Deep Purple - Whoosh! (2020)

Het is geen hardrock meer wat Deep Purple laat horen, maar meer AOR. Met bij tijd en wijlen een heerlijke Steve Morse ( ben ik ook een groot fan van). Maar ook Don Airey draagt zijn steentje bij. De eerste indrukken zijn niet verkeerd, maar vergelijken met bijvoorbeeld In Rock = not done

Tis geen hardrock meer idd, meer stevige popmuziek, oftwel rock! En vergelijken met een album uit 1970 mag, blijft immers onder dezelfde bandnaam uitgebracht

Zonder gekheid, ben het eens met B.Robertson, een consistent album zonder uitschieters, maar wel eentje die weer voorbij is voor je er erg in hebt! Trouwens album track 12 is misschien dan nog een uitschieter, voor mij dan he

In 2013 kwam een gereanimeerd Deep Purple terug met het geweldige “NOW WHAT?!”, een album waarin het heilige vuur weer aangestoken was en dat was voor een groot deel te danken aan de legendarische producer Bob Ezrin, die de band uitgedaagd had. Die uitdaging namen ze aan, ze schreven en namen 11 klassieke Purple tracks op en de fans sloten de Engelsen weer in de armen. Opvolger “INFINITE” was wat mij betreft een fractie minder en ook daar werkten ze samen met de Canadese producer, die in het verleden betrokken was bij onder andere Lou Reed, Pink Floyd, Alice Cooper en Kiss. Ook op dat album is de spelvreugde en kwaliteit in overvloed aanwezig. De vraag was of het zou lukken dit voor een derde keer te realiseren en het antwoord is daarop volmondig ja. “WHOOSH!” is weer een briljantje geworden. In 13 typische Deep Purple songs zingt zanger Ian Gillan nog steeds erg mooi en herkenbaar, laat gitarist Steve Morse horen waarom hij bij de beste gitaristen ter wereld hoort, produceert Don Airey heerlijke orgel/toetsenpartijen en zorgen bassist Roger Glover en drummer Ian Paice voor een strakke basis. Het album gaat stevig van start met “THROW MY BONES” waarin het meteen duidelijk wordt dat het wel goed zit met de kwaliteit van dit album. “NOTHING AT ALL” heeft een deinend tempo waarop in het eerste deel toetsen en gitaar elkaar subtiel afwisselend, erg gaaf! Het begin van “NO NEED TO SHOUT” is klassiek Deep Purple met een geweldige piano solo, “THE LONG WAY ROUND” en “MAN ALIVE” zijn de 2 langste tracks van “WHOOSH!” en zijn beiden van een hoog niveau. De eerste is een rocker met een mooi refrein en heerlijke orgel bijdragen, de tweede is een nummer met een lang intro en daarna komt het tot leven met smaakvolle toetsenbijdragen, een aanstekelijke gitaar riff en een deels gesproken tekst door Gillan. Het instrumentale “AND THE ADRESS” is een oudje, stond op het eerste album van de band, “SHADES OF DEEP PURPLE” dat in 1968 verscheen. Van die versie is alleen drummer Paice nog te horen op deze remake. Met dit album kan Deep Purple volgens mij weer jaren vooruit. Het is een album dat elke keer weer een genot is om naar te luisteren. Kopen, opzetten en op repeat....”WHOOSH!”!!!

Een gezellig rockende plaat met een knipoog naar oude tijden, "4e versnelling, risicoloos cruisen, bekende wegen en landschappen, geen piepende banden of scherp genomen bochten": muzikale vrienden die het gewoon leuk hebben met elkaar. Prima toch?

Ik heb het nieuwe album van Deep Purple nog niet geluisterd. Gaat zeker nog gebeuren, maar dankzij de berichten alhier vermaak ik me nu al met het album , waarvoor dank.

let dan maar vooral op het heerlijke gitaarspel van Steve Morse ( zou zomaar een soloalbum van hem kunnen zijn)

Dat zeg je bij ieder recent DP-album maar hier vind ik dat toch vrij vreemd. Morse is volledig ondergeschikt aan Airey op deze plaat, lijkt me sterk dat hij zichzelf op een soloalbum zo'n rol zou toebedelen.

