Fiona Apple - Fetch the Bolt Cutters (2020)

Het liefst drank om te vergeten dat ik me schoenen op had.
Binnen 5 dagen kun je de foto verwachten

Het is maar goed dat ik een ongelooflijke feminist ben, want ik vind dit wel echt een heerlijk album, hoor. Apple heeft echt een waanzinnig wijd scala aan manieren waarop ze haar stem gebruikt, en de nogal kale en los gehanteerde instrumentatie is, hoewel niet onmiddellijk aangrijpend, een belangrijke ondersteuning in de spontaniteit van de nummers. De teksten zijn bovendien ongelooflijk sterk en wederom veelzijdig: ze wisselt geestige persoonlijke observaties moeiteloos af met prachtig geformuleerde universele waarheden, zonder ooit pretentieus te klinken. Bovendien tof dat ze als grote artiest een intelligent, genuanceerd feministisch geluid laat horen dat eigenlijk nog redelijk zeldzaam is in het "mainstream" poplandschap.

Het enige minpunt van de plaat is tot nu toe alleen wat mij betreft Under the Table, een voor mij wat te cabaretesk deuntje waarin Apple juist valt voor de popfeministische trope van "ik ben echt heel onafhankelijk en eigenwijs hoor, kijk maar!" die ze de rest van het album zo behendig weet te ontwijken. Verder kan ik eigenlijk niets mis met dit album vinden - misschien komt er binnenkort nog een verhoging aan!

Helemaal mee eens. Echt een geweldig album. Een van de beste albums die ik heb gehoord in de laatste jaren. Ik verhoog 'm ook een half puntje en hij zit nu erg hoog in mijn lijst aller tijden.

Je kunt bij Fiona doorgaans wel een hele lading interessantdoenerij verwachten. Maar eerlijk is eerlijk, hier is het muzikaal doorgaans best geslaagd.

Tekstueel misschien heel interessant allemaal, maar muzikaal een akelige luisterervaring zowel vocaal als instrumentaal. Een aanrader voor liefhebbers van irritante stemkunstenaars, gestoorde percussionisten en hondengeblaf.

Kijk is aan, eindelijk iemand die het precies uitlegt zoals ik het bedoel.
Tuurlijk, tekstueel en kunstig zal het zeker zijn, en zo zal het ook bedoeld zijn.
Muzikaal is het gewoon een verschrikking en daar moet het toch beginnen naar mijn mening.
Vind teksten ook heel belangrijk maar de muziek moet voorop komen

Goed commentaar doordat je de luisterervaring als negatief bestempelt en niet de muziek afkraakt. Laat ik nou net zo'n liefhebber zijn van irritante stemkunstenaars, gestoorde percussionisten en hondengeblaf. En dat zeg ik uiteraard zonder ironie.

Tsja, wonderschoon hoe ze de kritiek fijn bij zichzelf houden.

Had iedereen maar zoveel fatsoen, dan was het snel gedaan met deze site.

Kwa opzet en creativiteit, en bij zeker bij verschijning (release) een zeer opmerkelijk album (aan superlatieven en lofuitingen was geen gebrek), alleen merk dat ik het na verloop van tijd niet altijd met evenveel genoegen afluister. Daarom enige afwaardering, maar het kan ook wel weer zomaar veranderen.

Meerdere keren geprobeerd, maar helaas, ik kom echt niet voorbij track 3. Het klinkt voor mij als de rebelse zus van Regina Spektor, die heus geen zin heeft om het allemaal schattig en zuiver te laten klinken. Maar ik zie ook wel weer dat dit voor sommigen juist de aantrekkingskracht kan zijn...

Het moet wel heel raar lopen (maar je weet het maar nooit met 2020), wil dit album straks niet bovenaan mijn eindejaarslijstje staan. Later drop ik waarschijnlijk een uitgebreide toelichting op deze bewering.

Fijne plaat van Fiona Apple, excentriek en bijzonder interessant. De opmerking over het creëren van een eigen muziekuniversum die ik ergens hierboven las (iets van die strekking toch) kan ik wel vatten; de naam Tom Waits schiet me ook wel te binnen.

Ik moet me nog wat gaan verdiepen in de teksten, maar op instrumentaal - en vocaal - vlak gebeurt er meer dan genoeg. Daarboven vind ik het ook nog eens een erg consistente plaat; zwak wordt het nergens voor mij.

Het klinkt als kwaliteit maar sommige lyrics beginnen me nu al te irriteren.

Gewoon even nieuwsgierig, maar welke teksten zoal? Ik vind Apple zelf hier weer heerlijk scherp, humoristisch en gelaagd uit de hoek komen (al had 'For Her' van mij niet zo gehoeven).

MUSIC STILL NEVER SOUNDED LIKE THIZ

Fiona Apple heeft Shameika teruggevonden en ze heeft barz.

Heerlijk plaatje...doet hier en daar mij ook aan de vroegere Raincoats denken...

Door alle superlatieven en lofuitingen, heb ik mij hier meerdere malen aan gewaagd dit jaar. Ik ben bekend met eerder werk van Fiona, dus de kans dat ik dit ook zou omarmen was rijk aanwezig.

Het lijkt wel alsof muziek tegenwoordig alleen nog maar spannend mag zijn. Wanneer een band "normale muziek" maakt, wordt het benoemd als platgetreden paden, toegankelijk of niet spannend genoeg.

