Queen - Queen (1973)

My fairy king is voor mij al een voorbode op wat Freddie kort hierna gaat brengen met bv March of the Black Queen of ook Boh Rap. Episch, grotesk, soms weer overgaand naar klein en de koortjes, al dan niet in canon stijl etc. Liar is toch ook zeker een klassieker uit de vroege periode voordat de band hitmachine werd.
En je debuut album beginnen met een riff uit de koker van wat later toch een soort van gitaargod bleek te zijn met compleet eigen sound/identiteit, is zeker een fijne opener.

Voor mij gaven ze direct hun visitekaartje af

Ik mag "Jesus" graag horen.....

Ik kan niet heel veel meer zeggen, dan er allemaal al gezegd is.

In de jaren dat ik een kleine pre-puber was, ging ik meer zelfstandig muziek ontdekken. Queen-fan werd ik. Dit was ongeveer in 1989, ná het uitkomen van Miracle en vóór het uitkomen van Innuendo.

Wat werd ik omvergeblazen door dit debuut, zeg. Ik wist niet dat hardrock zo avontuurlijk kon zijn. Ik had nog nooit van Zeppelin of Uriah Heep gehoord. Dus dit was mijn eerste echte introductie tot jaren 70-hardrock, en wat dat betreft voor mij nog steeds een soort leidraad.

Hier komen voor mij Rock, Pop, Glam en progressieve rock samen. Een absoluut geweldige plaat, en een mooie opmars naar Queen II, die deze plaat overstijgt.

Eens, de jaren 70 bleken en blijken voor mij op rock gebied leidend te zijn voor mijn smaak, van Sabbath tot The Allman Brothers, Zeppelin tot Queen en van Purple tot Free, dit decennium heeft voor mij de standaard gezet voor alles wat hierna uitkwam. Wat niet wil zeggen dat er geen mooie platen meer zijn uitgekomen hierna, integendeel, maar het is iets als; staan op de schouders van reuzen. Hoewel ik geen groot Queen fan ben, vormt het debuut een aardige plaat waarop de potentie van de heren goed naar voren komt. Desalniettemin is het als geheel nog wat onevenwichtig en wisselvallig.

Ik mag ook graag naar wat gepolijstere hardock luisteren als Triumph, Journey en Boston. Wat Amerikaanser dan Queen enzo.

Allman Brothers en bijvoorbeeld Skynyrd vind ik ook te gek, maar is wel echt een ander soort laken en pak. Meer blues- en jamgericht. Een britse band die ik een beetje die kant op wil manouvreren is Wishbone Ash.

Maar nu terug naar Queen. De Zeppelin en Heep-invloeden druipen hier vanaf, maar dat wist ik toentertijd nog niet. Daarom bleef Queen voor mij de blauwdruk. Wat Zep trouwens miste en Heep niet, waren de harmonievocalen, waar ik toch echt een enorme zwak voor heb. Ik houd bij hardrock graag van melodie. Sterker nog, ik heb liever melodie dan harde riffs. Of een goede balans. Ik weet het niet. Hoedanook, klopt het bij Queen precies.

Evenwichtig en wisselvallig klinkt het inderdaad, maar dat is te wijten aan de vreemde en doffe productie. De Queen On Air boxset laat deze songs veel meer leven.

Pas vanaf Sheer Heart Attack ben ik Queen platen beginnen aan te schaffen. Om één of andere reden had ik Queen I en II nog niet in mijn bezit.
Op hun debuutplaat Queen , hoor je toch al die typische Queen sound . Verrast alleszins positief. Leuk om te horen hoe ze toen al bezig waren met die stemmen ( koortjes ) . Een wat "slordige" en ruwe sound, maar dat stoort mij niet.
Keep Yourself Alive en Liar zijn voorlopig mijn favorieten, maar het hele album mag er wezen. Nu nog eens Queen II aanschaffen ..........

Meer kan een luisterend oor zich niet wensen..

Een uitstekend album dat ik destijds (op vinyl uiteraard) in bezit had. My Fairy King en Liar waren destijds al favoriet. Dit debuut van Queen was een goede voorbode voor wat er nog komen zou. Het was een nieuw geluid en dat sprak me wel aan. Niet dat ik een echte fan was, maar op elk volgend album van Queen staan wel een paar songs die zeer de moeite waard zijn. Er valt een mooie playlist van te maken.

Het album staat op een bescheiden 70e plaats in de 100 Greatest Albums of 1973. In de best ever albums list over 1973 staat het album momenteel op 49.
Die 4* mogen blijven!

en liar vind ik ook heel goed

Queen II is al weer veel beter dan I

Nadat Freddie Mercury bij de band kwam werd het al heel snel veel minder.
Eigenlijk zijn alle platen ná het vertrek van Tim Staffell amper de moeite waard.

