Queen - Queen (1973)

Queen's debuutalbum en meteen al eentje van ontzettend hoog niveau, al duurde het wel een tijdje voordat ik tot die conclusie kwam.

Het begint meteen lekker met het vrij simpele Keep Yourself Alive. Een heerlijke song gebouwd rond de zeer effectieve riff van Brian May. Het is meteen voorlopig het laatste simpele nummer want Doing Allright is dat allesbehalve. Het begint als een ballad en gaat na een klein intermezzo helemaal los om daarna weer van voor af aan te beginnen. Hoe iemand dit een slechte, melige, saaie ballad kan noemen gaat mijn verstand ver te boven. Je moet wel van erg ingewikkelde muziek houden om tot die conclusie te komen.

Great King Rat doet me altijd wat aan Innuendo denken, alleen vind ik de basis van Great King Rat wat sterker. Het nummer eindigt met een mooie drum fade-out. My Fairy King is Freddie Mercury ten voeten uit. Heerlijke nonsens met een heerlijk hoge stem, maar tevens een erg goede compositie.

Liar is er eentje voor een drinking game. Neem steeds een slok als de titel voorbij komt. Een heerlijke rocker die alle kanten opwaait. The Night Comes Down is een nummer dat geleidelijk steeds meer tot de favorieten gaat behoren. Schitterend gitaarwerk van Brian May.

Modern Times Rock'n'Roll is Roger Taylor zijn eerste bijdrage en is een redelijk simpele Led Zeppelinachtige rocker. Een alleszins redelijk nummer dat in 1.48 minuten voorbij raast. Son & Daughter heeft ook wel wat Led Zeppelin invloeden maar heeft, mede door de grotere compositorische kwaliteiten van May, meer een Queen sound.

Jesus wordt vaak genoemd als een mislukking, maar ik vind deze eigenlijk wel erg sterk. Een heerlijke Queen gospel die helemaal los gaat op het eind. Het instrumentale Seven Seas of Rhye sluit het album lekker af.

Dit album klinkt wat ruiger dan zijn vier opvolgers, maar bevat toch al meteen (een gedeelte van) de typische Queen ingredienten waarmee ze later groot zouden worden. Een van de beste debuutalbums ooit.

Queen is denk ik de enige band waarvan ik met overtuiging kan zeggen dat ik ALLES goed vind, en dan zeker niet op de laatste plaats hun eerste album!
Veel variatie, met een knaller als "Keep Yourself Alive" om te beginnen! "Great King Rat" vind ik ook gaaf! "My Fairy King" is niet zozeer slecht, maar heb ik altijd wat vreemd gevonden.
"Modern Times Rock 'n' Roll" ben ik ook niet weg van, maar dat heeft alles te maken met het feit dat ik nooit dol ben geweest op het stemgeluid van Roger Taylor.
"Jesus" deed destijds stof opwaaien omdat mensen het maar merkwaardig vonden dat Mercury een lied schreef over Jezus terwijl hij niet gelovig zou zijn. Hoe het ook zij, ik vind het een gaaf nummer!
"Mad the Swine" is ook kicken. Vooral omdat ik vroeger niet wist dat dit nummer bestond!

Na vriendinlief A Night at the Opera cadeau gegeven te hebben, raakte ik zelf ook wel geinteresseerd in Queen. Ik had tot dan toe vooral de Greatest Hits en Innuendo gehoord, maar A Night at the Opera bewees dat de band veel meer interessante muziek had gemaakt.

Dit debuutalbum laat een lekker rockend Queen horen. Veel goede ideeën, hoewel dat niet noodzakelijkerwijs resulteert in allemaal goede nummers. Na een aardige start, komt het hoogtepunt van het album met het drietal nummers Great King Rat, My Fairy King en Liar. Met name Liar vind ik erg de moeite waard, een nummer waarin er heel veel gebeurt.

De rest van het album is wat wisselend, zonder de eerste vijf nummers echter te benaderen. Modern Times Rock ’n Roll en Son and Daughter springen er in positieve zin uit, Jesus in negatieve (hoewel er wel weer een lekkere gitaarsolo in zit). Helaas is het juist dat nummer dat de hele tijd in mijn hoofd blijft hangen.

