Deep Purple - Whoosh! (2020)

Volgens mij staat Child In Time op Made in Japan hier volgens jouw moeder niet op toch?

Ik vind dit toch een lekker plaatje hoor. Dat herkenbare orgeltje, ik vind het prachtig. Er wordt hier gewoon muziek gemaakt en het smaakt me als zoete koek. Knap dat deze knarren nog zo'n swingend album kunnen uitbraken. Dikke pluim.

Wat een gelul over vergane glorie en zo. "Whoosh!" is inderdaad gewoon een lekker rock album in de geest van deze tijd. Vijf rasmuzikanten die duidelijk plezier hebben om nog een plaat te maken en die zich niets aantrekken van zuurpruimen die in het verre verleden blijven hangen. Met het nummer "And the address" weten de heren een nummer uit de prehistorie in een rete strak nieuw jasje te gieten. Driewerf hulde!

Je hebt natuurlijk de uberfans zoals jou Hans die klakkelloos voor iedere scheet van Deep Purple een 5* geven, en je hebt de mensen die er niet vanaf het begin mee opgegroeid zijn en daarom minder last van sentimenten hebben, en daardoor waarschijnlijk wat kritischer zijn. Met dit album zijn ze inderdaad met de tijd meegegaan, daar hoort vooral de doorleefde stem van Gillan ook bij. Zo ging het met b.v Johnny Cash ook, die klonk op zijn American Recordings ook compleet anders dan op zijn gevangenis albums. Een 5* vind ik deze ook beslist niet waard, dan zou je In Rock, Machinehead en Made In Japan een 6* moeten geven, daarom geef ik een cijfer die ik in het perspectief van de discografie van de band vind passen. De ene plaat beluister ik nou eenmaal liever dan de ander, en daar hoort nou eenmaal ook een hoger of lager cijfer bij.

En toch beste Ricardo ga ik mijn stem niet verlagen. Deep Purple heeft zeker mindere albums gemaakt, dat zal ik niet ontkennen. "Whoosh!" vind ik echter van grote klasse en naar mate ik 'm meer beluister gaat "Whoosh!" steeds beter smaken....

Misschien eens wat beter begrijpend lezen. Het ging me erover dat de hoes retro aandoet en dat ik niet geloofde dat dit betekent dat de muziek ook zomaar als 70's Deep Purple zou kunnen zijn.


Of het een lekker rock album is maak ik wel lekker voor mezelf uit. Ik trek me namelijk niks aan van zuurpruimen die geen kritiek kunnen verdragen op hun favoriete bandje.

Een aantal luisterbeurten verder moet ik wel constateren dat hij het net niet haalt bij zijn twee voorgangers en met name Now What?! Daar vind ik echt alle nummers heel goed, hier zijn What the What en Dancing in My Sleep toch echt wel zwak. En een nummer als Step by Step had veel meer in gezeten. Had rustig kunnen uitgroeien tot een minuutje of acht en een van de dragers van het album, maar na drieënhalve minuut is het opeens weer voorbij, waardoor het wat onaf voelt.

Dit bedoel ik nu Hans, hier bevestig je min of meer al wat ik zeg. Bij voorbaat al klakkeloos 5* geven, terwijl wanneer je hem vaker beluisterd hij steeds beter gaat bevallen, en meer dan een 5* kun je dan niet meer geven!

En het nummer And the Address is inderdaad een prachtig instrumentaal nummer! Duidelijk herkenbaar Deep Purple, maar niet gedateerd en wel bij deze tijd passend

Gelukkig zijn er nog betrouwbare gidsen die ons bij het handje nemen en leiden naar de lekker leuke albums. Net als Woosh! kunnen we ook Linda, Roos & Jessica blind aanschaffen.

Stakker

Je vraagt je ook af waarom sommige users met troll eigenschappen zo lang blijven hangen bij een album dat er, als ik het goed begrijp, eigenlijk niet toe doet.

Het plaatst de vijf sterren in een bepaald perspectief... Geen trollen, maar gewoon vinger op de zere plek.

Zoals bij Queen - The Game?

Och, iedereen doet dat wel es.

Daar zijn we het toch redelijk eens? Alleen is er uiteindelijk 1 iemand die dat het beste album van de band vind. Als je dat constateert is dat toch prima?
Maar om nu bij elke positieve reactie zeikerige antwoorden te gaan geven.....

Niet zo positieve berichten van anderen wijten aan vergeetachtigheid of gelul noemen, dat is pas zeikerig.

Ja ik had er ook niet op in moeten gaan. Moderator met bezem please ( whooosh!! ,En weg)

Klopt omdat HIJ vind dat het stemgemiddelde te laag is. Dan stem je niet onbevooroordeeld, maar wil je bewust het stemgemiddelde manipuleren. Je stemt natuurlijk voor jezelf, maar ook voor anderen, tenminste daar zou zo,n forum voor moeten zijn, en dan zou een stem eigenlijk alleen maar moeten tellen van wat je er zelf echt van vind.

Deze heb ik de afgelopen dagen veelvuldig afgespeeld, maar een hoogvlieger vind ik het zeker niet, wel een mooi degelijk album, met het instrumentale And the Address als mijn persoonlijke favoriet. Heb hem wel een half punt naar beneden bijgesteld, want heel erg vaak zal ik hem later denk ik ook niet afspelen. De plaat hiervoor was nog wat steviger, en bevalt mij toch beter. Now What? heb ik nog nooit gehoord, maar volgens de berichten daar wijkt die niet zoveel af van Infinite. Aan de hand van Infinite deze dan ook met verwachtigen aangeschaft, en in dat oogpunt bekeken, vind ik deze dan toch wel iets tegenvallend. Vooral ook aangeschaft vanwege de live dvd van Hellfest uit 2017, maar ook die vond ik wat tegenvallend.

