menu

King Crimson - Discipline (1981)

mijn stem
4,00 (251)
251 stemmen

Verenigd Koninkrijk
Rock
Label: EG

  1. Elephant Talk (4:45)
  2. Frame by Frame (5:08)
  3. Matte Kudasai (3:48)
  4. Indiscipline (4:33)
  5. Thela Hun Ginjeet (6:27)
  6. The Sheltering Sky (8:24)
  7. Discipline (5:03)
  8. Matte Kudasai [Alternative Version] * (3:52)
toon 1 bonustrack
totale tijdsduur: 38:08 (42:00)
zoeken in:
Aquila
Vandaag eindelijk eens herluisterd. Het kwam er nooit van en vandaag "Beat", "Discipline" en "Three of a Perfect pair" opeenvolgend (en in die volgorde) herluisterd. Mijn waardering 'goed' (3.5*) was natuurlijk gewoon te laag al blijf ik deze gek genoeg minder vinden dan zijn opvolger. De chaos van 'Indiscipline' vind ik meesterlijk en het rondzingende melodietje van 'The Sheltering Sky' ook. Maar kan nog steeds niet goed uit de voeten met 'Matte Kudasai' en de titeltrack.

5,0
Waarom Beat als eerste en niet Discipline?

Aquila
Omdat bij "Beat" er de laatste tijd weer wat 'slechtere' reacties stonden dacht ik, kom eens herluisteren en toen-ie klaar was de andere twee er direct achteraan geplakt.

5,0
Okee, dat is een goede rden

avatar van rock-rick
4,5
Schandalig dat ik nog niks van deze periode van King Crimson heb eigenlijk, dat moet maar gauw recht gezet worden.

avatar van ricardo
4,0
Jammer inderdaad, want je mist op deze manier hun beste periode.

Tenminste wat studio albums betreft dan.

avatar van rock-rick
4,5
Dat zullen we nog wel eens zien ricardo. Ik heb de eerste periode en de '73 - '74 periode beide erg hoog zitten .

avatar van ricardo
4,0
Heb je gelijk aan hoor, de periode '73-'74 was ook erg goed, live vooral ook.

Maar ik blijf B'boom verreweg hun beste album ooit vinden.

En vind dit hun beste studio album van wat ik van ze ken.

Het debuutalbum mag er trouwens ook wel wezen, maar dat vind jij ook had ik al gelezen.

avatar van rock-rick
4,5
Ja, ik vind dat debuut album best redelijk .

avatar van sinterklaas
4,5
Ondekte deze toen ik 13 was, en wow, wat een toffe gave album vond ik dit toch. Heerlijke nummers die gewoon kloppen en ook een meeslepende sfeer. Lekker typisch jaren 80 rockmuziek wat ze dervan maakte. Het gitaarspel is het meest opvallendste hier.

Elephant Talk was bijvoorbeeld al een heerlijk begin die je al helemaal in de plaat sleept en zo mag je ook gewoon de rest ontvangen dat je ook niet met rust laat. De nummers zijn gewoon stuk voor stuk geweldig en een voor een gewoon heerlijke teringherrie. Op de nummers Mate kudasai en dan ook vooral die heerlijke relaxte Sheltering sky na. Ik wist destijds gewoon niet wat ik hoorde. En nu nog steeds blijft dit gewoon voor mij een topplaat die klinkt als een klok en nooit verveeld.

4,5*

avatar van Ludakris
Samen met ...And the Circus Leaves Town van Kyuss en Beat heb ik dit album een paar jaar geleden gekregen van een vriend die er niets aan vond. Toen heb ik het een paar nummers geluisterd maar daar bleef het bij en er is toen ook niets van blijven hangen.
Voorbije zondag moest ik werken en zette ik deze plaat in de auto onderweg op. Mensenlief, WAT WAS DAT?!
Ik wist écht niet wat te verwachten (ik wist enkel dat Fripp een soundscape had geleverd voor PT en ook een invloed was voor Steven Wilson) en kreeg dan ook een totale verrassing. Raar was het eerste woord dat in me opkwam. Maar het goede soort raar, eerder begeesterend. Hoewel die woordenstroom in het eerste nummer saai kan overkomen, greep het me toch aan. Ik vond het écht de moeite, een ontdekking. Indiscipline bracht ook zo'n raar gevoel over, zo'n gekke en uiteenlopende emoties...die totale euforie bij het zinnetje 'I did!' Bij dat nummer stel ik me trouwens een heel vies en vreemd beestje voor, iets wat beschamend is om leuk te vinden.
Ik merk zelf dat mijn beschrijvingen niet zoveel samenhang hebben, dat wijt ik volledig aan dit album

Oh ja; de bands die meteen in mij opkwamen: Porcupine Tree, Dream Theater, The Mars Volta, zelfs Limp Bizkit (die 'interludes' en stemmen in hun eerste album). Belangrijke band lijkt me, tijd om meer te ontdekken!

avatar van Stalin
Ludakris schreef:
Belangrijke band lijkt me, tijd om meer te ontdekken!