Een degelijk debuut dus, met een paar uitschieters. Toch kon Queen veel beter, zoals bijvoorbeeld de opvolger van dit album al liet horen.

3.5*

De Led Zeppelin invloeden die op vorige pagina's besproken werden zijn duidelijk aanwezig: de versnelling in Doing All Right, de opening van Liar, de riffage van Son & Daughter (al is dat misschien al eerder Black Sabbath), ... Maar in tegenstelling tot bijvoorbeeld het debuutalbum van Rush blijft het ook gewoon bij dat woord: "invloeden".

Want in het algemeen verbaast het me eigenlijk hoe duidelijk je hier die later typische Queen-stijl al in terughoort. Goed, het is allemaal iets energieker en rauwer dan we gewoon zijn, en de productie is nu (begrijpelijk) ook niet je dat (dat drumgeluid...), maar in het songmateriaal vind je echt al alle elementen terug. Vooral het gouden drieluik dat door Mercury geschreven werd; Great King Rat, My Fairy King en Liar (zonder enige twijfel het hoogtepunt van de plaat) zit vol met tempowisselingen, harmonieuze samenzang en exotische spielerei die soms bijna naar avant-garde neigt (het "All day long" stuk van Liar, Great King Rat dat als een voorloper op Innuendo flamenco-elementen introduceert, ...).

De plaat zit bomvol ideeën, en niet alles loopt even geweldig samen. Een overgang loopt al eens scheef, soms zou je kunnen zeggen dat ze net één idee teveel in een nummer hebben proberen te rammen, en Jesus is wat mij betreft (op de behoorlijk gave break na) een karakterloze filler. Maar dat is juist de charme van deze plaat. Het is nog niet helemaal de strakke 'art rock' die het later zou worden, maar alle elementen zijn aanwezig op een behoorlijk naïeve, speelse en energetische manier. Voor het latere materiaal kan je een zaak maken dat het allemaal wat netter en hoogstaander is, en dat klopt ook wel, maar met dit debuut kan je je op z'n minst wel gewoon geweldig goed amuseren.

+ Keep Yourself Alive, Great King Rat, My Fairy King, Liar
- Jesus

Ik ben fan van Queen geworden door mijn oom, en langzaam maar zeker leerde ik hun muziek kennen. Het liveconcert op Wembley behoort tot mijn favorieten. Hun grote hits behoren tot mijn favorieten: het zijn nummers die ik vaker draai en waar ik keer op keer van kan genieten.
Deze band met Queen ten spijt vind ik dit debuutalbum nog niet echt interessant.
De kwaliteit is zonder twijfel reeds aanwezig, maar op dit album staat nog geen een nummer van Queen waar ik echt graag naar luister. Het komt nog oppervlakkig over; enkel Great King Rat vind ik wel vermakelijk.
Voor mij rest dan de gedachte dat Queen nog moest groeien, en bij het uitbrengen van dit album nog niet die immense bekendheid genoot. Dat maakt de muziekkeuze vrij en divers, maar ik ben er niet kapot van.

De positieve reacties en het hoge gemiddelde doen me mijn indruk heroverwegen, maar in eerste instantie kan ik er nog niet meer van maken.
Wellicht dat mijn mening zich nog wijzigt na meerdere luisterbeurten.
Ik ben gestart met het chronologisch beluisteren van de Queen-studioalbums en verwacht dat daaruit meerdere hoge(re) scores zullen voortvloeien.
2,5*

