Bauhaus - In the Flat Field (1980)

Stevige rockplaat in een tijd dat gedacht werd dat dit niet bestond. Jammer dat Murphy soms denkt dat we in avant-gardistisch geschreeuw moeten communiceren, maakt sommige nummers net iets minder. Toch laat dit album ten overmaat zien dat tribal drums en begeisterung niet iets was van alleen The Cure of Joy Division, Bauhaus was er al net zo vroeg bij, hoogstens beïnvloed door Siouxsie als voorgangster. Sowieso een 4*. Met bonusnummers misschien nog hoger..
ohja, de eerste nummers zijn de directe aanleiding geweest voor Cocteau Twins en Dead can Dance!

Als ik de muziek van Double Dare hoor moet ik eerder aan The Birthday Party denken.
Vies, smerig en slepend.
Blijkbaar is Nick Cave niet de enige holbewoner.
In zijn nachtelijke onrust wordt hij regelmatig gestoord door de rondvliegende vleermuizen van Bauhaus.
Als demonische bloedzuigers vreten ze een weg naar binnen.
Om vervolgens een weg te creëren naar het brein.
In The Flat Field verwelkomt mijn naarste dromen.
Minder Bowie dan in mijn verbeelding.
Meer een eigen sound and vision.
Hoe zouden ze geklonken hebben met een andere zanger?
Want daar zit nu net de zwakte.
Peter Murphy haalt regelmatig de kwaliteit wat omlaag.
Als vertolker van de boodschap hadden ze beter voor een overtuigendere aartsengel kunnen kiezen.
Murphy maakt er teveel een toneelstukje van.
Het theatrale komt door zijn toedoen wat amateuristisch over.
Dracula met neptandjes van de plaatselijke carnavalswinkel.
Absoluut een klassieker in de meer Gothic kant van de postpunk.
Maar hier had nog meer in gezeten.

Verhuizing achter de rug en bijna hetzelfde geldt voor de zomer. Tijd om mijn reis door new wave te vervolgen. Ik was gebleven in november 1980 bij livealbum Toyah! Toyah! Toyah! van driemaalradenwie en kom in diezelfde maand bij pur sang gothic: Bauhaus uit het Engelse Northampton en In the Flat Field.

Dat album begon oorspronkelijk met track 2 Double Dare en dan gebeurt er iets eigenaardigs in mijn hoofd. Enerzijds moet ik aan een (nog) ruigere versie van Joy Division denken, veroorzaakt door de schreeuwende vocalen van ofwel Daniel Ash, ofwel Peter Murphy. De band kende twee leadzangers, vandaar. Er is vast een MuMe-kenner die dit precies weet.
Wat is er dan eigenaardig? Wel, toen ik dit album de voorbije dagen afspeelde, wisselde ik 'm onder meer af met Billion Dollar Babies (1973) van de groep Alice Cooper, waarvan de zanger eenzelfde soort theatraliteit in zijn vocalen legt. Een ander rockgenre in een andere tijd en tóch.
De muziek van Bauhaus kenmerkt zich door donkerte, zoals de hoes al suggereert - een hoes die op Discogs wordt gecensureerd. Tja, een blote pielemuis...

Waar het album heftig en pakkend begint, is het daarna eventjes wat minder: A God in an Alcove heeft het niet, waarna de rock 'n' roll riff van Dive me nog minder doet. Het ingetogener The Spy in the Cab mag er dan echter weer zijn, wat op kant 2 geldt voor St. Vitus Dance en de diepe zang in Stigmata Martyr (die laatste twee titels, je zou bijna denken met metal van doen te hebben). Nerves sluit met z'n dikke 7 minuten qua muziek bijna frivool af, zij het dat de zang de boel opnieuw naar donkerder oorden brengt.
In 1988 verscheen een cd-editie met als nieuwe opener Dark Entries. Deze keer toont Discogs wél de man-in-saunakledij. En eigenlijk is die destijds geflopte non-albumsingle (verschenen in januari 1980) als opener nog pakkender.

Een groep en album met een legendarische status, zeker in de context van 1980. Zovele jaren later bereikt het niet dat effect bij mij, tegelijkertijd is het sterk in vleermuizensferen die steeds meer de kop opstaken in waveland.

Mijn afspeellijst met new wave vervolgt met Pedestrian van de vier dagen later verschenen synthpopplaat Fireside Favourites van Fad Gadget. Omdat ik die al besprak, net als Laughter van Ian Dury & The Blockheads en Absolutely van Madness, kom ik bij Grotesque (After the Gramme) van The Fall.

Als je de bonusnummers en opener Double Dare wegdenkt blijft er nauwelijks iets over op dit album, een lege doos vol hol theatraal gedoe. Muzikaal prima en inventief maar de zang van Peter Murphy en de teksten overtuigen me niet. Wat een teleurstelling na de de singles Bela Lugosi's Dead en Dark Entries. Gelukkig zijn er die bonustracks.