menu

Fiona Apple - Fetch the Bolt Cutters (2020)

mijn stem
3,64 (153)
153 stemmen

Verenigde Staten
Pop
Label: Epic

  1. I Want You to Love Me (3:57)
  2. Shameika (4:08)
  3. Fetch the Bolt Cutters (4:58)
  4. Under the Table (3:21)
  5. Relay (4:49)
  6. Rack of His (3:42)
  7. Newspaper (5:32)
  8. Ladies (5:25)
  9. Heavy Balloon (3:26)
  10. Cosmonauts (3:59)
  11. For Her (2:43)
  12. Drumset (2:40)
  13. On I Go (3:09)
totale tijdsduur: 51:49
zoeken in:

avatar van Maartenn
Maartenn (crew)
geplaatst:
Pitchfork - Fiona Apple

Straight effing 10

avatar van musicfriek
2,5
geplaatst:
Geen Cutters in de titel?

avatar van Maartenn
Maartenn (crew)
geplaatst:
musicfriek schreef:
Geen Cutters in de titel?
Dat heb ik even aangepast.

avatar van nico1616
geplaatst:
De hype op RateYourMusic waar het album de top 100 allertijden gaat bereiken.
Ik hoor een al even irritant album als haar bejubelde plaat uit 2012, deze vind ik bovendien op momenten vals gezongen. Ik heb het voor artpop, pianorock en voor vrouwelijke artiesten.
Helaas kan ik met Fiona Apple werkelijk niets...

supersonischeboem
geplaatst:


Ik heb m nog maar 2 keer beluisterd en vond het zeker sympathiek, avontuurlijk en interessant overkomen, rauw en speels naar mijn smaak, maar die 10 lijkt me zwaar overdreven. Maar gezien het thema (zoals in pitchfork beschreven) toxic masculinity is zal dat de extra punten wel hebben gegeven. Tegenwoordig kun je haast met zekerheid zeggen dat een hoog gewaardeerd album altijd wel als een soort talisman moet fungeren tegen de tirannie van het westerse , witte patriarchaat . En zelfs als dit thema helemaal niet prominent aanwezig is moet het toch doorklinken in de reviews. Heel vermoeiend allemaal natuurlijk, maargoed, dit mocht niet beletten dat ik toch moest genieten af en toe.

avatar van nico1616
geplaatst:
supersonischeboem schreef:
Maar gezien het thema (zoals in pitchfork beschreven) toxic masculinity is zal dat de extra punten wel hebben gegeven. Tegenwoordig kun je haast met zekerheid zeggen dat een een hoog gewaardeerd album altijd wel als een soort talisman moet fungeren tegen de tirannie van het westerse , witte patriarchaat .


Schitterend gewoon, zelden zo’n heldere kritiek op huidige muziek reviewers gelezen. Fiona zou voor mij wel eens het symbool van deze tendens kunnen worden

avatar van jellecomicgek72
geplaatst:
Wat een korte albumtitel zeg.

avatar van aerobag
4,0
geplaatst:
nico1616 schreef:
De hype op RateYourMusic waar het album de top 100 allertijden gaat bereiken.
Ik hoor een al even irritant album als haar bejubelde plaat uit 2012, deze vind ik bovendien op momenten vals gezongen. Ik heb het voor artpop, pianorock en voor vrouwelijke artiesten.
Helaas kan ik met Fiona Apple werkelijk niets...


Heb je hem al een keer volledig beluisterd Nico? Ik ben hem nu voor de derde keer aan het draaien, maar ik zit hier toch wel enorm van te genieten. En meestal delen wij toch wel dezelfde smaak qua (art pop) vrouwen