Elke band heeft ergens zijn oorsprong, zo ook Queen.
Het debuut opent rommelig met het slecht gemixte Keep Yourself Alive.
Nee, ik hou niet zo van die space geluiden er doorheen.
Maar het kenmerkende geluid is hier wel al aanwezig; getuige de gitaarsolo die Brian May er doorheen gooit.
Bij Doing All Right is de zang van Mercury ook slecht naar voren gebracht, veel te dof, maar ook hier komen kenmerken van de latere sound al terug.
Het opera achtige verhalende, en natuurlijk de koortjes.
Maar wat klinkt het geluid beroerd, wetende dat ik hier naar een remaster luister.
De overgangen naar het verder prima gitaarwerk verlopen nog niet soepel.
Vanaf nu zal ik verder ophouden over de productie, want dat feit moet onderhand wel over zijn gekomen.
Great King Rat heeft het opzwepende van een Barracuda van Heart, dit hebben ze mooi afgekeken van Queen.
Het drummen van Roger Taylor slaat nog nergens op, maar die zal zich vervolgens alleen maar ontwikkelen.
Het lijkt alsof er een Spaans klinkend gitaarspel komt aanzetten, maar dit is uiteindelijk niet het geval.
Niet helemaal May zijn ding, wetende dat de flamencogitaar op Innuendo door Steve Howe van Yes wordt gespeeld.
En alweer openbaart zich een nieuw kenmerk, de hoge Robert Plant achtige uithalen op My Fairy King.
De piano tussendoor is nog niet subtiel, maar doelloos aanwezig.
Liar is voor mij de eerste song op het album, welke helemaal af is, en te vergelijken met het latere hoge niveau.
Gooi er in het begin de ingrediënten van voorgangers Led Zeppelin en wat van Deep Purple doorheen, en maak het vervolgens af met je eigen sausje.
The Night Comes Down is een blues getint slaapliedje.
De overgang naar de Led Zeppelin ode Modern Times Rock 'N' Roll is mooi gemaakt.
Van de maniertjes in de hoge uithalen in het koor bij het wat zwaardere, logge Son & Daughter ben ik geen liefhebber, maar dit is absoluut typerend voor Queen.
Jesus begint als een Queen gospel, maar wordt vervolgens een stuk leuker en steviger, bijna psychedelisch.
Het korte Seven Seas of Rhye was voor mij het enige bekende nummer van hun debuut, een prima aanzet tot iets groters.
Een geslaagd eerste visitekaartje, natuurlijk wordt het vervolgens nog allemaal geperfectioneerd, maar er is meer dan de basis terug te horen.
Queen heeft altijd deze roots als uitgangspunt gehouden.
De bas komt nog niet mooi naar voren, en aan de drums moet nog gesleuteld worden, maar Mercury en May verkeren al in topvorm.

Toen dit album uitkwam was ik al wel in de planning, maar nog veilig in de buik van mijn moeder. Ik leerde Queen dan ook pas kennen in 1984. Radio GaGa was het eerste nummer, en dat maakte heel veel indruk. Ik ben dus eigenlijk de 2e generatie wat dat betreft. Hun muziek heb ik dus voornamelijk leren kennen in de 80's, en de oudere nummers pas later. Natuurlijk kwamen de grote hits al snel via de lp greatest hits, maar daar stonden geen songs van deze lps op. Ik heb er ook erg lang over gedaan om de 1e 2 albums te waarderen op hun waarde, omdat ze toch een andere Queen laten horen, ook al is de sound eigenlijk al hetzelfde. Ik kan de Queen van de jaren 70 en 80 gelukkig beide erg waarderen. Da's misschien mijn voordeel, dat ik met terugwerkende kracht de albums kan ontdekken, en ook kan genieten van de 80's periode.

1.Keep Yourself Alive (3:47)
Een aanstekelijk gitaar ritme introduceert de allereerste tonen van Queen op een studio album aan de wereld. Dit nummer bevat eigenlijk al alle ingrediënten voor een Queen hit. Een meezinger, typische May solo (qua geluid) en wat tempo wisselingen. Tevens worden May en Taylor ook kort geïntroduceerd als vocalisten. Dit nummer bevalt me erg goed. De stem van Mercury heeft een rau randje op dit nummer. Iets waar ik aan moest wennen, maar steeds meer leerde waarderen naarmate ik de oudere Queen begon te luisteren.

2.Doing All Right (4:09)
Wederom een mooi intro. Een lekker laidback piano geluid wat wordt aangevuld door het prachtige geluid van Mercury. Mooi midden stuk met een samenwerking May/Mercury. Dan die versnelling, en ik zit weer in een echte rocker. Mooi die overgangen. Knap nummer.