Je hebt nog een mooie en lange weg te gaan...

Om over frontman en oprichter Robert Fripp's persoonlijke archief van zo ongeveer elk concert sinds 1969 maar te zwijgen, die je allemaal voor een kleine vergoeding kan downloaden.

Succes en veel plezier

avatar van glenn53
4,0
Klnkt als een dijk die nieuwe versie

avatar van muismat
The Sheltering Sky is in elk geval weer-ga-loos.

avatar van bikkel2
4,5
Ik zit zo eind van het jaar in een King Crimson fase. Had ik 2 jaar terug met Tod Rundgren.
Een serieuzere en hernieuwde kennismaking met deze met recht progessieve band.
Ooit werd ik wat nerveus van deze muziek en heb het (voorlopig) terzijde gelegd.
Maar ineens lijkt het kwartje te vallen, want ik begin er nu echt warm voor te worden.
Discipline was het comebackalbum van de groep. Bill Bruford keerde terug (gelukkig , want wat zijn de drumpartijen weer smaakvol hier) Godfather Fripp uiteraard en Andrew Belew + Tony Levin als nieuwelingen.
En na een paar beluisteringen moet ik concluderen dat dit een uniek werkje is.
Frivool, fris, complex en boeiend. Hier gebeuren dus echt waanzinnige dingen.
Hier en daar hoor ik wat Talking Heads elementen terug , maar dan wat uitgesmeerder en complexer( Elephant Talk.)
Belew schijnt ook nog deel uit gemaakt te hebben van de Talking Heads.
Zijn Wave invloeden zijn merkbaar en daardoor klinkt KC hier modern en eigentijds zonder de eigen indentiteit te verliezen, want evengoed blijft het muziek met een hoog experimenteel karakter.
Prachtig ook het zweverige bijna hypnotiserende Matte Kudasai. Een bijzonder fraai stuk.
De riffs , het gemak van musiceren en het aanbod. Een plaat die boeit van het begin tot het einde.
Je zult het geloven of niet , maar van de karige 3 sterren, ga ik met liefde naar een 4.5.
je bent kennelijk nooit te oud om te veranderen.

Misterfool
Dit album heeft ook veel invloeden uit de muziek van steve reich en phillip glass, mischien ook wel een leuke tip voor je.

avatar van bikkel2
4,5
Hoi Luke , ik ken de namen maar ben niet zo bekend met hun muziek.
Van Glass weet ik dat ie filmsoundtracks heeft gedaan.
Fragmentarische arty muziek toch ?

Misterfool
Beide maken minimalistische muziek. Voor iemand die als ik die geen kaas gegeten heeft van muziektheorie moeilijk te omschrijven, maar het is repeterende muziek. De manier waarop de gitaren samenwerken in frame by frame is bijvoorbeeld enigzins vergelijkbaar met het werk van de beide heren.

avatar van bikkel2
4,5
Ok . Thanx voor je info.

avatar van Jean Renault
4,0
Ahhh, de 80's! Heerlijk die tijd (als je in de goede hoeken zoekt). Helaas zelf niet levendig meegemaakt.

Aquila
Aquila schreef:
Maar kan nog steeds niet goed uit de voeten met 'Matte Kudasai'
Vandaag (ik denk voor het eerst bewust) naar de Alternate Version geluisterd die als bonustrack op de remaster staat. Die bevalt me al een stuk beter - is wat avontuurlijker.

WPE
Dit is inderdaad (wat mij betreft) een van de beste platen van King Crimson. Er wordt lustig op los gescheurd, de composities zijn gedurfd, en ja: dit alles zorgt voor een heel specifiek album.
Deze kan ik iedereen aanbevelen.

avatar van Madjack71
KIng Krimson een naam die muzikaal tot de verbeelding weet te spreken, door met een klassieker als debuut te verschijnen, de innovatieve technieken van Fripp en muzikanten die een eigen klank weten mee te geven, zonder het geheel te kort te doen. Bill Bruford levert een sterke bijdrage aan het totaalpakket. Fripp kleurt het geheel op eigen wijze in en het heeft een divers album tot resultaat. Vooral naar mate het album vordert en de muziek de vrije loop lijkt te krijgen is het bij vlagen weergaloos. King Crimson weet zo'n dikke 8 minuten te boeien waarbij de zang geenszins gemist wordt en het m.i. zelfs een beetje overbodig is. Sterke plaat!