Heerlijk debuut. Queen laat gelijk horen een uitstekende band te zijn met een fantastische zanger. Ik heb ze ooit ontdekt in de 80s en heb lang gedacht dat A Night At The Opera hun debuut was. Leuk om te horen hoe het geluid hier nog wat minder gepolijst, maar wel heel herkenbaar is.

Goh, ik had tot nu toe nog nooit een album van Queen gerankt. Naar aanleiding van het aanstaande 70's weekend op Orinoco ben ik dit decennium wat verder ingedoken (normaliter heeft het niet zoveel aandacht van mijn kant) en las ik op de Wikipedia-pagina over 1973 dat dit jaar het debuut van Queen werd uitgebracht; vanochtend zette ik het op tijdens een lange wandeling. Het klonk als een aangename jamsessie, met een goede zanger en dito muzikanten, maar ook wat onsamenhangend.

Uitstekend debuut van Queen. Het rockt heerlijk weg, en is tevens veelzijdig: 4,5 sterren.

De 'De Lane Lea'-demo's die op de bonus-EP staan, zijn ontzettend waardevol. De bron is de acetate die in bezit is van Brian May (let op de kraakjes). Het geluid is geweldig, ietwat volgepropt, maar met name de drums klinken beter dan wat er uiteindelijk op de plaat terecht is gekomen. Het gitaargeluid heeft ook een wat meer een proto-metal-sound.

Op de fantastische Lp 'Silver Salmon - A Collection Of Rare Tracks 1971-1977' zijn ook veel van dit soort songs samengebracht.

Voor de geïnteresseerden, hier de foto die diende als basis voor het artwork van deze lp: http://queenlive.ca/queen/live%20pics/72-12-20_London_09.jpg

De foto is genomen tijdens een concert op 20 december 1972 in The Marquee Club in London door Doug Puddifoot. Brian May zag deze foto's, en vond het een goed idee om deze als basis voor de hoes te gebruiken. Enkele andere van deze foto's staan (volgens Brian May) op de achterkant van de hoes.


Nu genoeg gezeverd over deze plaat. Op naar Queen II.

Ik ben nieuwsgierig naar de box die 25 oktober zal verschijnen.

Ja, die zag ik ook langskomen. Heel interessant!!

QUEEN I - Queen, Remixed, Remastered and Expanded - Out October 25th - zaphod.vvhp.net

Net wat reviews gezien.

Dus ‘Queen’ heet vanaf nu dus officiëel ‘Queen I’??

Afgaand op vele van de reviews blijf ik bij m’n credo ‘don’t fix it if it ain’t broke’.

Ik heb de box beluisterd..de remaster is mooi om te horen..de extra tracks vind ik leuk voor één keer, en de live tracks klinken soms als een bootleg.

Ik hou 170 euro in mijn zak en pak m wellicht een keer mee als aanbieding.

De live tracks download ik wel een keer.
Voor de rest hou ik het bij m’n deluxe cd uit 2011 van de grote box.
Daar staan tenslotte ook Mad The Swine en de demo’s uit 1971 op.

En die heet ook gewoon ‘Queen’…

Ik herken dat wel.

Maar ik wacht tot het op Apple Music komt (als het gebeurt). Ik heb van die heerlijke Sonos Era 300 boxen en daar komen die reguliere nummers echt goed op los. Ben daar benieuwd naar.

Moet het nog steeds psychisch verwerken dat de band meent dat het nu ‘Queen I’ moet heten, mijn God…

Inmiddels een hele ochtend de 2024 versie opstaan. En het is echt een nieuwe reis door het album heen. Soms vraag ik mij dan af of ik wel de realiteit hoor zoals het album ooit opgenomen is. Natuurlijk maken de technieken van 2024 dat je het anders, helderder, meer in balans kan horen. En met de apparatuur waar ik mee luister maakt dat dan ook echt goed hoorbaar. Dat is geen stereo meer maar bijna een soort bubbel van muziek waar ik midden in zit. Ik hoor soms links wat, dan in het midden, dan boven mij, achter mij en rechts van mij. En dat soms dan weer volledig gecombineerd met elkaar. Bijzonder!

Maar ik hoor ook specifiekere dingen die ik eerder niet heb kunnen horen. Bijvoorbeeld de aanslag van de plectrum van May op zijn snaren (volgens mij vooral als hij op een akoestische gitaar speelt). Dat zijn gewoon leuke dingen om te horen. Ik vind, tot nu toe, dat vooral de drums beter uitkomen. Subtieler dan het hout hakken van Taylor wat ik weleens op de albums van Queen ervaar. Je hoort duidelijk het gebruik (en de nadruk) van meerdere drum onderdelen. Taylor komt hier goed weg. De aanslagen van Mercury op de piano zijn bijna voelbaar. Ergens lijkt het alsof Deacons bas wat naar achteren ‘geduwd’ wordt. Vooral in Great King Rat valt dat op. Weet niet waarom ze dat gedaan hebben. Mad The Swine is nu trouwens midden in het album geplaatst. En het klinkt ook alsof het daar altijd heeft gehoord..