Een 10 gaat ver, en ik ben het er helemaal mee eens dat pitchfork al sinds jaren zijn relevantie verloren heeft en er daarnaast een duidelijke eigen agenda er op na houdt, maar gelukkig hebben we de eigen oren ook nog. En ik hoor daar zeker bij de eerste 4 nummers in ieder geval zeker een kwaliteitje

geplaatst:
Een 10 gaat ver, en ik ben het er helemaal mee eens dat pitchfork al sinds jaren zijn relevantie verloren heeft en er daarnaast een duidelijke eigen agenda er op na houdt, maar gelukkig hebben we de eigen oren ook nog. En ik hoor daar zeker bij de eerste 4 nummers in ieder geval zeker een kwaliteitje [/quote]

ga de plaat morgen luisteren. Maar vind het altijd zo makkelijk relevantie verloren, wat is dat dan? ik ben het ook lang niet altijd eens met Pitchfork ratings maar ik heb toch zowel nieuwe als oude pareltjes de laatste jaren opgepikt (bv live album van the Replacements wat eindelijk op vinyl uitkom). Dus ja voor mij zijn ze relevant, en een 10 kan je nooit geven vind ik (OK mss bij From the lion's mouth of Spiderland)

avatar van swoon
4,0
geplaatst:
nico1616 schreef:
(quote)


Schitterend gewoon, zelden zo’n heldere kritiek op huidige muziek reviewers gelezen. Fiona zou voor mij wel eens het symbool van deze tendens kunnen worden


Elke tijd heeft zijn stokpaardjes qua thematiek. Ik vind hun reviews vaak wel getuigen van diepe luisterbeurten, iets wat jij hoogstwaarschijnlijk nog niet hebt gedaan. Dus graag een later bericht met argumenten waarbij je hun mening weerlegt.

Ik ben het zeker niet altijd met Pitchfork eens, maar relevant en belangrijk voor artiesten zijn ze zeker; bovendien zijn hun reviewers stuk voor stuk eloquent, wat niet kan gezegd worden van menig ander recensent.

avatar van nico1616
geplaatst:
aerobag schreef:


Heb je hem al een keer volledig beluisterd Nico? Ik ben hem nu voor de derde keer aan het draaien, maar ik zit hier toch wel enorm van te genieten. En meestal delen wij toch wel dezelfde smaak qua (art pop) vrouwen

Een 10 gaat ver, en ik ben het er helemaal mee eens dat pitchfork al sinds jaren zijn relevantie verloren heeft en er daarnaast een duidelijke eigen agenda er op na houdt, maar gelukkig hebben we de eigen oren ook nog. En ik hoor daar zeker bij de eerste 4 nummers in ieder geval zeker een kwaliteitje


Ik heb haar vorige uit 2012 verschillende keren beluisterd. Op RYM kun je via users met gelijke smaak een soort voorspellende score voor een album genereren. Dat klopt in >95% van de gevallen. Fiona Apple is een van de grote uitzonderingen, net zoals bv Swans en The National die mijn muzikale vrienden ook op handen dragen.
Waar ik bij Swans en The National nog een kiem hoor van wat er aantrekkelijk aan zou kunnen zijn, is dit hier absoluut niet het geval. Ik vind deze muziek zo irritant en pretentieus dat ik het niet in mij heb om dit hele album te beluisteren. Ik geef dan ook geen stem.

Wat pitchfork betreft: hun toplijst van de 10s bevatte 2 albums gemaakt door blanke mannen in de eerste 20 (Sufjan en Vampire W). Muziek kan dienen om een statement te maken, maar ik luister toch liefst voor mijn plezier...

Het spijt me voor alle mensen die hier wel van genieten, ik probeer me meestal zoveel mogelijk in te houden om albums af te breken. Mijn initiële reacties waren dan ook eerder uit verbazing over de enorme hype. Het moet geleden zijn van Bowie in 2016 dat RYM nog zo ontplofte. De laatste 10 van pitchfork bij een nieuw album was bij Kanye in 2010, wat ik ook als een legendarisch album zie.

avatar van hoi123
4,0
geplaatst:
nico1616 schreef:
Wat pitchfork betreft: hun toplijst van de 10s bevatte 2 albums gemaakt door blanke mannen in de eerste 20 (Sufjan en Vampire W). Muziek kan dienen om een statement te maken, maar ik luister toch liefst voor mijn plezier...
Wat is het punt dat je hiermee wil maken? Ik denk dat er talloze toplijsten te vinden zijn van de jaren '10 die voornamelijk uit witte muzikanten bestaan - beticht je die ook van het maken van een statement?