3.Great King Rat (5:43)
May slaat zijn gitaar aan zoals hij veel deed (en doet) als in de solo's tijdens de live shows. Daar doet het me even aan denken. De tekst valt me meteen op: een rat die dood gaat aan syphilis? Als ik de tekst een beetje goed begrijp gaat het over iemand die zijn leven leeft tot aan de max.. en dan dood gaat? Deze rat sterft als ie 44 is, maar ik vind 't wel heel ironisch dat Mercury op zijn 45e (?) stierf aan een geslachtsziekte... Best eng eigenlijk. Het nummer heeft er lang over gedaan om bij mij echt boeiend te worden, maar inmiddels kan ik 't zeer waarderen.

4.My Fairy King (4:08)
Is dat Mercury die zo hoog zingt in het intro? Of is het een gitaar? Of wellicht Roger? Het nummer loopt mooi over vanuit zijn voorganger. Een nummer wat vol met drama zit, koortjes, een verhaal. De tekst noemt Rhye, daar heb ik vaker over gehoord. Blijkbaar is dat Mercury's droom wereld. Ik vind het nummer net iets teveel tempo wisselingen hebben, helaas verlies ik daardoor mijn interesse.

5.Liar (6:25)
Ik meen de rif van Tear it up te horen in het intro (natuurlijk zou het dan andersom zijn) maar het intro is wel heel erg lekker. Weer die mooie stem van Mercury die me meteen meeneemt het nummer is. Zelfs als je 'm niet ziet heeft de man tonnen charisma, knap! De hoes claimt geen synths op de plaat te hebben. Ik hoor wel iets wat er op lijkt in dit nummer, maar na wat googlen blijkt dit een hammond orgel te zijn. Past er erg mooi in. De constante jankende gitaar van May maakt me blij! Lekker nummer!

6.The Night Comes Down (4:23)
Liar loopt mooi over in het volgende nummer. Dit nummer laat goed horen wat voor kwaliteiten Mercury met zijn stembanden had. Super mooi gezongen. Erg mooie track.

7.Modern Times Rock 'N' Roll (1:48)
Roger zijn deel qua vocalen op deze plaat. Ik kan er niks mee, en ben blij dat het na amper 2 minuten weer voorbij is. Ik ben geen liefhebber van deze Rock 'n roll muziek, en ook dit kan me niet bekoren.

8.Son & Daughter (3:20)
De overloop naar het volgende nummer bevalt me dan wel weer enorm. Het nummer doet me erg denken aan Get down, make love van Queen - News of the World (1977). Het einde verrast me wat. Een versnelling en dan een fade out. Jammer.

9.Jesus (3:44)
Het verhaal over een bekende uit de oudheid. Ik heb 't gevoel naar een musical te luisteren. Daar ben ik niet weg van, en dus ook niet zo van dit nummer. De instrumentale climax maakt wel een hoop goed.

10.Seven Seas of Rhye (1:15)
Een instrumentaal stuk van een nummer wat later nog terug zou komen. Een mooie snippet voor album 2 zullen we maar zeggen.

Dit is een Queen plaat waar ik echt zin in moet hebben om 't op te zetten. De acceptatie heeft lang geduurd, en ik hoor de schoonheid er echt wel in, maar echte "close" vrienden zal ik nooit worden met de 1e 2 albums van Queen.

Prachtige plaat, met scherpe puntige composities, enorm gevarieerde gitaarpartijen en de koortjes al in volle glorie. Ik leerde Queen kennen via Killer queen en Sheer heart attack, ging daarna terug naar de eerste twee platen en genoot vooral van dít debuut, om daarna te bemerken hoe mega ze vanaf Bohemian rhapsody werden met een overdaad aan arty variëteit en variété, ik weet ook niet hoe ik het moet noemen. Queen 1 blijft na al die jaren nog altijd opmerkelijk fris, en ik kan ook nog steeds van deze plaat genieten zonder de vieze smaak van de latere jaren in mijn mond te krijgen. AMG noemt Keep yourself alive "one of their very best songs", maar zelf heb ik nooit begrepen waarom Liar nooit de status van een rock anthem à la All right now en Smoke on the water heeft gekregen – beginnend met een dodelijke riff en uitmondend in die krankzinnige aflopende reeks vanaf 5:08, nog altijd briljant (om nog maar te zwijgen van dat duistere-sprookjes-achtige intro dat daarop volgt...). En is dat begin van My fairy king een parodie op Highway star? Hoe dan ook, het werkt allemaal wel, en hóé. Jammer dat de laatste vier nummers zichzelf over de kop lopen en naar mijn smaak meer fragmentarische vorm dan inhoud zijn, maar dat laat onverlet dat dit als geheel voor mij een lekker eigenzinnige en spetterende plaat is waarbij het theater nergens de rock in de weg zit.