avatar van Hakuna
4,5
Deze LP hoorde ik ruim 32 jaar geleden voor het eerst en na het sterke live album USA (uit 1975) is dit een heel sterke comback na 6 jaar in stilzwijgen te hebben gezeten. Maar als ik het album nu terug luister vind ik hem veel beter dan als 17 jarige destijds. Zal dan ook wel de reden zijn dat het album min of meer zo'n 25 jaar uit het zicht is gebleven. Tot vandaag, want ik was op marktplaats op zoek naar wat CDs van King Crimson en laat ik voor een heel schappelijk prijsje de aller eerste (Red Polydor) CD release vinden zoals die in 1983 voor het eerst op CD verschenen is. Ik ken die zg ''Red Polydor'' CDs al langer en dat er op eBay zeer hoge prijzen voor worden gevraagd en betaald. Maar ben blij dat ik op deze wijze weer met dit meesterlijke (comback) album weer helemaal in King Crimson stemming ben en ondanks dat ik het album destijds niet zo hoog kon waarderen krijg hij anno 2014 voor mij minstens een 4,5.

Nu nog de album ''In the court of the crimson king'' op Red Polydor vinden voor een leuk prijsje dan heb ik de twee enigste albums die op die rode CDs verschenen zijn compleet. Deze CDs zijn voor de kenners te herkennen aan het matrixnummer dat eindigt met 01 op de CD run out.
Het album Beat en Three of a perfect pair'' zijn niet op Red Polydor uitgebracht, wel als zg ''Taget CD'' made in W Germany by Polygram wat destijds nog onder Philips stond. Deze zijn zo rond 1984-'85 verschenen op CD., een jaar later dan die rode CDs.

avatar van Tony
5,0
Ik snap er niks van. What's the point waarom je die eerste CD releases nou zo graag wilt hebben? De 30th anniversary remasters klinken toch veel beter? Ruim verkrijgbaar en veel goedkoper ook nog eens.

King Crimson perfectie, deze Discipline.

avatar van deric raven
Grappig, wordt je getipt om de King Crimson uit begin jaren 80 te luisteren.
Dit alles vanwege het meer dan geslaagde aandeel van Robert Fripp op Bowies Heroes en Scary Monsters.
Verwacht je dan dat je bij deze progrockers de link naar Red Hot Chili Peppers zal leggen?
Ik niet.
Maar hoor je de funk van Elephant Talk in combi met die uitwaaiende gitaren en macho zang, en je hoort de eerste twee albums van de Peppers, dan kan het niet anders, dan dat ze bekend zijn met dit nummer.
Helaas is de rest wat wisselvalliger op Thela Hun Ginjeet na.
Die neigt zelfs wat naar Talking Heads of David Byrne.
Het Pink Floyd achtige gefreak heb ik minder mee.

avatar van bikkel2
4,5
Zo, daar ben je snel aan begonnen deric.

Het funkt inderdaad lekker bij tijd en wijlen. Talking Heads referentie is niet zo gek want daar heeft Belew ook nog even ingespeeld ( meer als sessiekracht)
The Peppers hoor ik niet zo, maar ik zal er bij een volgende draaibeurt eens op letten.

avatar van deric raven
Ik heb het dan ook echt over de beginperiode van The Peppers.

avatar van brandos
4,5
deric ravenzegt:
Verwacht je dan dat je bij deze progrockers de link naar Red Hot Chili Peppers zal leggen?
Progrockers zonder synthesizers? Klinkt als een 'contradictio in terminis'. Al speelt Adrian Belew (die hier veel meer dan Fripp op 'Scary monsters' het vuurwerk mag verzorgen, waar Fripp zich toelegt op disciplinerende structuren) natuurlijk vals met zijn gitaarsynthesizer. En toch moest ook ik bij het overlijden van John Wetton aan UK en deze schijf denken, als zijnde 'de meer proggy bestanddelen' van mijn platenkast en ook via verbindende schakel Bill Bruford. Ik vind met het verlopen van de tijd deze plaat eigenlijk slijtvaster dan Talking heads 'Remain in light' (het new wave-neefje ervan) waar ik hem toen vanwege de bijdragen van Belew nog wel mee vergeleek. De geforceerde funk daar versus de speelse diversiteit van 'discipline'. Mooi ook, mannen die eigenlijk alles kunnen spelen wat ze willen maar dat fijn disciplineren ten bate van het idee. Want dat is wat er achter ieder nummer overduidelijk schuilt.

