Lord Franklin - YouTube

avatar van spinout
3,5
Sinéad O'Connor heeft ook een prachtige versie op Sean-Nos Nua.

avatar van Stalin
For Sale: One of the World’s Rarest Bob Dylan Albums - See more at: http://www.texasmonthly.com/the-daily-post/379386/#sthash.yLTLnW9d.dpuf

avatar van Kramer
4,0
Wie smelt er nu niet voor zo'n aandoenlijke hoes? Jongen heeft meisje gevonden, ze lopen gearmd door een koud New York, het middagzonnetje doet zijn best door te breken. Ze houden elkaar stevig vast, bang om uit te glijden.

Op dit album horen we geen jongetje. Bob Dylan is tweeëntwintig - of eigenlijk eenentwintig toen hij de plaat opnam - maar klinkt als een volwassen vent. Dit resulteert in een dertiental even volwassen liederen, die zich net als Dylans eerste plaat kenmerken door hun eenvoud, goeddeels uitgevoerd met niet meer dan een stem, een gitaar en een mondharmonicaatje. Inhoudelijk heeft zijn meisje, Suze Rotolo, grote invloed: zij is niet alleen zijn vriendinnetje, maar ook zeer politiek en maatschappelijk geëngageerd. Op een deel van de nummers bezingt Bob de liefde, eerlijk, vrij traditioneel maar soms wonderschoon: Don't Think Twice It's Allright is een lied waarmee je ieder meisje mee naar huis krijgt, en Girl from the North Country is eigenlijk nog mooier. Maar ook een heel ander soort nummers komt de hoek om kijken: protestsongs. Soms scherp als een vlindermes (Masters of War), soms poëtisch (Blowin' in the Wind), soms er tussenin (It's a Hard Rain A-Gonna Fall) maar altijd helder in hun boodschap: de manier waarop we leven is niet houdbaar, er moet wat veranderen. Dylans zegt het met veel woorden, maar overduidelijk.

Iets wat ik altijd lastig heb gevonden aan het folkgenre is de zogenaamde talking blues: een lang verhaal, begeleid door een eenvoudige gitaar, half gezongen, half gesproken. Ik kan me voorstellen dat de impact groot was wanneer je in 1960 in een rokerige New Yorkse kroeg naar een dergelijk relaas zat te luisteren, vijftig jaar later in je kamer in Utrecht is het vooral vermoeiend. Dit album bevat drie van zulke nummers: Down the Highway, Bob Dylan's Blues en Talking World War III Blues. Wat mij betreft twee te veel.

Met dit album beginnen we Dylan terecht serieus te nemen: grotendeels eigen werk, tekstueel bijzonder goed eigen werk bovendien, een duidelijk eigen geluid, een serieuze boodschap. Vanaf nu zijn we los in het oeuvre van Bob, en vanaf dit album is Bob zelf ook los: de komende vier jaar zullen er zes albums volgen, albums waarvan naar aanleiding van deze plaat de kwaliteit wel, maar de inhoud en impact nog niet vermoed kunnen worden. Met het meisje gaat het snel uit (gedoe met een kind en gerotzooi met een andere zangeres), maar dit album is een blijvend souvenir van Bobs tijd met Suze. Een souvenir om blij mee te zijn.

avatar van Cor
4,0
Cor
Mijn eerdere commentaar was te zuinig en doet geen recht aan het scherpe en spannende karakter van dit klassieke album. Verhoogd naar 4****

avatar van teus
5,0
Eindelijk toch ook Halfje erbij ,vind het steeds meer ....zo,n bijzonder sprekend puur album ,ieder geval de mooiste uit zijn beginperiode (t/m '64)
Betekend nu ook dat dit inmiddels mijn 5e Dylan album is met 5*
Het is 1963 en gewoon uniek hoe Dylan de rake woorden met zijn pure muziek profieleerd
Lijkt me bijzonder Moeilijk om een Dylan song Top 10 samen te stellen,maar Masters Of War zou er zeker wel in staan !

avatar van Poles Apart
4,0
Fotograaf van de legendarische hoesfoto is overleden.

Rudi1984
Ik blijf me verbazen over hoe goed dit album is. Ongekend, hoeveel legendarische nummers erop staan. Luistert weg als een best of, terwijl het 'gewoon zijn tweede' is. De meeste artiesten zouden ervan dromen om ooit in hun carrière één van die nummers te schrijven en hij schudt ze hier ogenschijnlijk zo even uit z'n mouw.

4,5
Eén van zijn beste wat mij betreft, mooie balans tussen cryptisch protest, absurdistische teksten (eigenzinnige) liefdesliedjes. Maar dan week in de mono remaster, die haalt de scherpste kantjes van de (niet al te subtiele) mondharmonica en bovendien komt dat enkelvoudige van de man en z'n gitaar in mono beter tot recht dan in (fake) stereo. Vind ik tenminste.

avatar van AbleMable
4,5
In tegenstelling tot zijn eerste LP horen we op deze plaat wel de grote songwriter, Bob Dylan. En bevat deze LP enkele van zijn meest bekendste songs, zoals Blowin In The Wind, A Hard Rain's Gonna Fall en Don't Think Twice..
Op deze plaat maakt hij zeker een verpletterende indruk in zijn songwriting maar ook in zijn voordracht.
Weer zijn het alleen zijn stem, zijn gitaar en mondharmonica. Maar het klinkt al een stuk volwassener dan op zijn debuut. En hij klinkt hier ook ontzettend geinspireerd.
Mooiste vind ik de venijnige Masters of War en het prachtige Girl From The North Country.
De hoes is trouwens ook al even prachtig.

Gast
geplaatst: vandaag om 10:40 uur

geplaatst: vandaag om 10:40 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.