Tegenwoordig ben je helemaal hip als je dit geniaal vind. Want alleen dan beschik je over een superieur gehoor dat dingen hoort, die andere er niet in horen.
Zelf ben ik niet vies van experimentele muziek, maar dit klinkt in mijn oren helemaal nergens naar.
Het lijkt wel alsof Fiona schrijft vanuit het doel om complexe muziek te maken. Gewoon om anders te zijn.
Ik heb het meermaals geprobeerd, maar ik kom er met geen enkel luisterplezier doorheen.

En wanneer je iets spannends, eigenzinnigs maakt, word je door andere mensen weer verweten anders te willen zijn. En als je dat soort muziek tof vindt, word je een soort elitisme verweten.

Kunnen we dat soort argumentaties thuis laten, en ons gewoon op de muziek focussen?

Album van het Jaar volgens the Guardian:

Fiona Apple on the album of the year, Grammys hypocrisy and how #MeToo helped her get sober

Zo ontoegankelijk is dit toch niet? Hoogstens 'Cosmonauts' vliegt (wel prachtig trouwens) uit de bocht, en de songstructuren zijn minder alledaags, maar verder is dit toch gewoon heel goed te doen? Zelf vind ik het vooral ook een bizar mooie plaat, met prachtige melodieën, intelligente teksten en gelaagde zanglijnen, die mooi contrasteren met de ruwe percussie. Ik vind het juist absoluut niet gekunsteld, maar heel eerlijk en integer.

Een typische plaat waar de muziekpers mee dweept, maar de meeste luisteraars na 1x links laten liggen. Het zit wel knap in elkaar, maar het is gewoon luister on-vriendelijk, pretentieus en irritant. Anders zijn om het anders zijn. Ik heb het beluisterd toen het uitkwam, en onlangs nog eens. Geen enkele behoefte nadien om het nog eens op te zetten. En dat is dan het album van het jaar?

Ligt er maar net aan wat voor een stel oren je hebt (en wat die zoal niet beluisterd hebben). En als je Fiona Apple een beetje kent/gevolgd hebt weet je dat ze allerminst 'anders is om het anders zijn'. Zie ook het bericht van Slowgaze eerder.

Ik zal wel de verkeerde oren hebben dan!
Over het algemeen heeft goede muziek niet een speciaal stel oren nodig, is mijn bescheiden mening, maar soit, wie weet heb ik het mis.

Je referentiekader kan wel van invloed zijn. De muziek waar je al mee bekend bent, beïnvloedt hoe je naar nieuwe muziek luistert. Als dit niet goed aansluit op je referentiekader, kan je er moeite mee hebben. Ik denk dat Poles Apart daarop doelt.

Inderdaad, 15-20 jaar geleden vond ik de meeste jazz en muziek van bands als Soft Machine, Mahavishnu Orchestra en zelfs Steely Dan erg 'moeilijk', pretentieus, zwaar om door te komen, irritant zelfs. Gewoon omdat ik nog niet genoeg luisterervaring had en m'n oren er nog niet klaar voor waren.

Nu je door de opkomst van het internet zo'n beetje kan beluisteren wat je maar wil en wanneer je maar wil, kom je soms via andere albums toch weer uit bij eerder genoemde muziek (of geef je het gewoon nog eens een kans) en blijkt het opeens niet meer zo lastig te zijn en kun je er zowaar van genieten. C'est tout.

Ik begrijp het allemaal best hoor. En het is een feit dat iedereen een eigen referentiekader heeft. Maar ik heb persoonlijk gewoon niks met dit soort muziek, het komt op mij te geforceerd over. Daarnaast ben ik ook altijd op mijn hoede als bepaalde media, zeker zo’n clubje als Pitchfork, iets heilig verklaren. Meestal zit er dan meer achter dan alleen de muziek zelf. Bij deze dame kun je ook geen review vinden die niet gaat over hoe “dapper” en hoe inspirerend het is voor de MeToo beweging etc. Ik heb daar gewoon niet zoveel mee. Wel geef ik alles een eerlijke kans en vertrouw op mijn eigen oren, die best wat gewend zijn hoor

Ik blijf het hilarisch vinden hoe op dezelfde website waar meerdere mensen in uitgebreide reviews uitleggen waarom ze Fetch the Bolt Cutters een goed album vinden om redenen anders dan de feministische ondertoon, er een trouwe groep mensen blijft roepen dat men dit alleen maar goed vindt vanwege feminisme. Jullie zijn er volgens mij nog meer mee bezig dan Pitchfork.

Eensch!

Dat je daar zelf niet veel mee kan is prima, maar de feministische en #MeToo-thematiek maken toch gewoon integraal deel uit van dit album, en dan moet je daar als recensent toch ook gewoon over schrijven? Ik vind het eerlijk gezegd vreemder dat menigeen op deze website de teksten van de plaat helemaal laat liggen - Erwinz bijvoorbeeld presteert het om daar helemaal niets over te zeggen, hoe dan? -; dan toch veel liever Pitchfork, waar je veel van kunt zeggen, maar niet dat ze geen oor hebben voor de sociaal-politieke context. Je schrijft toch ook geen stuk over To Pimp a Butterfly zonder het over de thema's in de teksten te hebben?