On-topic: ik heb de hype ook meegekregen, inderdaad interessant om te zien dat op de dag van release dit album al wordt ontvangen als één van dé meesterwerken van het decennium. Voorlopig ben ik ook redelijk enthousiast, al lijkt dit me wel echt een album waar de teksten voorop staan, en de muziek als tweede komt. Op zich geen probleem, maar het bemoeilijkt wel een instant wow-effect. Wordt vervolgd dus.

supersonischeboem
geplaatst:
swoon schreef:
(quote)


Elke tijd heeft zijn stokpaardjes qua thematiek. Ik vind hun reviews vaak wel getuigen van diepe luisterbeurten, iets wat jij hoogstwaarschijnlijk nog niet hebt gedaan. Dus graag een later bericht met argumenten waarbij je hun mening weerlegt.

Ik ben het zeker niet altijd met Pitchfork eens, maar relevant en belangrijk voor artiesten zijn ze zeker; bovendien zijn hun reviewers stuk voor stuk eloquent, wat niet kan gezegd worden van menig ander recensent.


Klopt hoor. Het zijn zeer uitgedachte stukken. Plastisch en met een (ook vaak misplaatste) urgentie geschreven en het moet gezegd worden ; ze zijn nog steeds relevant anders hadden we deze "discussie" niet. Verder natuurlijk wel erg treurig allemaal. Om gelijk het vermoeden (of het weten) te hebben waar een album over gaat -of beter: over zou moeten gaan - in de ogen van de muziek-critici wanneer deze op een voetstuk wordt gehesen. Wanneer men dan gaat lezen wordt dit dan ook eigenlijk altijd bevestigd.

Een stokpaardje heeft elke tijd wellicht, maar op deze gênante en doorzichtige wijze is echt iets van de laatste tijd.

Trouwens mijn favoriet : Newspaper. Fijn hoe het nummer zich ontwikkelt en daarbij weer het fijnste van dit album; die ruige eerlijke zang van Fiona

avatar van SirChenque
geplaatst:
Net deze plaat voor het eerst opgezet en wat me direct opvalt is dat ik de songs niet in mijn verzamellijstjes met muziekgenres op Spotify kwijt kan......een beetje zoals de platenboer niet weet in wélk muzieksegment hij/zij de plaat zal categoriseren. Dát op zich is al positief, dus niet voor één gat te vangen.

Eerste indruk: a-typische plaat, lekker dwars, veel accent op slagwerk......Ik kan me wel vinden in de mening van de journaliste in Pitchfork-review: "Fiona Apple’s fifth record is unbound. No music has ever sounded quite like it"......

supersonischeboem
geplaatst:
"No music has ever sounded quite like it" vind ik juist een heel lachwekkende zin eigenlijk. Natuurlijk is dit eigenzinnig en is het geen doorsnee plaat maar verder toch totaal niet "iets wat we nog nooit hebben gehoord"? Het lijkt eigenlijk op heel veel. Het komt eenvoudigweg vanuit een heel eerlijke plek en in die zin is het authentiek (en goed) maar verder ook niet.

avatar van aerobag
4,0
geplaatst:
hoi123 schreef:
ik heb de hype ook meegekregen, inderdaad interessant om te zien dat op de dag van release dit album al wordt ontvangen als één van dé meesterwerken van het decennium. Voorlopig ben ik ook redelijk enthousiast, al lijkt dit me wel echt een album waar de teksten voorop staan, en de muziek als tweede komt. Op zich geen probleem, maar het bemoeilijkt wel een instant wow-effect. Wordt vervolgd dus.


Ik vind hem muzikaal juist wel opvallend, vooral de percussie en de sporadische piano-loopjes en de jazzy invloeden.