Klopt, maar sinds Morse erin zit - hij heeft een zeer herkenbaar gitaargeluid - vind ik de naam Deep Purple niet de lading dekken. Dat wordt nu allee maar versterkt omdat het echte HARD rock er af is en meer AOR is geworden. Maar daarom nog wel mijn interesse heeft

Tot aan Now What! had ik de platen uit het Morse-tijdperk aan me voorbij laten gaan, maar Now What! en Infinite bevielen me prima. Whoosh! is ten opzichte van deze platen toch een stapje terug. De energie van de voorgaande twee albums mist hier, en de gezapigheid viert hoogtij. Natuurlijk is alles vakkundig ingespeeld en gezongen, maar slechts zelden wordt het spannend. Wat dat betreft sluit ik me aan bij de treffende omschrijving van Leptop.

Wil de echte Deep Purple opstaan? Het is natuurlijk lastig om aan te geven hoe de 'echte' Deep Purple klinkt. De grote roem en waardering heeft de band vooral tijdens de vroege jaren '70 verworven met de hardrock van de MK II bezetting en deze periode zal voor velen gelden als de 'echte' Deep Purple. Deze periode is echter maar een fragment in de carrière van de band, waarin de band laveerde tussen psychedelische rock, boogie, AOR, soul, funk en blues.

En ik vind de twee vorige albums al aan de gezapige kant.

Hm, in aardschok 7 (2020) geeft Morse in een interview aan dat producer Bob Erzin er bewust voor heeft gekozen om de toetsen van Don Airey meer de hoofdrol te geven op dit album, verder verteld Steve Morse dat hij tegenwoordig toch wel fysieke problemen heeft bij het spelen.

AOR = Adult Oriented Rock. Met andere woorden: muziek voor volwassen luisteraars. Mij is daarom nu wel duidelijk waarom dr. Kronos "Whoosh" geen goed album vindt......

Wat een kinderachtige reactie. Misschien zou jij eens beter een studie van mijn stemmen maken.

AOR genoeg te vinden tussen mijn 4,5* en 5,0* stemmen. Maar deze ouwelullenrock van DP boeit me niet.

Daar voel ik geen enkele behoefte toe...

Ook goed.

En bij de weg, ik vind klassieke muziek veel meer adult oriented dan AOR.

Goed, dat hebben we ook weer uit de weg.

Waar ik benieuwd naar ben is het verslag van Hans Brouwer's verjaardagsfuif en hoe de Old Geezer Orientated Rock aldaar is ontvangen? Stemden familie en vrienden de gastheer tevreden door hem te becomplimenteren met zijn uitstekende muziekkeuze of werd er toch een kritische noot gekraakt?

Natuurlijk werd er wel eens een kritische noot gekraakt. Mijn innig geliefde vrouw kan ook echt niet alles waarderen wat haar echtgenote Hans mooi vind. Maar.... ze gaat wel altijd met mij mee naar Deep Purple concerten en "Whoosh" kan zij zeker waarderen. Daarom draaien we de laatste weken "Whoosh!" regelmatig in onze huiskamer onder genot van een glas rode wijn (zij) en een glas whiskey (hij) met daarbij een lekker sigaartje.

Wat betreft mijn verjaardag, het was een gezellig doch erg warm feest waarbij veel muziek te horen was zoals Deep Purple, Led Zeppelin, Queen, Abba, Johnny Jordaan, Linda Roos & Jessica... Maar bijvoorbeeld geen Elvis Presley, Iron Maiden, André Hazes, Gers Pardoel om maar een paar namen te noemen.

Nou Kronos kom nog maar een keer

Heb wel betere dingen te doen, Rudi Stoker.

Leuk voor Hans dat het een gezellig feestje was.

Tja ik heb onderzoek gedaan naar jouw stemgedrag

geen Elvis Presley, Iron Maiden,...

(Hans stiekem ook een beetje denk ik. )

Waarom zou ik?

Inderdaad.

op website "De krenten uit de pop" kunt u een (h)eerlijk bericht lezen over "Whoosh!'

Deze

Deep Purple - Whoosh! (2020)

Yes!

Oja, dat verhaal over die mee-dogen-loze riffs die op Whoosh zouden staan.

Je moet alleen wel over Supermans supergehoor beschikken zijn om die te kunnen ontdekken.

Edwynn die funky loopjes hoor jij toch zeker wel.

Die recensies van Erwin vind ik toch altijd wel leuk om te lezen, hij is altijd super enthousiast, vaak denk ik dan , " oh moet ik toch nog maar een keer luisteren ".

Vervelend dat je zo'n slecht gehoor hebt Edwynn, ik heb echt met je te doen!