Tijd voor mijn eerste grote muzikale liefde. Op de eerste twee a drie jaar van de middelbare school heb ik tachtig procent van de tijd naar Queen geluisterd. Zo vaak dat mijn vrienden destijds erin meegingen of er een pesthekel aan kregen. Vroeger draaide ik vaak het werk vanaf de jaren tachtig, maar tegenwoordig zijn het vooral de vroege albums. In elk geval zal Queen altijd wel een van mijn favoriete bands blijven.

Ik weet nog wel hoe inwennig ik de eerste keren naar Keep Yourself Alive en Liar luisterde, terwijl A Kind Of Magic destijds mijn favoriete album was. Nu kan ik de rauwe Queen erg waarderen. Het zware geluid in combinatie met persoonlijke thema's en fantasieverhalen. Het is echt magie wat het piepjonge Queen hier laat horen. Doing Alright, Great King Rat en My Fair Lady zijn geweldige nummers. Ik vind het heerlijk hoe Roger Taylor op die laatste zijn ijselijk hoge stem inzet. Dat maakt het lekker theatraal. Op Rock n Roll het eerste bewijs dat Taylor sowieso al een goede frontman zou zijn. Het is jammer dat The NIght Comes Down en Jesus wat minder zijn, anders had ik wellicht afgesloten met 5*

Naar een Queen-marathon zat ik ook al een tijdje uit te kijken. Vanuit mijn ouders cd-kast heb ik alleen de verzamelaars meegekregen en het was pas vanaf het moment dat ik me meer ging interesseren in metal en progrock dat de eerste Queen-albums me ook werden aangeraden door de fans. Nu heb ik bijvoorbeeld Queen II en Sheer Heart Attack wel al in mijn platenkast staan, maar moet toegeven dat dit de eerste keer is dat ik het debuut hoor.

En wat een fantastisch werkje is het! De band heeft wel geluisterd naar Led Zeppelin en Black Sabbath, maar is al meteen de overtreffende trap door nog betere zang en het sprookjesachtige gitaarwerk. Liar is verdomd vurig met gruwelijk efficient gitaar maar ook baswerk. Een ware proto-heavymetalsong. Ook het veel te korte Modern Times Rock 'N' Roll is vurig en snel en voelt als een blauwdruk voor een powermetalsong. Fantastische zang ook van Taylor! Son And Daughter is ook blues-infused hardrock van de bovenste plank, terwijl de eerste vier tracks meer tegen proggy hardrock aanzitten. Ware klasse, ook de snoeiharde versnelling in Jesus is fantasisch. Wat een weergaloos album.

Hier gaan we dan! Mijn lang uitgestelde ontdekkingstocht door de discografie van Queen is eindelijk begonnen, en wát een debuut is dit direct. Zoals al aangehaald door andere gebruikers ligt de nadruk hier, in tegenstelling tot de meer symfonische latere platen, veel sterker op scheurend gitaarwerk, met meer dan enkele riffs die zo uit de vingers van Tony Iommi of Jimmy Page hadden kunnen komen. Bij dat instrumentale middenstuk van Jesus is het bijvoorbeeld niet moeilijk om te horen waar zelfs groepen als Iron Maiden later de mosterd hebben gehaald.

De onmiskenbare Queen-sound is hier reeds present, mede door de prominente piano en koorachtige samenzang, maar het is allemaal nog wat ruwer, wat rauwer, en het rockt ten voeten uit. Daardoor heb ik ook het gevoel dat deze onmiddellijk gaat binnenkomen als één van mijn favorieten van dit viertal. Op naar Queen II !

Queen II is al weer veel beter dan I