Ik vind het nog wel een uitdaging om hier een mening over te vormen, grotendeels ook door de hype. Op RYM lees je de ene na de andere lovende recensie die beweren dat dit nu al een moderne klassieker is. Nu snap ik sowieso niet dat je dit al kan beweren op de eerste dag van release, maar het eerste indruk is goed. Ik ga deze nog even laten pruttelen.

avatar van SirChenque
geplaatst:
"No music has ever sounded quite like it" vind ik juist een heel lachwekkende zin eigenlijk


Dat moet je ook niet té letterlijk nemen, weet die journaliste ook wel. Jij en ik samen kennen waarschijnlijk vele voorbeelden van muziek/platen waarvan hetzelfde gezegd kan worden. Later in diezelfde review een beter uitleg: "Fetch the Bolt Cutters contains practically no conventional pop forms. Taken together, the notes of its found percussion and rattling blues are liberationist". Vind ik een mooie beschrijving!

avatar van erwinz
5,0
geplaatst:
recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Fiona Apple - Fetch The Bolt Cutters - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Fiona Apple - Fetch The Bolt Cutters
Fiona Apple keert na een afwezigheid van acht jaar terug met een album dat weinig houvast biedt en ruim 50 minuten lang experimenteert, verbaast, intrigeert en betovert

Ik koester de vier vorige albums van Fiona Apple en was daarom heel nieuwsgierig naar album nummer vijf. Het is een album dat hier en daar direct is onthaald met superlatieven, maar na een dag luisteren ben ik nog altijd druk bezig met het ontrafelen van alle geheimen van Fetch The Bolt Cutters. Fiona Apple maakt het je op haar nieuwe album vaak niet makkelijk, maar blijft je maar bij de strot grijpen met songs van een intensiteit om bang van te worden. Ik had geen makkelijk album verwacht van Fiona Apple, maar Fetch The Bolt Cutters blijft me maar verbazen ….. en betoveren. Een even krankzinnig als wonderschoon album.

Op 1 april verscheen op het Internet een halve minuut durende video met een filmpje van een op het strand rennende hond. In het filmpje was alleen wat vage percussie te horen, waarna het nieuwe Fiona Apple album Fetch The Bolt Cutters werd aangekondigd voor 17 april. Het had zomaar een 1 april grap kunnen zijn, want een nieuw album van Fiona Apple werd al vele malen eerder aangekondigd, maar verscheen steeds niet.

Ik heb Fiona Apple heel hoog zitten en keek daarom op de dag van de release vol verwachting op Spotify om daar inderdaad een gloednieuw album van de Amerikaanse singer-songwriter aan te treffen. Het eerste album van Fiona Apple in acht jaar tijd.

Een paar uur na de release kwam het altijd kritische Pitchfork al met een recensie op de proppen en werd het vijfde album van Fiona Apple niet alleen onthaald met het perfecte rapportcijfer 10, maar ook omschreven als “an unyielding masterpiece” en met de woorden “no music has ever sounded quite like it”. The Guardian deed er een paar uur later nog een schepje bovenop en omschreef het album als “a glorious eruption”. Het zijn wat mij betreft omschrijvingen die ook opgaan voor de vier vorige albums van Fiona Apple, want Tidal uit 1999, When The Pawn… uit 1999, Extraordinary Machine uit 2005 en The Idler Wheel… uit 2012 reken ik tot mijn favoriete albums aller tijden.

De muziek van Fiona Apple is sinds haar debuut steeds wat minder toegankelijk geworden en die lijn trekt de singer-songwriter uit New York stevig door op haar nieuwe album. Fetch The Bolt Cutters opent met de percussie uit de video waarmee het album werd aangekondigd, maar wanneer de piano opduikt klinkt het album direct als een Fiona Apple album. Het pianospel is donker en dreigend en heeft een voorkeur voor lage tonen, terwijl de stem van Fiona Apple uit duizenden herkenbaar is, al zingt ze wel wat rauwer en onvaster dan we van haar gewend zijn en klinkt har pianospel net wat frivoler.

Dat Fiona Apple het ons met haar nieuwe album niet makkelijk gaat maken hoor je wanneer de song aan het einde steeds verder ontspoort en uiteindelijk ontaardt in totale gekte. Pitchfork refereert in haar recensie aan het werk van Yoko Ono en hoewel ik het geen pre vind herken ik het wel. Gelukkig heeft Fetch The Bolt Cutters niet al teveel Yoko Ono momenten, wat niet betekent dat het makkelijk album is, integendeel. Fiona Apple zoekt op haar nieuwe album nog wat meer de grenzen op en wisselt de typische Fiona Apple passages op met veel wilder experiment, met vaak een hoofdrol voor eigenzinnige percussie.