Er komen ook zoveel nieuwe muzikale stukjes naar voren. Alsof deze eerder verborgen waren in de nummers. Heel subtiel, soms maar heel kort maar het maakt de reguliere nummers nu wel meer compleet (alhoewel ik met de ‘oude’ versies ook al zeer tevreden was).

Wat mij wel treft is dat het speelplezier en het volledig ontdekken door het experimenteren (en soms zijn de muzikale composities echt geniaal hoor!) er echt (nu) vanaf spatten ! Kom maar op met Queen II (mag ik dat zeggen kaztor ? ). Dat is ook zo’n bijzonder album.

Het bijzondere van de huidige remixes en de mogelijkheden van de huidige apparatuur die je dit dan ook thuis kan laten beleven maakt dat (bv) dit album je een ontdekkingsreis biedt om jezelf er volledig in te dompelen. En dat is dit album ook helemaal waard. Ik heb het album altijd bijzonder gevonden. Een band die zo gretig was vanaf de start en waar 4 (in mijn ogen) geniën elkaar vonden om een ongelooflijke reis samen te gaan beleven.

Staat nu al op Spotify in z'n geheel.
Bijzonder ook om die 2 live songs uit 1970 te horen, nog met een andere bassist.
Muziek uit de vroege jaren 70 met de productie van nu, zo klinkt het.

Ergens klopt dat niet, maar het klinkt fantastisch!

Ja, zo'n box van Queen II, zou echt geweldig zijn.
Ik vrees niet dat die er komt, Queen II klonk al als een klok.

Ik kan niet voor kaztor spreken, maar wat mij betreft mag dat. Die plaat heet namelijk al zo sinds 1974. Zoals het debuutalbum al sinds 1973 - nou ja, tot nu toe dus - gewoon 'Queen' heette. Het is een detail, maar ik ben persoonlijk ook nooit zo happig op dit soort herschrijven van de geschiedenis. Bovendien komt er bij zo'n uitgave - waarvan de totstandkoming waarschijnlijk best wat pegels kostte - altijd zo'n 'blurb' achteraan waarin het heet dat 'dit de versie van het album is zoals de bandleden altijd al gewild hadden dat ze het in deze vorm aan je konden presenteren'.

Natuurlijk, de techniek om dit te doen was er in 1973 nog niet, maar om daar nu pas ruim een halve eeuw later mee te komen... Ik krijg dan toch altijd het idee dat het een symptoom van de moderne tijd is: je moet je muziek constant onder de aandacht blijven brengen, anders raak je buiten beeld en dat is slecht voor je inkomsten.
Ik besef dat ik kan overkomen als een 'grumpy old man', maar ik word er vak een beetje cynisch van: remix dat album, kijk wat er nog ligt aan resterende studiodemo's en/of live-opnamen en breng het uit als een deluxe boxset met een gepeperde prijs. De fans betalen er toch wel voor. Al geloof ik ook meteen dat de nog levende Queen-leden die pecunia niet direct nodig hebben. Maar het opnieuw masteren, bewerken, manipuleren en als deluxe box uitgeven van een oud regulier album is tegenwoordig een verdienmodel op zich geworden.

Dat gezegd hebbende ben ik natuurlijk ook gewoon nieuwsgierig. Het is een remix, geen remaster. En hoewel ik hecht aan de klank van het originele album, zou het zomaar zo kunnen zijn dat die twee versies prima naast elkaar kunnen bestaan. Ik heb dit album slechts als een regulier CD'tje uit de jaren negentig en kan me best voorstellen dat die nieuwe versie een stuk beter klinkt.
Ik hoef er - zoals meestal - niet meteen een wagonlading bonussen en extra tracks bij. Die beluister ik wel - vaak slechts 1 of 2x - via de streamingdiensten. Maar een afzonderlijke CD of LP van deze nieuwe versie zou ik wellicht toch anschaffen. Maar meestal duurt dat even, als de euforie rond die boxset wat is weggeëbt.

Van mij mag je Queen II best Queen II noemen, inderdaad.
En ‘Queen’ mag je van mij Queen I noemen.
Bij mij blijft het gewoon ‘Queen’.

Voor mij blijft Queen ook gewoon Queen, ik zie Queen1 dan ook gewoon als een alternatieve titel, dan is dat in mijn hoofd ook weer opgelost!