Vandaag, woensdag 12 augustus, ben ik jarig. Vanmorgen om 07.00 uur werd ik gefeliciteerd door mijn vrouw. Zij gaf mij allerlei kado's. Als laatste kado kreeg ik "Whoosh!". Het wordt vandaag een mooie, warme dag. Ik zal mijn verjaardag gasten ontvangen in mijn lommerijke tuin. Boxen naar buiten en dan laat ik mijn familie en vrienden op gepaste wijze meegenieten van de strakke muziek die Deep Purple op het nieuwste album ten gehore brengt......

Van Harte!

Het zou mooi en interessant zijn, je Deep Purple top 20 albums te zien!
Elk album 5***** wordt op den duur, laten we eerlijk zijn, wat ongeloofwaardig als bij elke artiest toch wel kan worden gesteld dat ze ups en downs hebben. Nu heeft iedereen verschillende ups en downs bij een band, dat is inherent aan het leveren van kritiek.

Zo liet ik vanmorgen Bananas nog weer eens de revue passeren. En gelijk het gevoel dat dit het toch ook niet is inzake DP.
En dat zit 'm toch hoofdzakelijk in de songwriting, waar ze later, hoe gek dat ook klinkt, beter in zijn geworden. De hoeveelheid herrie die ze maken, inclusief wel of geen gegil door Ian Gillan, maakt niet uit. Maar is de song goed, daar draait het om.

En zo kun je, als je er even voor gaat zitten, ook één geweldig album maken van Perfect Strangers en The House of the Blue light. Beide albums hebben leuke nummers maar ook mindere en dat is in dezelfde samenstelling van de band heel goed te combineren tot één wereldalbum met 10 songs.

Dus alles afbranden kan niet, alles geweldig vinden is ook een feitelijke onmogelijkheid.
Hans, ik ben benieuwd waar Whoosh! in je lijstje komt te staan.......

Gedeelde nummer één met 894 andere DP albums?

Dat kan beste Musician, hier alvast mijn HB Deep Purple album top 10:
1 Deep Purple in Rock
2 Concerto for group and orchestra (1969 versie)
3 Fireball
4 The House of Blue Light
5 Made in Japan
6 Machine Head
7 Burn (mijn allereerste DP album)
8 Perfect Strangers
9 Deep Purple
10 Abandon

Musician, op je vraag op welke plaats "Whoosh!" in de lijst komt, daar kan ik nu nog geen antwoord op geven. Ik ken "Whoosh!" nog maar slechts een paar dagen en zoals eerder gezegd is de eerste indruk meer dan positief. Of "Whoosh!" uiteindelijk in mijn top 10 komt, de tijd zal het leren.

Oke, ik ben even chips en bier pakken en dan ga ik klaar zitten. Want ik zie in die lijst alleen maar albums waar slechts 3 nummers boven de middelmatige rest uit steken en geen Now What?!

Het zijn de albums van HB, maar die uitspraak, geen albums met meer dan 3 uitschieters, kun je sowieso niet doen, met In Rock, Made in Japan en Machine Head aanwezig.
Dan weet ik namelijk niet wat er wel geschikt zou zijn van DP inzake een Top 20.

Whoosh zou bij mij wel in de Top 10 komen, naast de genoemde albums en uiteraard Now What, Infinite, Purpendicular, Rapture of the deep, misschien Perfect Strangers. Dan heb ik live nog een voorkeur voor ....To the rising sun. En ik ben altijd gecharmeerd geweest van een wat bonte verzamelaar, 24 carat purple.

Maar Whoosh! past daar prima bij, ook al is het dan geen top 5.

Misschien een idee om een apart topic voor De Beste Deep Purple albums (en waarom) aan te maken? Dit gaat niet speciaal meer over 'Whoosh!'.

In zijn top 10 staan twee albums die hij maar 4,5* geeft (Deep Purple en Machine Head) maar geen Now What?!, Infinite en Whoosh! die 5,0* krijgen. 'De tijd zal het leren.' Now What?! is al zeven jaar uit, staat nog altijd op 5,0* maar niet in zijn top 10. Voor we weten of Whoosh! in zijn top 10 komt kan nog wel even duren. Haal er maar een flinke voorraad chips en bier bij.

Goed om te weten Kronos dat je zo'n studie maakt over mijn doen en laten. Als ik jou was zou ik er een proefschrift over schrijven en proberen erop te promoveren.. Mag je je voortaan dr. Kronos noemen.

Als Kronos het goed vindt wil ik wel paranimf zijn.

Een studie? Het kost maar een minuut hoor om iemands stemmen te bekijken.

Maar ik voel me wel vereerd dat jij tijdens je verjaardagsfeestje komt reageren op mijn bericht.

De tijd wil wel om met Whoosh! d.w.z. dat het album nergens verveeld en uit is voordat ik er erg in heb. Grote uitschieters bespeur ik nergens, evenmin wordt het peil door een song naar beneden getrokken, althans mijn bevindingen en ik ben een erg gemiddelde fan. Mijn persoonlijk stemgemiddelde bij deze band is 3.78 en 3.78 is tevens de gemiddelde Deep Purple waardering op MuMe. Kant C is mijn favoriet waarbij ik Remission Possible meer als intro van of prelude tot Man Alive beschouw. Tempo wordt er nog genoeg gemaakt en Don Airey schakelt moeiteloos over van orgel naar synthesizer naar piano, wat hem net wat meer ruimte geeft dan Steve Morse. Per definitie niet per se beter dan zoiets als The House of Blue Light, laat staan Perfect Strangers, maar niettemin een album dat een waardige afsluiter zou zijn, al weet je dat nooit zeker bij Purple.