Net als voorganger The Idler Wheel… is Fetch The Bolt Cutters een album dat flink wat luisterbeurten nodig zal hebben om alle geheimen prijs te geven en ook na een hele dag luisteren hoor ik nog nieuwe dingen op het album. Fiona Apple maakte in haar thuisstudio in Venice Beach muziek met potten en pannen, voegt dierengeluiden toe, draagt haar teksten af en toe bijna voor en probeert geen moment te voldoen aan de conventies van de toegankelijke popsong, want ook ruwe schetsen hebben hun weg gevonden naar het album. Aan de andere kant kan de Amerikaanse muzikante ook verrassend soulvol, bluesy of jazzy en opeens weer heel toegankelijk klinken.

Het experiment op het album zal bij menigeen stevig tegen de haren in strijken, maar als liefhebber van de album van Fiona Apple ben ik wel wat gewend. Fetch The Bolt Cutters is een album om in eerste instantie met open mond naar te luisteren, maar hoe vaker je naar het album luistert, hoe meer er op zijn plek valt. Makkelijk wordt het bijna nooit, maar Fiona Apple maakt langzaam maar zeker steeds meer indruk met muziek van een enorme intensiteit en een drang tot experimenteren, die naarmate het album vordert steeds verder verwijderd raakt van de muziek die we van Fiona Apple kennen.

Het is op een of andere manier nog altijd 100% Fiona Apple, maar wel een andere Fiona Apple dan op haar vorige vier albums, die overigens ook van elkaar verschillen. Bij vlagen is het wonderschoon, het volgende moment ben je alle houvast kwijt, maar je blijft luisteren tot de speelduur van 51 minuten er op zit. Vervolgens herinner je alleen al het moois op het album en er komt steeds meer moois bij.

De perfecte 10 durf ik er nog lang niet aan te geven. Muziek die in niets lijkt op andere muziek vind ik het ook niet. Fetch The Bolt Cutters is een adembenemende roller coaster ride zonder veiligheidsbeugel. Het is een album dat je heen en weer slingert zoals alleen Fiona Apple dat kan en stoppen met luisteren is geen optie. De balans maak ik aan het eind van het jaar wel op, maar dat de singer-songwriter uit New York een van de meest fascinerende albums van het moment heeft gemaakt lijkt me haast wel zeker. Erwin Zijleman

avatar van swoon
4,0
geplaatst:
nico1616 schreef:
(quote)


Wat pitchfork betreft: hun toplijst van de 10s bevatte 2 albums gemaakt door blanke mannen in de eerste 20 (Sufjan en Vampire W). Muziek kan dienen om een statement te maken, maar ik luister toch liefst voor mijn plezier...


Hier lijk je inderdaad te suggereren dat blanke mannen eigenlijk stiekem toch wel de beste muziek hebben gemaakt de laatste 10 jaar, maar Pitchfork moeilijkheden heeft om dat toe te geven.

Is natuurlijk een kwestie van smaak, maar voor mij waren mijn lievelingsalbums van het vorige decennium ook voornamelijk vrouwen.

avatar van nico1616
geplaatst:
swoon schreef:


Hier lijk je inderdaad te suggereren dat blanke mannen eigenlijk stiekem toch wel de beste muziek hebben gemaakt de laatste 10 jaar, maar Pitchfork moeilijkheden heeft om dat toe te geven.

Is natuurlijk een kwestie van smaak, maar voor mij waren mijn lievelingsalbums van het vorige decennium ook voornamelijk vrouwen.


Dat laatste geldt voor mij ook. Je moet de geschiedenis van pitchfork wat kennen om te begrijpen wat ik bedoel. Ter gelegenheid van hun 15e verjaardag publiceerden ze een reader’s list 1996-2011 waar veel kritiek op kwam wegens overwegend blank/man/rock. Daarna werden sommige van deze albums nog goed ontvangen, maar in de jaarlijsten erna verloren ze systematisch waardering t.o.v. rap en vooral vrouwen.
De motivatie was steeds het ‘gebrek aan maatschappelijke relevantie’. Bij mij (en velen) is hierdoor de
indruk ontstaan dat de muziek op de tweede plaats komt. Ook de 10 bij Fiona lijkt dan, gezien de lyrics, enigszins vertekend.