avatar van bikkel2
4,5
Remain In Light is bepaald geen geforceerde funk in mijn ogen brandos.
Funk is een leidraad, maar vergeet niet de invloeden van oa.Worldmusic.
En Talking Heads hadden altijd al iets met swing.
Ritmisch formidabel en het zit overall sterk inelkaar met originele vondsten.
En natuurlijk is dit album ook een killer, maar je hoort toch wel duidelijk dat Fripp hier de lijnen uitzet.
Een stuk tegendraadser, al zijn er zeker invloeden te bespeuren uit de New Wave.
Dat maakt dit album ook zo uniek.
Naast het ritmische speelse vernuft van Bruford en Levin, vind ik dit als het gaat om gitaarspel, een openbaring.
Belew en Fripp samen is echt uniek.

avatar van BoyOnHeavenHill
5,0
This is a dangerous place! Een album dat in het muzikale klimaat van 1981 in mijn beleving eigenlijk nergens op leek en dat nog steeds vrij uniek is; de funk van de Talking Heads en de vervreemde "gebroken" sound van Pere Ubu zijn misschien referenties, maar als muzikale planeet leeft Discipline voor mijn gevoel toch in een eigen stratosfeer. Een heel bizarre mix van precieze gitaarnootjes, wilde akkoorden, Frippertronics die ik al zó vaak gehoord heb dat ik bijna vergeet dat die geluidjes iets met een gitaar te maken hebben, rare "ongeschoolde" zang van Adrian Belew, het afwisselend drukke en efficiënte drumwerk van Bill Bruford en als eeuwig anker de warme bas van Tony Levin. Een studie in samenvloeiende contrasten : de hectiek van Indiscipline tegenover de zuiverheid van het titelnummer, de ontroering van Matte Kudasai tegenover het wilde Thela hun ginjeet... Veel van King Crimson is aan mij niet besteed, soms vanwege een bepaalde afstandelijkheid die ik voel, soms vanwege de "metalen" kilte van het gitaargeluid, maar Discipline is onbeperkt draaibaar.

avatar van Robertus
King Crimson - Elephant Talk - YouTube

Wat een heerlijk opzwepende track is dit toch! Live nog net een tikkeltje scherper, vooral de voordracht van Belew. Maar Levin is ook een held; ik snap nog steeds niet veel van die chapmanstick, maar zoals uit dit filmpje blijkt (vooral het intro) combineert hij melodie en bastonen.

Nieuwe ontdekkingsreis is wat mij betreft begonnen!

avatar van WoNa
4,0
Door een tweet van een goede bekende kwam dit album ineens voorbij. Ik zag de rode hoes met Keltisch patroon direct voor me. Ik heb de LP in 1981 gekocht en zeker sinds ergens in de jaren 80 nooit meer gedraaid. King Crimson was mijn band echt niet, met een beetje uitzondering voor de eerste. Het absurde gitaarwerk van en naam van Adrian Belew (Zappa, Bowie) en de single (?) 'Matte Kudasai', het was in ieder geval op de radio te horen, hadden mij verleid het album aan te schaffen.

In 2018 heb ik de plaat weer eens opgezet door die tweet. Zonder heel veel verwachtingen overigens. Het begin klonk allemaal bekend. Het zat nog gewoon in mijn hoofd en klonk net als dik 30 jaar geleden goed. De openbaring kwam op kant 2. Wat toch altijd een halve miskoop is gebleven, ook al was hij min of meer vergeten, blijkt 37 jaar later een prima koop geweest, voor fl 21,99 bij King in Breda. Het gele stickertje zit er nog op. Op deze kant wordt prima en uiterst inventief muziek gemaakt. Ja, ook ik hoor (nu) enige gelijkenis met Talking Heads hier en daar, die mij toen niet is opgevallen, maar ik had in 1981 ook niets van de band op de single 'Psycho Killer' na. Ja, het is progrock, maar geheel afwijkend wat ik met het genre zoals het in de jaren 70 klonk associeer. Dit is veel klinischer, in zekere zin absurder. Binnen zekere grenzen kon alles zo lijkt het en dat maakt deze plaat uitzonderlijk avontuurlijk, hoe strak Robert Fripp het allemaal ook aanpakte. Er is heel veel te horen en volstrekt onvoorspelbaar.

Met het pakken van het album kwam er wel een vergeten iets tevoorschijn: 'Islands'. Geen idee dat ik dit album had noch hoe ik er aan kom. Ook maar eens spelen dus.

Gast
geplaatst: vandaag om 07:32 uur

geplaatst: vandaag om 07:32 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.