avatar van swoon
4,0
geplaatst:
nico1616 schreef:
(quote)


Dat laatste geldt voor mij ook. Je moet de geschiedenis van pitchfork wat kennen om te begrijpen wat ik bedoel. Ter gelegenheid van hun 15e verjaardag publiceerden ze een reader’s list 1996-2011 waar veel kritiek op kwam wegens overwegend blank/man/rock. Daarna werden sommige van deze albums nog goed ontvangen, maar in de jaarlijsten erna verloren ze systematisch waardering t.o.v. rap en vooral vrouwen.
De motivatie was steeds het ‘gebrek aan maatschappelijke relevantie’. Bij mij (en velen) is hierdoor de
indruk ontstaan dat de muziek op de tweede plaats komt. Ook de 10 bij Fiona lijkt dan, gezien de lyrics, enigszins vertekend.


Ja je hebt natuurlijk gelijk dat ze duidelijk gekleurd zijn. Maar ik ben het vaak wel eens met hun keuzes wat betreft relevantie.

avatar van swoon
4,0
geplaatst:
swoon schreef:
(quote)


Ja je hebt natuurlijk gelijk dat ze duidelijk gekleurd zijn. Maar ik ben het vaak wel eens met hun keuzes wat betreft relevantie.


En nog één laatste puntje: pitchfork is ook deels biased omdat ze gewoon veel hoger aantal vrouwelijke recensenten heeft; Female Music Critics Transcend Fan Culture by Georgia Kral - ontheissuesmagazine.com. Hier interessant artikel over hoe dat historisch amper voorkwam.

avatar van ohmusica
5,0
geplaatst:
Dat dit een recensenten lieveling in wording is kan je wel stellen, dit album is ingeslagen als een bom en dat midden in de dekselse lock-down. Na een eerste beluistering gisteren kon ik het nog maar moeilijk vatten, het onconventionele sprak mij wel aan daar hou ik wel van, maar het moet wel enigszins bij mijn eigen muziekvoorkeur aansluiten... en dat is nog even zoeken. Deze muziek barst wel van creativiteit, hoe je een song in elkaar steekt, zo beluister ik nu het nummer ‘newspaper’ dit is echt waanzinnig goed gedaan, de passie, bevlogenheid en durf, de ongewone ritmes en zang werkelijk petje af. Ik ben benieuwd of dit echt een ware klassieker gaat worden tussen al die grote platen, want leuk allemaal die tienen* maar het is nu aan de muziekliefhebber in de kot. Comfort food is het zeker niet, haal de betonscharen!

Ik tel al 8 recensies met een 10 via de ADM-app (any decent music).

avatar van aERodynamIC
4,0
geplaatst:
Voor de hoes hoef je het niet te doen, de inhoud is zeker intrigerend.

Bij een nummer als Ladies moet ik aan Joan As Police Woman denken trouwens. Is dat vreemd?

Tijd om ook haar vorige albums weer onder het stof vandaan te halen.

avatar van spoon
4,5
geplaatst:
Trout Mask Replica van nu, maar dan wel genietbaar en vele malen gevarieerder.

En ja, dit gaat hoog in de jaar/decenia/etc lijstjes komen en kan zo een klassieker genoemd worden. maar net als met haar andere albums is het niet gemaakt voor een groot publiek en zodoende de Trout Mask Replica vergelijking.

Ik ga de komende tijd genieten en ontdekken...

(edit: Ik start met 5* omdat ik zelden een album heb gehoord waar zoveel over te zeggen is..)

avatar van Slowgaze
geplaatst:
swoon schreef:
En nog één laatste puntje: pitchfork is ook deels biased omdat ze gewoon veel hoger aantal vrouwelijke recensenten heeft; Female Music Critics Transcend Fan Culture by Georgia Kral - ontheissuesmagazine.com. Hier interessant artikel over hoe dat historisch amper voorkwam.

Ho, wacht, hier moet ik even ingrijpen. De suggestie is dat een redactie die hoofdzakelijk uit (blanke) mannen bestaat niet bevooroordeeld is, en dat lijkt me ook zeker niet het geval; bij veel Nederlandstalige media - en ook bij bloggers, die ik om kwalitatieve criteria meestal liever niet tot de media reken - is het eerder vaak een gemakzuchtig 'maar de sociale en politieke context doet er niet toe, het is gewoon muziek hoor'. Je kunt veel over Pitchfork zeggen, maar niet dat ze geen oog hebben voor de politieke en culturele context. Kijk bijvoorbeeld naar hoe ze de feministische thema's wisten te duiden op de vorige Sleater-Kinney: als je die niet bespreekt, laat je een belangrijk deel van de thematiek en de context weg.

avatar van swoon
4,0
geplaatst:
Slowgaze schreef:
(quote)

Ho, wacht, hier moet ik even ingrijpen. De suggestie is dat een redactie die hoofdzakelijk uit (blanke) mannen bestaat niet bevooroordeeld is, en dat lijkt me ook zeker niet het geval; bij veel Nederlandstalige media - en ook bij bloggers, die ik om kwalitatieve criteria meestal liever niet tot de media reken - is het eerder vaak een gemakzuchtig 'maar de sociale en politieke context doet er niet toe, het is gewoon muziek hoor'. Je kunt veel over Pitchfork zeggen, maar niet dat ze geen oog hebben voor de politieke en culturele context. Kijk bijvoorbeeld naar hoe ze de feministische thema's wisten te duiden op de vorige Sleater-Kinney: als je die niet bespreekt, laat je een belangrijk deel van de thematiek en de context weg.


Dat was mijn punt natuurlijk niet; mijn punt was dat zoals mannen bevooroordeeld zijn ten opzichte van mannen, er misschien ook een lichte bias bij pitchfork is jegens vrouwen, aangezien vrouwen zich in het algemeen meer vertegenwoordigd voelen door andere vrouwen. Dus ik was hier natuurlijk Pitchfork zijn diverse critici aan het verdedigen. Hoe diverser, hoe minder bias vermoed ik.

avatar van Johnny Marr
4,5
geplaatst:
Toch een lekker album hoor. Ik kende nog geen noot van deze dame. Een 10 van P4k is uiteraard overdreven, het is geen MBDTF hé .

Het venijn zit 'm in de staart vind ik, de laatste vier nummers zijn heel origineel en uniek. Mooie, rauwe stem ook.

En maar gaan op die potten en pannen, Fiona! Sla ze tot gort, girl!!

3,5
geplaatst:
swoon schreef:


Dat was mijn punt natuurlijk niet; mijn punt was dat zoals mannen bevooroordeeld zijn ten opzichte van mannen, er misschien ook een lichte bias bij pitchfork is jegens vrouwen, aangezien vrouwen zich in het algemeen meer vertegenwoordigd voelen door andere vrouwen. Dus ik was hier natuurlijk Pitchfork zijn diverse critici aan het verdedigen. Hoe diverser, hoe minder bias vermoed ik.


Wat ook voor een groot stuk meespeelt is dat Pitchfork in 2015 gekocht is door Condé Nast, een media concern met voornamelijk publicaties met een duidelijk progressieve inslag in hun portfolio. Dat is deels politiek maar vooral een bewuste business strategie. De jaren daarna zijn trouwens de weinige redactie leden die er nog bij waren van het eerste uur opgestapt, we kunnen dus ook wel stellen dat Pitchfork helemaal niet meer dezelfde publicatie is dan 10 of 15 jaar geleden. Terwijl toen blanke mannelijke rockers teveel met alle krediet gingen lopen krijg je nu toch vaak het gevoel dat de slinger teveel naar de andere kant doorslaat. Maar dat ze nog wel iets betekenen is wel duidelijk, de zeer zeldzame 10 brengt wel wat teweeg op het internet. Al kan ik me niet van de indruk ontdoen dat dat toch voor een stuk teren is op de reputatie van weleer waar de huidige redactie geen verdienste aan heeft.

Wat dit album betreft vind ik zoals steeds Fiona een harde noot om kraken en krijg ik vaak eerder een "interessant" gevoel dan dat het me echt veel doet. Maar een paar draaibeurten meer scheppen mischien meer duidelijkheid.

Gast
geplaatst: vandaag om 01:47 uur

geplaatst: vandaag om 01:47 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.